'Recycle' - changez!

Tot 3 oktober is de tentoonstelling nog te zien, ‘Recycle’, in de tuinen van Kasteel Sypesteyn, over de bewustwording van onze wegwerpmaatschappij en hoe dingen hergebruikt kunnen worden.

Nadat we onze kaartjes hadden gekocht in de knusse ruimte die dienst doet als kassa, winkeltje en tearoom, gingen we door een klein gangetje naar buiten. Hoewel het kasteel ‘nieuw’ gebouwd is heeft het door het hergebruik van materialen toch helemaal de sfeer van een oud kasteel. We liepen de tuin in met een boekje met uitleg over de kunstwerken. Al heel gauw keken we er eigenlijk niet meer naar en genoten van de tuin en de kunst. Thuis werd het boekje gelezen en nagenoten van alles.



Eenden hadden kronkelende sporen achtergelaten in het kroos, we werden verrast door witte stoeltjes in het water in de verte.
Er is een stijltuin, berceau's, een doolhof, een boomgaard, hoge oude beuken met prachtige ‘voeten’. Onder hoge oude bomen probeer ik me altijd voor te stellen hoe het was om hier zo’n 100 jaar geleden te lopen, wat de bomen gefluisterd hebben, wat ze gezien hebben.




De witte stoelen met fonteintjes, allemaal verschillend, geplaatst in de grote vijver zagen er heel uitnodigend uit. Aan het begin van de zomer liep ik in Frankrijk door het water om libellen met mijn camera te ‘vangen’. Deze stoelen zagen er zo uitnodigend uit, dat ik Beatrix van Sypesteyn wel zou willen uitnodigen om mee te water te gaan, de stoeltjes uit te proberen en een beetje met onze voeten in het water te spetteren en vervolgens te roepen 'changez!'.



Haar portret hangt binnen in het kasteel. Ze kijkt wel een beetje ondeugend. Ik denk dat ze zou gieren van de lach met haar zwarte rokken hoog houdend, maar haar dienstbode zou dikke tranen met tuiten huilen, want alleen al haar 16 meter lange witte kraag kostte de dienstbode een dag om te wassen, te stijven, te plooien en in model te brengen. En wat zou Beatrix van Sypesteyn vinden van de enorme kunstwerken die allemaal verschillende wolken voorstellen langs de oprijlaan?



De hekwerken van siersmeedijzer zijn prachtig, allemaal blauw geschilderd en opvallend in het landschap. Niet alleen door de kleur, maar ook door hun mooie vorm. Als je ooit gezien hebt hoe ambachtelijk siersmeedijzer gemaakt wordt, besef je hoeveel uren er in zitten en hoeveel vakmanschap er aan te pas komt.



Er valt zoveel te beleven in en om het kasteel, ik zou er wel iedere week naar toe willen gaan. De volgende keer naar een concert misschien, met 50 mensen in de grote zaal, onder het toeziend oog aan de wand van de voorouders? Ik weet zeker dat ze zullen knipogen, dat ze goedkeurend zullen knikken, en zullen zuchten over de mooie muziek en over zoveel aandacht voor het kasteel.
Wie heeft nu zo'n neef, die speciaal een kasteel laat bouwen om de familiegeschiedenis te bewaren met zo'n heerlijke tuin er om heen? Heel bijzonder!





After we had passed the intimate and cosy entrance, which serves as ticket counter, shop and tearoom at the same time, we entered the quiet and peaceful gardens of Castle Sypesteyn. Although the castle was newly built in 1905 the impression is old, because of the recycled materials used which were collected from all over Holland.

Our attention was immediately drawn to the swirling tracks ducks had made in the weeded surface of the ponds, but also to white chairs in the water in the distance. Until 3 October they are part of an exhibition ‘Recycled’. Artists draw our attention to our consumption society and the way we discard everything.
Each of the chairs is a different fountain one way or the other. As I had been happily wading through a stream in France earlier in the summer trying to catch libellulas with my camera, it now came to my mind it would be fun to invite Lady Beatrix van Sypesteyn to jump in the water and to try out these chairs and shout ‘Changez!’. Beatrix would have screemed with laughter no doubt, but her maid would have been in complete despair, because the 16 meter long white collar had taken her a day to wash, starch, pin up and pleat this. After a water ballet no doubt she could start all over again.

