Thee drinken langs de rivier

Je hebt helemaal gelijk, dit zijn niet bepaald eigentijdse wandelschoenen, nee, maar wel schoentjes ongeveer uit de tijd van de huizen die hier staan.
Ik zou wel een sprongetje terug in die tijd willen nemen, in een jurk met een crinoline er onder thee drinken in een theekoepeltje langs de rivier en naar de langsvarende bootjes kijken. Het is prachtig weer, de zon schijnt, ik ga eens even langs bij de buren.



Als het paadje zo blijft, lukt het wel op mijn satijnen schoentjes. Ze zijn een beetje versleten, ik heb er zoveel op gedanst.



Prachtige azalea's en wat een mooi doorkijkje vanaf mijn wandelpad. Ik zwaai met een kanten zakdoekje naar de kasteelheer.



Wat een verrassing, een droom, een blauwe regen die links en rechts van het jaagpad door de bomen is gegroeid, zoiets prachtigs heb ik nog nooit gezien. Het vormt een boog over het pad, een hangmat bijna. Ik zou er wel in heen en weer willen wiegen in de wind en dan boeh! roepen tegen de 'promeneurs' en 'les jeunes amoureux'. Maar je kunt niet zo maar langs deze bloemen lopen, je kijkt vanzelf naar boven, zo mooi!







Zijn de gasten al gearriveerd in dit tuinhuis? Even door het raampje kijken .....



Monsieur et Madame, merci beaucoup, de thee was heel gezellig en het was een heerlijke wandeling. Ik word in een hemelsblauw rijtuig naar huis gebracht, want de schoentjes zijn toch te teer voor zo'n wandeling .....

PS - de schoenen zijn van Marie Antoinette en zijn te bewonderen in het Schoenenmuseum, Waalwijk, zo de moeite waard om te bezichtigen.

.•:*¨¨*:•.

You are quite right, these are not quite modern walking shoes, but they are shoes from the time that these houses were built along the river and the people had fancy parties. Would it not be nice to jump back in time, wear a dress with a crinoline, drinking tea in a teahouse and watch the boats sailing by? The weather is wonderful, the sun shines, let us visit the neighbours. The path seems alright for my silk shoes. They are a little bit torn because I danced so often. I wave with my lace handkerchief to the landlord and admire the azalea's in his garden. Halfway there is a wisteria that has climbed through two trees, it is wonderful and amazing. It is like a hammock almost and I would love to swing in the wind in it and shout 'booh' to the 'promeneurs' and 'les jeunes amoureux', but these flowers cannot be missed. It is terrific! Have the guests arrived in the tea house?! Monsieur et Madame, merci beaucoup, thank you for the wonderful tea, that was very pleasant and such a nice walk. I am being taken home in a bright blue bolide, because after all my shoes were a bit fragile for such a walk ....

PS - The shoes belonged to Marie Antoinette and can be seen in the Shoe Museum, Waalwijk, The Netherlands. A wonderful museum!

Wedding Bells and Belles on their toes

Deze post is een herinnering aan de trouwdag van mijn oudste broer, deze week 48 jaar geleden.
In de tuin waar hij opgroeide op Sumatra plukte hij als kind alle gerbera’s. Het werd gefilmd en gerbera’s vormden de inspiratie voor het boeket voor zijn bruid. Mijn jongste zus en ik waren twee van de drie bruidsmeisjes,‘flower fairies’ als ik het nu bekijk. Echte ‘Belles on their toes’, want wat keken we ernstig!
Mijn moeder maakte niet alleen de trouwjurk, van witte satijn met handgeborduurde parels, maar ook de lichtblauwe jurken met witte bloemetjes van de bruidsmeisjes. Heel bijzonder was de trouwkoets aangespannen met drie schimmels, gevolgd door zeven andere koetsen. Bijzonder is ook dat je na zoveel jaar zo’n dag nog zo helder voor de geest kunt halen en dat iemand zo dicht bij je blijft.

Mijn fantastische, geestige, getalenteerde, dynamische en energieke broer – Neptunus nam hem mee in 1979 in de gevaarlijke onderstroom van de zee aan het strand van Copa Cabana in Rio de Janeiro.

.•:*¨¨*:•.

This post is a tribute to my eldest brother, who picked gerbera’s like daisies as a child on the island of Sumatra, Indonesia, where he was born and raised. He gave his bride a beautiful vibrant gerbera bouquet on their wedding day, now 48 years ago.
My youngest sister and I were bridesmaids, taking our job very seriously by the looks of it. At the same time we seemed such flower fairies, when I look at the pictures today.
My mother made the bridal gown with hand embroidered pearls, also the lightblue bridesmaid dresses with a tiny little white flower print like polka dots.
Three horses were hatched to the bridal cab, which was very special, followed by seven other cabs. It was impressive and a wonderful day. It is amazing that after so many years you can recall the day like yesterday and how close someone still is.