The ornamental wrought iron gates and ornaments all around are so attractive, the modern sculptures and creations are a surprise in the landscape.
When I walk about underneath old trees forever I wonder what they have whispered, experienced and seen. There is a wonderful collection of different and unusual trees. Whereas in English gardens there is always the surprise what comes next, in these gardens everything is clear and immediately visible: the formal garden, the orchard, the lanes, etc.
Every weekend I could come back to this place to experience it all.
What would it be like to attend a concert in the main room with the ancestors looking down at the 50 guests from the walls, winking, nodding their heads in contempt and sighing silently over the beautiful music being played? Now, is it not wonderful to have a cousin who looked so well after the family heritage that he built a castle for them? I find it extraordinary.

When nearby do go and have a look! There is always something going on over the weekend. You find the agenda - in double Dutch though - at this link ‘Kasteel Sypesteyn’.

Pretty Dutch

Op weg naar Kasteel Sypesteyn op die heerlijke vrijdag de 13e zagen we uitzonderlijk veel zwanen op de Loenderveensche Plas. Het herinnerde me aan de creatieve inspirerende en interactieve website van het Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden over de tentoonstelling Pretty Dutch (please click here to see and experience it all, click at 'ga verder' at the bottom to continue on this site).



Het is een feest om na het welkomstmenu van deze speelse site op de deuren en de schilderijen te klikken om te zien wat er te voorschijn komt. Helaas heb ik deze tentoonstelling in 2008 gemist. Het museum is zo de moeite waard met zijn Chinese, Japanse en Zuidaziatisch porselein, maar ook met al het andere (vooral ook Nederlands) porselein en aardewerk. Tot 31 oktober 2010 maken vier verzamelaars ons deelgenoot van hun liefde en passie voor keramiek, 'Liefde en Hebzucht'. Iedere tentoonstelling heeft zijn eigen site: het varkentje van Fries aardewerk ziet er erg uitnodigend uit om bewonderd te worden op de sites: www.princessehof.nl en www.friesaardewerk.nl

Porselein en aardewerk zijn ook mijn passie. Thuis hadden we een gezellig 'door de weeks' servies voor het grote gezin, maar op zon- en feestdagen kwam al het moois tevoorschijn en werd er uitbundig tafel gedekt. Uit Japan bracht ik een modern groen lava stone servies mee. Vanaf het moment van mijn buitenlandse reizen begon de vlam te branden voor porselein en aardewerk, want ik kwam zoveel moois tegen. Een aantal jaren later begonnen de serviezen binnen te rollen, zoals het vlinder- en margrietenservies Estrees (Sarreguemines, Frankrijk) en het Engelse Meakin (deftig, met gouden rand en mooi gebruik van oranje met diepdonkerblauw), beide van mijn oma. Ik sprong in het huwelijksbootje en manlief bracht twee serviezen in. Waar laat je het allemaal?! Uiteindelijk moet er dan toch een beslissing worden genomen en een keuze gemaakt: het Japanse servies ging naar een nicht, het Franse servies naar een zus, het Engelse servies naar mijn tweelingbroer die er al een deel van had. We hebben nog een hele collectie, voor 'doordeweeks', en ook bij ons staat het 'zondagse' servies te wachten op uitgebreide zondagse ontbijtjes en feestelijke momenten. Ondanks deze overdaad neemt het niet weg dat ik op de kijkdagen van antiekveilingen niet voorbij de tafels met gedekte serviezen kan lopen zonder mij er aan te vergapen en het ook nog waag om een tijdje later op te bellen: is het verkocht, en zo ja, voor hoeveel? De adem stokt je dan in je keel, want er wordt veel uitgegeven aan een mooi Limoges servies.

Met zoveel belangstelling voor porselein is het natuurlijk een absolute must om zo nu en dan een klein sprongetje naar Kasteel Sypesteyn te maken om het Loosdrechts porselein te bekijken, en in te gaan op de uitnodiging van Jonkheer van Sypesteyn. Wij laten ons graag en vaak uitnodigen, in mijn vorige bericht schreef ik het al: er is zoveel moois dichtbij huis.




Jonkheer van Sypesteyn was de laatste telg van zijn geslacht. Hij was een gepassioneerde verzamelaar en heeft geprobeerd zoveel mogelijk van alles wat met zijn familie te maken had onder te brengen in zijn kasteel. Hij was er van overtuigd dat de 'roots' van de familie in Loosdrecht waren, in de buurt waar hij in 1905 zijn kasteel liet bouwen als expositieruimte. Nieuw, maar met oude materialen. Er werden fundamenten van een boerderij gevonden, maar het is nooit duidelijk geworden of het tot het bezit van de van Sypesteyns behoorde.
Zowel de tuin als het kasteel zijn heerlijk om in te vertoeven. Wij waren er ooit voor een rondleiding over stinzeplanten, later nogeens voor een wintermarkt buiten op het plein, en vele malen met buitenlandse gasten. Het is toch iets om trots op te zijn, dat er in de omgeving zoiets bijzonders is gemaakt als het Loosdrechts porselein? Ook hiervan is een fraaie verzameling in het kasteel te zien.



In een omgeving waar nu de watersport de grootste bron van inkomensten is, is het moeilijk een voorstelling te maken hoe het was in Loosdrecht tijdens de porseleinfabricage van 1774-1784. Dominee de Mol probeerde iets op te zetten voor de arme en werkeloze dorpsbewoners, maar ging zelf tien jaar later straatarm dood. De productie kon niet op tegen de buitenlandse concurrentie. Het is prachtig porselein, de bloemmotieven en de vorm spreken mij heel erg aan.



Het is een knus kasteel, het houtsnijwerk van de trappen vraagt om aangeraakt te worden, er zijn geheime deurtjes, je kunt er tegenwoordig trouwen in een mooie zaal, de voorouders kijken je aan, er zijn Chinese schotels met Hollandse spreuken maar de poppetjes hebben Chinese ogen, ieder item heeft een verhaal. De rondleiding van een uur is veel te kort. Iedere keer zie ik weer wat nieuws, iedere rondleider heeft natuurlijk ook zijn eigen verhaal. Deze keer hebben wij wat gemist, en dat is de tentoonstelling over de tuinen, omdat het sluitingstijd was en de aandacht vooral aan de kinderen werd geschonken tijdens de rondleiding.

Jonkheer van Sypesteyn was de grondlegger van de Nederlandse tuinarchitectuur. Ook met hem liep het niet goed af, hij stierf straatarm in Loosdrecht en had zijn kasteel met verzameling al moeten verkopen aan een stichting. Toch heeft hij zijn passie verwezenlijkt en houden vele mensen deze uitgewerkte droom in stand.



Holland has had some very pretty porcelain industries in the 18th century, which could be seen during an exhibition called Pretty Dutch at the Museum Princessehof in Leeuwarden in 2008. If you click on the link mentioned at the beginning of this post you open up a very creative site. All doors and paintings open up to what could be seen and gives a nice impression of Dutch porcelain. This Museum holds a large variety of ceramics and porcelain and is very worthwhile to be visited.
I am very proud of the 18th century local production of Loosdrecht porcelain, which is nearby our house on the Loosdrecht Lakes. Today the village thrives on watersports, but in the old days a clergyman tried to get the poor and people without work to a job by starting this industry. Unfortunately it lasted from 1774-1784, the clergyman died as a very poor man and the industry did not hold because of international competition.
Being the last member of his family Sir Henri van Sypesteyn built a new castle in 1905 with old materials as an exhibition center at Loosdrecht for his large collection of family paintings, Loosdrecht porcelan, arms, just anything that belonged to his family. He was a passionate collector, was the founder of Dutch garden architecture, but alas, also died as a poor man, having sold the castle and the collection to a society. Nevertheless his dream came true and today a society and volunteers keep up this dream in this wonderful museum. www.sypesteyn.nl

Please use the Google translate function to understand my extensive story. I do not always agree with the translation given, but it will give you a fuller impression.

De verte

"Warum in die Ferne schweifen? Sieh, das Gute liegt so nah!"
Johann Wolfgang von Goethe


Why should I fly away from here, when things are so nice out here?!