My very special, witty, talented, dynamic and energetic brother – King Neptune seized him away in 1979 in the dangerous undercurrent at the beach of Copa Cabana in Rio de Janeiro.

De maan en Antares

"Fly me to the moon
Let me play among the stars
Let me see what spring is like
on Jupiter and Mars"

Even Frank Sinatra er bij halen ..... dit is zo'n deuntje dat in je hoofd blijft hangen.



Met Pinksteren zijn mijn onderarmen en -benen aardig verbrand door de zon op het water. Nu is het bijna Volle Maan en is het ijs- en ijskoud. Dikke trui en sokken aan, fleece dekentje erbij om warme voeten te krijgen.

Zojuist deed ik de achterdeur open en zag een fantastische maan door de lindebomen. De sterrenhemel vind ik fascinerend. Een site die zo de moeite waard is om te bekijken is:

http://www.sonnenborgh.nl

Er zijn heel veel interessante activiteiten in de Sonnenborgh.
Ben je in de buurt, dan is het leuk om er een bezoek aan te brengen en er te horen over de 'Utrecht tijd'.

Onderstaande tekst en de foto heb ik overgenomen van het onderdeel 'de actuele sterrenhemel' van de site van de Sonnenborgh. Ben je een Schorpioen, dan zou ik a.s. vrijdag zeker naar de maan kijken!

wo 26 mei
04.23: Mercurius bereikt zijn grootste westelijke elongatie en is ochtendster. De hoekafstand van Mercurius tot de Zon bedraagt 25°08’. De planeet staat ten westen van de Zon en komt voor de Zon op. De planeet heeft nu magnitude +0,7, is voor 39% verlicht en heeft een schijnbare diameter van 8,2". Mercurius komt 00:36 uur voor de Zon op (om 04:55 uur). Wanneer 's ochtends de burgerlijke schemering begint (om 04:46 uur) is Mercurius 2° onder de oostnoordoostelijke horizon te vinden. Mercurius is helderder na de grootste ochtendelongatie dan ervoor. Om toch te proberen Mercurius waar te nemen (wanneer de Zon minder dan 6° onder de horizon staat) kan het gebruik van een verrekijker van pas komen.

vr 28 mei
01.07: Het is Volle Maan.
07.46: De Maan staat 1,1° ten noorden van Antares, de helderste ster van het sterrenbeeld Schorpioen (+1,0m). De dichtste nadering gebeurt onder de horizon voor een waarnemer in de Lage Landen en bovendien bij daglicht. De samenstand is te zien rond 4 uur. Het tweetal staat dan in het zuidzuidwesten, op een hoogte van ongeveer 6°, 2,1° van elkaar vandaan. De Maan is voor 100% verlicht.

Dit is een site waar ik uren op kan snuffelen: http://www.bbc.co.uk/science/space/

.•:*¨¨*:•.

So warm at Whitsun, sunburn, and now so cold: cardigan, woollen socks and a fleece blanket to keep me warm. Nearly a Full Moon and Antares visible from this part of the world.
There is a 'Utrecht time'. You can read all about it at the very interesting site (available in English also) http://www.sonnenborgh.nl.
The site of the BBC is also highly interesting. The other day I saw some wonderful antique pictures of the solar system and the planets: http://www.bbc.co.uk/science/space/

Kom je ontbijten? La vie est belle!

Happyness is ..... ontbijten in de tuin!
Dat vinden de teckels ook, maar helaas mogen ze niet aan tafel.
Wat een stralende dag weer, en dat met een beschuitje met de aardbeien van Moederdag om te beginnen en met allemaal gezonde andere dingen.
Nog even een weekje vakantie - La vie est belle!
Maar zoals jullie zien: de kruiwagen met flag stones staat klaar, aan het werk nu! De border waar de prachtige blauwe iris staat moet leeg gespit.
Fijne dag!

.•:*¨¨*:•.

Happiness is .... having breakfast in the garden! Our dachshunds agree with this and hope we might me dropping something (on purpose) on the floor. What a beautiful day, and what a way to start it with the first strawberries picked from my Mother's Day plant. Work is waiting though as you can see at the background, digging and weeding a border is the plan for today.
Have a happy day and enjoy Terri's and Martha's Teacup Tuesday party. Terri all the way from Paris - my oh my, that you have *time* with all the wonderful places you visit and the impressions you get! I admire you!
The windmill tea cosy was embroidered by me, but the basket and the cosy belonged to my grandmother. The first picture shows the the back of the windmill, the other picture the front of it. The wings of the windmill are decorated with tiny flags and the position means 'happiness, celebration time'.