Een paar jaar geleden kocht ik in Zuid-Duitsland een ansichtkaart van het landschap met deze tekst. De kaart heeft een tijdje een prominente plaats gehad op mijn wisselende tentoonstellingsplaats. Ondertussen zijn daar vele andere dingen de revue gepasseerd, zoals Japanse pentekeningen, kunstuitingen en seizoensbloemen.
Nu staat er een groot dik beschilderd varken van Italiaans aardewerk. Ongetwijfeld gaat de zomerse aanblik binnenkort plaatsmaken voor iets anders kunstigs en herfst- en kersttaferelen. Morgen is er Kunstmarkt in De Bilt – wie weet waar ik tegen aan loop en mee thuis kom?

Zuid-Duitsland is niet ver en ik vind het er heerlijk. Ik houd van het gezicht op het Bodenmeer, de bootjes die af en aan varen naar Zwitserland, de zwanen die nieuwsgierig uit het water komen, de uitbundige bloembakken, de gekleurde windmolentjes die er in gezet worden, de rosé die Weinherbst wordt genoemd, het landleven, de sculpturen uit hout, de rust. Met zo’n ansichtkaart houd je nog even de sfeer vast. De spreuk van Goethe is in mijn hoofd blijven hangen en duikt weer op als ik tevreden ben.

Als iemand mij vraagt ‘waar woon je?’ krijg ik altijd te horen ‘maar dat is het mooiste stuk van Nederland!’. Bij thuiskomst na een verre reis kijken we weer met ‘frisse blik’, vinden alles prachtig, weelderig, overvloedig, rustig, pittoresk, voelen ons bevoorrecht. Op zomerse dagen zitten we buiten en zeggen ‘het is toch net Zuid-Frankrijk hier, heerlijk dat we niet 1300 km hoeven te rijden’.



OK, we genieten dus op en top van huis en haard, delen onze omgeving met buitenlandse gasten, ook op het water, gaan regelmatig naar allerlei bijzondere locaties, zoals laatst Kasteel Sypesteyn.
Na afloop van het bezoek besloten we een ijsje te gaan eten op een terras in de omgeving en verzetten steeds de bakens: we kletsten wat, in de zon droomden we wat met een glaasje wijn en een uitbundige borrelhap, we keken wat in het rond, het ijsje werd het toetje van het menu, want wie stapt nu op op zo’n heerlijke plek?!

Ik verlangde naar niets anders, het was dicht bij huis en leuk om het water eens niet vanaf het water te zien. Toch zei ik: het is hier net St. Tropez … En even later: ik voel me net Jacky Onassis … Het was kennelijk een mediterraan zomergevoel. Door de luxe die zich in ons gezichtsveld afspeelde werd er zo’n superlatief kwaliteitsmerk aan gegeven. Genoeg te observeren, the game people play.

Maar ik ben niet de enige, want op een terras dat we eerder bekeken zag ik dit bord. Oh la la, op Loosdrecht zijn en dan een weg/windwijzer plaatsen richting Bonaire …… Wat een verlangen!



Een dag om in je hoofd op te roepen als het regent zoals vandaag, een dag waarop ik koortsig in bed lag te draaien omdat ik kou heb gevat op het tochtige station. Een dag waarop je zo blij en tevreden terug kunt kijken en zuchten in de winter: oh, wat was dat heerlijk, die dag in Loosdrecht …



En, ik voel me gewoon Jacoba, want die Jacky Onassis had helemaal niet zo’n leuk leven, en een dure boot hebben betekent naast plezier ook heel veel aandacht en zorgen, en dat St. Tropez hoeft ook helemaal niet, want ik heb het hier allemaal binnen handbereik.

Maak je geen zorgen, wij hebben jaren lang verder gekeken dan de horizon, de wereld vele malen workwise en prive rondgereisd. Misschien is het daarom zo gemakkelijk om tevreden te zijn?

Fijn weekend allemaal, dicht bij huis!