Een kijkje in de achtertuin

Al dagen ben ik aan het fotograferen.
Met mijn Nokia 6700 5 megapixels, met een Canon Ixus 500, en er gaat meer mis dan dat er goed gaat. Er is ook te veel om in een keer op de foto te krijgen, of ik moet een Canon 500D met super lenzen gaan gebruiken, naar fotocursus, of iets dergelijks.
Ik heb alles wat roze was gefotografeerd, alles wat geel was, alles wat blauw was, misschien moet ik het gewoon op mijn blog zetten.
In ieder geval is dit een kijkje in de tuin. De grasmaaier staat klaar, de heggen moeten geknipt, de vijver moet schoongemaakt, het perk met de iris moet helemaal leeg gespit vanwege het beregras en hanekam dat er in terecht is gekomen, het terras moet nog schoongemaakt, het houthok in de beits gezet, genoeg te doen. Ik heb nog een week voordat ik weer vanuit mijn werkkamer op de Botanische Tuinen in Utrecht kijk en verlang naar ons eigen terras. Misschien ga ik vandaag gewoon zitten in de tuin en genieten van de geur van de gouden regen? En vanavond lekker varen op de rivier?

.•:*¨¨*:•.

This is a look into our back garden. As I am a newcomer on photography and in blogland this is all experimental and I see the shortcomings (like taking pictures at noon, because the light shines so nicely through the leaves, but also showing off the contra light just the same ;-(( ).
As a newcomer in blogland I have been unsuccessful so far to add others' tags. Cielo, I am enjoying your House in the Roses, your Victorian Tea Party and also the Show off your cottage on your blog.
Wow!, there are so many creative and wise women in the world, I am quite taken aback by it all. Anyhow, as time proceeds this blog will no doubt become better.

Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen ……

Tweede Pinksterdag, om zes uur had ik de gordijnen al open gedaan. Het is nog stil in de straat om half negen. Geen bewegingen dus om deze haas te verstoren in zijn heerlijke ontbijt: de witte en blauwe campanula's die aan zijn komen waaien in de voortuin. Ze staan zo vrolijk onder de heg en onder de beukenboom. En nu zit deze haas de planten op te eten! Het stond vol met paardebloemen in de voortuin, ze zijn net allemaal gemaaid - misschien was dat de attractie?

Als kind heb ik een keer gezworen dat ik de Paashaas langs de bosrand had gezien, maar deze haas in de tuin is echt en een volkomen verrassing. Van alles hebben we hier 'te gast' gezien, maar nog nooit een haas. Witte pauwen, blauwe pauwen, reigers, eenden, een kip met kuikens die homeless was en in de magnolia van de buren sliep, eenden, uilen, doortrekkende watervogels, enz. maar een Pinksterhaas?! Nee .....
De foto is door glas gemaakt, dus een echt prachtig portret is het niet geworden.

De gouden regen bloeit, de gele lis en de blauwe iris. Het is feest in de tuin! Naar buiten, naar buiten!

.•:*¨¨*:•.

As a child I was convinced I saw the Easter Bunny at the edge of the forest, but never ever have we seen a Whitsun Bunny in our garden. It was here today, eating the white and blue calendula plants, the buttercups. Only yesterday I mowed the lawn with a zillion dandelions, maybe he missed his favourite dish?

De schoorsteenveger

De schoorsteenveger is op zijn jaarlijkse rondje langs geweest. Het is zo koud dat ik het liefst de open haard aan zou maken. De tuin levert genoeg brandhout. Er zijn bomen omgewaaid in hevige stormen, scheef gaan hangen door de westenwind. Net als je denkt dat de voorraad hout begint op te raken wordt er flink gesnoeid of gaat er weer een boom om. In dit poldergebied wortelen de bomen oppervlakkig. Bij iedere stevige storm kijken wij met bonzend hart naar de bomen.
Bomen zijn eindig, hebben niet het eeuwige leven, sommige gaan liggen als het genoeg is geweest.

Vandaag had ik prachtige foto's kunnen maken van regendruppels aan de planten. Het kriebelde enorm om aan de slag te gaan, weer of geen weer de eerste uren van de dag ben ik in de tuin. Luisteren, kijken, genieten. Het gras is lang, de heggen kunnen al een snoeibeurt gebruiken, onkruid overal.

Koude en regenachtige dagen zijn ideaal om andere dingen te doen dan te tuinieren en foto's te maken van al het moois. Misschien morgen dan maar? Klusjes genoeg, de naai- en lockmachine worden tevoorschijn gehaald. Een naald breekt van de lockmachine, de nieuwe valt op de bodem. Of ik dat ding nu op zijn kop houd, magneten er bij haal plus de hele inventaris van de gereedschapskist: ik zie de naald maar krijg hem niet te pakken. Knarsetandend (weer een plan verstoord) belanden de machines achter in de auto. De eigenaresse van de reparatiezaak heeft een fenomenaal geheugen, zij is er zelf verbaasd over en zal het serienummer nakijken of ik inderdaad hier eerder ben geweest. Zelf weet ik het niet zeker meer, heb het adres uit de Gouden Gids geplukt, weet wel dat ik jaren geleden in deze stad was met een andere machine. De omgeving is zo veranderd. Met overtuigende knikjes en een blik over haar leesbrilletje zegt ze 'u heeft hele mooie spullen, mevrouw'. Ik word er een beetje stil van, want het benadrukt zo dat ik nooit meer tijd heb voor mijn echte passie: stoffen. Stoffen, en daar van alles van maken, 'you name it, I make it', zoiets. Het heeft plaatsgemaakt voor tuinieren, onderhoud van de tuin.
Gaat dit over tuinen? Ja, want ik heb tafelkleden gemaakt voor buiten, tuinkussens, ligbedkussens. In een tuin moet je niet alleen werken, maar ook genieten.

Ik begon over de schoorsteenveger, de open haard en nu zit ik bij gebroken machinenaalden en vastgekoekte stofresten.

De prachtige smeedijzeren houtkorf in de tuin wordt een volgend onderwerp. Een fascinerend ambacht, ijzer smeden.
Het is rustgevend om in een vuurtje te staren, er warm van te worden.

Moederdag, de Giro d'Italia en mooie zakdoekjes

 

Ondeugend vraag ik mijn echtgenoot 'Heb je wat gezelligs voor Moederdag gekocht voor mij?!' Hij kijkt mij verrast aan, schudt nee, maar 's middags krijg ik heerlijke thee met een taartje met roze marsepein en een rood hartje. Ik vertel dat ik iets leuks heb gekocht voor mijzelf, een grote aardbeidenplant - van 6,99, voor Moederdag voor 4,99. Het meisje bij de kassa is verrast, heeft de nieuwe aanwinsten in de winkel nog niet gezien. Ze wordt er blij van en vindt het een goed cadeau idee, ongetwijfeld past het in haar budget.

De Giro d’Italia op 10 m afstand van ons huis door de straat – wat gaat dat betekenen? In ieder geval afgesloten straten, geen doorkomen aan. Zal ik uit het raam van mijn werkkamer gaan hangen, of zal ik langs de route gaan staan?
In de ochtend begint het geronk van motoren, een geluidswagen waarvan de galmende klanken steeds maar terug lijken te komen in de tuin. Geluksbandjes, geluksbandjes, hoor ik steeds. Het is een uitnodiging om vooral roze spulletjes te kopen. Genoeg roze op straat in ieder geval. Het is winderig en koud. Gezelligheid op straat, buren. Vragen, omdat we niets begrijpen van wat er zoal langs komt en gebeurt. Gemotoriseerde agenten die hard voorbij scheuren, een aantal wielrenners dat voorbij komt, maar dat even later weer terugkomt en waarvan een vraagt: waar is de bar hier? De bar?!?!? Eettentjes hebben we hier, maar een bar?? Een agent staat op een vluchtheuvel, we vragen ons af hoe zo’n equipe niet tegen zo’n paal knalt. Later zien we hem met een gele driehoek van links naar rechts zwaaien als de echte ploeg langs komt. We worden een beetje melig, want het wachten duurt lang en we krijgen het steeds kouder. We wisselen van kant van de straat, omdat we denken dat we het dan beter zullen zien. Een helikopter in de lucht, nu moeten ze dichtbij zijn. Eerst een enorme caravan van auto’s met fietsen boven op het dak, journalisten op motoren, er komt van alles langs. Blauwe zwaailichten en een massa wielrenners - dan is het voorbij, zijn ze voorbij. Is that all there is? Ik hoor iedereen zuchten: was dat het nou? Ja, dat was het nou, 40 km per uur – zoef, weg, voorbij. Volgauto's, ambulances, een laatste politieauto. We stonden aan de verkeerde kant. De wielrenners kwamen over de linker weghelft. Wij dachten natuurlijk dat ze op de rechter weghelft voorbij zouden komen en er een beter zicht op zouden hebben. Geen wielrenner die heeft gezien hoe mooi onze straat (of ons dorp) is. Op RTV Utrecht zijn 's avonds mooie en leuke opnames van ons dorp te zien, van enthousiaste kinderen die tegelijkertijd ook kijken 'was dit het nou'?