'Why go far away, when nearby everything is just as fine?' is a saying by von Goethe. Travelling far away is very inspiring, but I do agree with him that nearby things are just as beautiful. We enjoyed a wonderful August day on the border of the lake visiting a castle and ended up on a terrace. First to have an icecream, but the icecream became the dessert. The ambiance of the environment and the beauty of the day made me say: this is just like St Tropez, I feel like Jacky Onassis. But why do we do this? Why does someone put up a sign with the distance to Bonaire while others rave and ramp on actually being at the place where the sign stands?
It was a day to remember, at times when it rains like today. While we were sipping wine, looked at boats in the distance, observed the environment, watched the game people play, we decided we are very priviliged - we do not have to travel far and are totally happy in our own surroundings. In the winter we will say: 'Remember that wonderful sunny day at Loosdrecht?' and all of this just like ourselves.
Don't worry, although nearby is very pleasant for us, both of us have lived, worked and travelled all over the world for a long time. Maybe that is why we are so contented?

Aunt Molly - what's in a name?

What's in a name, zei Shakespeare. En zo is het ook, het doet er niet zoveel toe, maar soms doet het er wel toe.
Aunt Molly, ground cherry is een physalis, een lampionplant, een ananaskers, een nachtschadeplant. De ene keer lees je 'dodelijk' over het blad en de vrucht van sommige physalissoorten en de andere keer krijg je zo'n lampion met oranjevrucht op je ijs. Gister heb ik er een in mijn mond gestopt (met ijs) en ik leef nog. De groene uit mijn tuin durf ik niet uit te proberen.

Aunt Molly klinkt zo gezellig, ik vind hommels eigenlijk net een Aunt Molly.

De lila ananaskers (dit is niet Aunt Molly, maar haar zus zullen we maar zeggen) (een Plantje van een quiltvriendin) zaait zich spontaan uit in de tuin, het liefst op plekken waar het niet zo handig is. Zoals pal voor de achterdeur van de garage. Door de zwarte spikkels op het blad zijn ze gemakkelijk herkenbaar en als je de plant niet in je tuin wilt is het gemakkelijk om hem op tijd weg te halen. Het is een sterke, decoratieve, hoge plant, mooi en sterk in boeketten. De hommels zijn er dol op, bezoeken iedere bloem en komen er als een stofwolkje uit.
De gele stokrozen zag ik gister in de tuin van Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht, boordevol met hommels. Het is heerlijk om direct na je werkweek te genieten van zo'n rustige mooie omgeving en zoveel inspiratie op te doen.


Free as a bumble bee - Abba Lyrics

I’m down and I feel depressed
Sitting here just waiting
For next bus travelling
Downtown
It’s a crying shame
Isn’t it
The beautiful weather
If I could have my way
Well, I would not be working
On a day like this I know what I’d like to be
As free as a bumble bee
Take a sip from
Every flower
Free as a bumble bee
While away each lazy hour
What a good life
Lying laid back
Like an old railroad bum by the track
What a good life
Living outdoors
Lie in the grass and chew on a straw



Dit is de voorkant van het boek 'Lalique bijoux', 398 pagina's, uitgegeven door het Musée Calouste Gulbenkian in Lissabon. Boordevol met plaques, hangers, armbanden, broches, corsages en kammen.
Deze Peigne 'Bourbon et ombelles' is een drietandige haarkam van uitgesneden hoorn in de vorm van bloemen met lichtblauw en nachtblauw emaille en goud. Wat zal dat prachtig hebben gestaan in opgestoken haar! Er zitten in totaal zes hommels boven op de kam.
Op de website van het Rijksmuseum (www.rijksmuseum.nl) kun je twee haarkammen zien, waarvan één van René Lalique. Zoeken op 'haarkam'.

Plantje van Die, Plantje van Die

In de voortuin eten de merels de lijsterbesboom helemaal leeg, in de achtertuin zit een kraai boven op de bol van de grijs verschoten parasol, een duif stort regelrecht uit de hemel om de gestrooide restjes oud brood op te eten. Je zou willen dat je camera al deze mooie en indrukwekkende momenten onmiddellijk zou kunnen vastleggen, zodat je ze kunt delen met anderen. De merels hippen rond en rennen weg zodra ze mij zien. De goudbruine borst van de vrouwtjesmerel verbaast me, meestal zijn ze helemaal bruin? De fanatieke kop en blik van de kraai boezemen ontzag in. De duif brengt me in mijn hoofd regelrecht naar de mozaïeken in de kerken in Italië, waar hij wordt afgebeeld als symbool van de Heilige Geest.
De vele libellen dansen nog steeds in het rond. Ik ben zo onder de indruk dat ze van een paar maanden tot wel twee jaar onder water hebben geleefd voordat ze gaan vliegen.
Het is niet het enige moois dat ik zie: de eerste bloemen van het stekje van de Vlijtige Lies van Lilian zijn open. Abrikooskleurig, de bovenste blaadjes zijn net een Volendammer muts.



Meegenomen in een plastic mineraalwater flesje, wel een paar blaadjes verloren, een paar weken op water gestaan, in een oude pot gezet en wekenlang dagelijks met spanning bewonderd en vertroeteld en daar is het dan in bloei. De eerste spinnetjes zitten er al op en er is zowaar al een hap uit een blad genomen. Nu moet het nog zo’n fraaie volle plant worden als bij Lilian. In het najaar gaat de plant mee naar binnen om niet te laten bevriezen.



Dit noem ik dan het Plantje van Lilian. Maar ik heb nog meer plantjes die van mij als primaire naam nooit hun Latijnse naam krijgen, of hun gewone naam, maar altijd de naam van de gulle gever: Plantje van mijn moeder, Nog een Plantje van mijn moeder, Plantje van mijn oudste zus, Plantje van mijn andere zus, Plantje van mijn jongste zus, Plantje van de vader van mijn schoonzus, Plantje van mijn vriendin, Nog een plantje van diezelfde vriendin, Plantje van mijn andere vriendin, Plantje van de buurvrouw, Plantje van de overbuurvrouw, en zo gaan we maar door. Ieder plantje heeft een eigen verhaal en herinnering, en ik weet wel degelijk wat hun originele namen zijn. Het is gewoon een gekke gewoonte om ze naar de gever te noemen.

Als het Plantje van Lilian groter is ga ik op zoek naar een Bloempot-zoals-die-van-Lilian, of iets dergelijks. Dat gaat natuurlijk niet, want zij had hem ongetwijfeld zelf beschilderd. Een leuke uitdaging om het zelf eens te proberen? Misschien loop ik ergens tegen aan dat er helemaal bij past. Ik ben er heel erg blij mee - door de vorm, de kleur, de herinnering aan de creativiteit van Lilian, het bezoek, het huis en de tuin.



This cutting travelled all the way from France in a plastic mineral bottle. It is a nice memory of our visit to the house and garden of Lilian and her husband, but also her creativity. Its beautiful apricot colour is enchanting. As the top leaves have not unfolded yet it looks just like a Volendam costume hat.
Hardly ever I call my plants by its original or Latin name, it is always: Plant from my mother, plant from my sister, plant from my friend, etc. So there is a story and a memory behind every plant.
Lilian did the wall painting and no doubt she painted the cache pot as well. As my plant will grow bigger I shall try to get a matching pot, and who knows, maybe it is inspiring to paint one myself?
A lot was going on this morning, the blackbirds eat all the berries from the trees, a crow looked vicious on top of my grey faded sun embrella and a dove came roaring straight from heaven like the Holy Spirit. It was a surprise to see that the buds of the Busy Lizzy had opened, as for weeks I had been eagerly following the process.
One would wish to always have his camera at hand to take pictures, because there are such beautiful and wonderful moments to share with others.
The dragon flies still dance plentiful in the garden. I am so impressed that they live from a couple of months to two years in the water itself before they start flying.

Libellen en beekjuffers

- in de tuin van Hermine
- in onze tuin
- als bijou van René Lalique




Langs de Wonderboom en het oude muurtje met varens in de tuin van Hermine in Frankrijk stroomt water. Het zag er nu uit als een rustige beek, in de winter kan het ontaarden in een wilde stroom. Het waterniveau stijgt aanzienlijk. Een wit ding verstoorde het uitzicht, waarschijnlijk door de wind er in gewaaid. Gefascineerd als ik was door de kleuren van de libellen besloot ik Hermine’s laarzen aan te doen en ‘te water' te gaan om het ding uit het zicht te manoeuvreren en te proberen om foto’s te maken. Er waren ondiepe delen, maar hoe verder ik liep ging ik er met mijn rok omhoog houdend en wiebelend over stenen tot aan de rand van de laarzen in. Ter hoogte van de buren bleek het een wel hele grote witte ijzeren plaat te zijn. Ik kon hem omhoog en uit het zicht zetten, er was mankracht bij nodig. Allez, les voisins, nu zijn jullie aan de beurt.

Het fotograferen van de bosbeekjuffers (Calopteryx virgo) was razend moeilijk, het is net een spelletje, zowel daar als hier. Op afstand leek het of zij zwarte vleugels hebben, maar op de foto’s is goed te zien dat het blauw/turqoise is. Heel erg mooi, en heel erg spijtig dat ik nog geen betere foto’s kan maken. Het was leuk om door het water te banjeren, als kind zat ik eeuwig in en om de sloot.

Het wemelt in onze tuin van de libellen, ze vinden het heerlijk om te zonnebaden, te dansen in het licht en vliegen zelfs achter me aan mee naar binnen. De vleugels zijn zo teer en transparant. Vandaag heb ik ze ondanks de regen gezien: ze zitten in de bomen, in de heggen, in de borders, rondom de vijver.
Er zijn in Nederland 71 soorten libellen. De groene in onze tuin zijn houtpanserjuffers, maar wat is die oranje? Ik vind hem een beetje griezelig. Bijzondere insecten!

Kijk eens op deze site en verbaas je over de prachtige foto's en natuurlijk de schoonheid van de libellen: http://www.naturepix.nl/libellen




Graag laat ik jullie een van de libellen zien gemaakt door René Lalique (1860–1945). Zijn bijoux zijn een van mijn passies. Ik reis naar alle tentoonstellingen. De combinatie van verschillende materialen, stenen, halfedelstenen, de organische vormen, het vakmanschap, het is adembenemend mooi en ik bewonder zijn werk zeer. Dit corsage ornament werd gemaakt rond 1897-1898 en is te zien in het Calouste Gulbenkian museum in Lissabon. Het is gemaakt van goud, emaille, chrysopraas, maansteen en diamanten.


Next to the 'Wondertree' and the garden of my friend Hermine's house in France is a stream. It is quiet and calm now, but raises high in wintertime and becomes turbulent, taking things with it downstream. As I was fascinated by the dragon flies, dancing around her garden and the stream, I decided to put on Hermine's rubber boots, take pictures and at the same time remove something that had ended up in the water behind the neighbour's house. It was disturbing the sight, very heavy to remove and I could only put it upright. Allez, les voisins, now it is your turn to do the rest.
When flying about they looked black, but in fact are such a wonderful blue, turquoise, gold even. Taking pictures is extemely difficult, with their telescopic eyes they notice every movement and change in light. I felt like a child wading through the water, balancing on the stones underneath. It seemed shallow, but in the end the water came up to the edges of the boots and I had to keep my skirt up high.

In our own garden there are a zillion dragon flies at the moment. They sunbathed in the sun on Friday, followed me in the house, flew from the trees to the hedges, above the pond and the waterplants, but also around the various borders.
There are 71 different species in Holland, I do not know the details yet on the orange and the green ones in our garden. Their various stages in life are interesting and so fascinating to see with their thin and frail wings.

They inspired me to show you a picture of one of my great passions: jewelry of René Lalique (1860–1945). The colours, the materials used, the stones, the enamel, the craftmanship, it is breathtakingly beautiful. This corsage ornament is only small and can be seen in the Museum Calouste Gulbenkian in Lisbon. I travel the world all over to see Lalique's jewelry at exhibitions.

Having them so plentiful in our own garden is a gift and a delight.
Beautiful pictures on dragon flies which appear in Holland are to be seen on this website: http://www.naturepix.nl/libellen
If you click on the subjects on the left bar of the website the various species will appear, categorized by names, etc. Alas, it is in double Dutch, but the pictures are selfexplanatory.

Beatrix, Société Céramique

The four entries for Teacup Tuesday so far have not quite met the conditions of this gathering: showing off one's wonderful antique teacups. Although I still have a few antiques to share, it is the spirit of the moment that makes me wanting to show what is an activity on my side and that is this 72 year old teacup plate.

*BLUE*, flowers and nature are an eternal source of inspiration, which can be seen on many a tea and dinner service.


In the last posts on my blog I showed the wonders of Dutch water land close to my home, today something that is very dear to me appears on my blue scene. It is a chipped teacup saucer of a tea and dinner service that was designed in 1938 on the occasion of the birth of our present Queen Beatrix.
Beatrix, Société Céramique, with a stray flower design, in blue, red, black and black with a gold rim,was mass produced earthenware and a best seller. Today the interest on the antique market has diminished somewhat. There are quite a few pieces for sale on the internet at reasonable prices, but the teacups are rarely on offer. When I come across it in antique shops I exclaim ‘How truly cute and lovely this is’. Apart from the blue flower design I appreciate the model just as much.



As to the designers of the Société Céramique very little is known, Royal Sphinx have let me know. So who the designer was of Beatrix remains a question mark. If there is anyone who knows the answer, please let me know.
Of at least one artist is known that he traded his talents as a decor designer and a model maker to keep up a family, but he is not related to Beatrix.



The Société Céramique(1863-1958) started in Maastricht and at that time produced every day use earthenware. It originated from Clermont en Chainaye, which in 1859 was taken over by Guillaume Lambert. He continued the business as Société pour la fabrication des faiences en produits céramiques de toute espèce sous la raison sociale Guillaume Lambert & Cie; shortened in 1863 as Société Céramique. In 1958 it merged with Royal Sphinx. The Société Céramique was a booming business and highly competitive with what happened in England and France.


The above picture of a sugar bowl is from: http://forums.ebay.com/db2/topic/Pottery-Glass-Porcelain/Societe-Ceramique-Maestricht/510154529

I love dinner services; there is nothing more inviting than a beautifully decorated table. Sometimes just the last left over piece of such a service is a *TREASURE*. This plate is a true treasure to me, as it is a link to days gone by within my family (it belonged to one of my grandmothers), a link to a well used dinner service, but also reflects Dutch history, Delft blue (which this is not) and Dutch national costumes. Polka dots and flowers are often used in the material designs of those. Its royal blue colour is very attractive.





The Beatrix plate arrives on our breakfast table everyday, together with other magnificent pieces of craftmanship. It is a bright and cheerful start of the day to use it. Wild flowers from our garden combined with the final stage of a huge bunch of purple gladiolas put in a Delft blue jug accompanied it all on last Sunday morning. I hope you will enjoy my ‘Dutch Blues’ and I will certainly enjoy your posts on Teacup Tuesday! And who knows, maybe you will find a Beatrix somewhere out there when you go hunting on an antique spree?! At least you know the history behind the design.







Queen Beatrix, visiting te village of Vries.
She is an intelligent, hardworking and very creative Queen - she makes beautiful sculptures. On this occasion she wears a blue floral dress.
Source: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Koningin_Beatrix_in_Vries.jpg

Les nuages merveilleux

Towards the West


Towards the Northeast


Towards the East, where the thunderstorm is heading.

To the South it is grey.

19:44 hrs
I am sitting in the dining room, reading blogs and comments on my computer, while our dinner is cooking. The sun shines on our elm trees, but I nearly lift of from my chair - lightning, and an instant roll of terrific thunder. Wodan is throwing his daggers from the sky.

I was brought up with a true horror of thunderstorms: Pull out the plugs of the electricity equipments, close the curtains, close the windows, but alas - I have not adapted these fears. On the contrary, I walk to the window, I walk to the door and walk outside, because *HOW ON EARTH* could there be such a strike of lightning and thunder all at once, while the sun is shining at the same time at my trees? Is there a rainbow to be seen?
You see? I have an inquisitive mind.

The leaves that I find at my feet have been put together by nature, by the wind, not by me. The yellow leaves dropping since June .... draught, but also the process going on - I dread the upcoming End of August, summer and its light should last forever, be eternal.




21:06 hrs
The sunset reflects on the pine tree in the South, Wodan has disappeared with his anger.