Ik ga terug naar mijn totaal onnuttige klus: mooie zakdoekjes strijken. Omdat ik kasten opruim kom ik van alles tegen, neem afscheid van van alles en nog wat, maar niet van de mooie handgeborduurde zakdoekjes. Bloemmotieven, herinneringen aan de Alpen, aan Madeira, Tenerife, Mechels kant, Chinese borduursels, stuk voor stuk zo fijntjes. Sommige hebben op iedere hoek een extra minuscuul bloemetje. Als je zelf hebt geborduurd weet je hoeveel werk ieder zakdoekje is geweest. Het zijn er veel, een wasmand vol. Van moeders, van tantes die er niet meer zijn. Terwijl ik ze strijk vraag ik me af wie ze geborduurd heeft, met zoveel geduld, met zulke kleine steekjes. Op Madeira zijn het schoolkinderen. Het is een wasmand vol, misschien ga ik ze nog eens wegschenken op een ‘give away’. In ieder geval zitten ze nu weer in een mooie doos, met een handgeborduurd lavendelzakje er bij. Misschien moet ik er toch eens eentje in mijn tas stoppen en gewoon gebruiken? Want in een doos laten liggen is toch ook zonde van al dat werk?

’s Avonds om 10 uur belt de buurman, hij heeft gemerkt dat onze GFT-containers nog niet buiten staan. Ik spring van de bank en ga om half elf nog de tuin in om de twee containers met takken te vullen, ga het pad in de voortuin nog harken. Alles is roze, het lijkt wel sneeuw. Het is wel een beetje raar om zo laat nog met gloeiende wangen in de tuin te werken en in de roze smurrie te graaien. Aan de horizon zie ik dat het al lang licht blijft, ik ben verbaasd! Er is een prachtige sterrenhemel.
Of ik het nu zo leuk vind allemaal .....? Het ziet er uit als het paradijs bij mij, maar het is het niet - het is heel hard werken, je krijgt het paradijs niet voor niets.

Vrijheid

Onderstaande beschrijving - www.tweevoeter.nl - geeft weer waar ik als kind opgroeide. De tegenstelling van het plukken van speenkruid en pinksterbloemen in het weiland als heel jong kind en het verhaal van de 'evaders' die langs datzelfde weiland liepen geeft mijn vrijheid weer, mijn ruimte om in vrijheid op te kunnen groeien.

Mijn herdenkingsschriftje uit 1955 heb ik tevoorschijn gehaald. Er staan tekeningen in met mijn eigen interpretatie als achtjarige van de oorlogsverhalen. Het was indrukwekkend om eergister in Wageningen te zijn, de veteranen, de Canadese jeugd te zien.

Er was een volkomen onverwachte ontmoeting die mij terugbracht in het ouderlijk huis. Ik moet nog een beetje bijkomen van alles.

'De Zuid-Veluwe bestaat uit in de IJstijd opgestuwde zandruggen, begroeid met overwegend dichte naaldbossen, afgewisseld door ruige heidevelden en vlakten met vliegden en berk. Hier en daar een broekland, vooral langs Boschbeek, Molenbeek en Kortenburgsche Beek. Het gebied is wildrijk. Bij de Dikkenberg en Panoramahoeve verheft het gebied zich tot meer dan 45 m boven NAP. Talrijke grafheuvels, grenswallen en celtic fields herinneren aan vervlogen beschavingen. De antieke spelling van het landgoed Quadenoord kan niet verhullen dat het hier ooit een slechte plek betrof. Een ding is zeker: het is historische grond die u betreedt.

Na de mislukte Slag om Arnhem zwierven hier en elders op de Veluwe honderden geallieerde militairen rond, hopend op een kans om door de vijandelijke linies heen te breken en zo de bevrijde zuidelijke oever van de Rijn te bereiken. Het ging hier om militairen die bij het begin van de strijd verkeerd waren gedropt, of die tijdens de daarop volgende gevechten hun eenheid waren kwijt geraakt. Onder hen bevond zich ook enig luchtmachtpersoneel. Anderen waren door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt, maar weer ontsnapt, of lagen gewond in een ziekenhuis en werden van daaruit door het verzet ontvoerd.
Sommigen probeerden op eigen gelegenheid de geallieerde linies te bereiken, maar de meesten kwamen vroeg of laat toch in contact met het Nederlandse verzet. Deze mensen stonden bij de geallieerden bekend als evaders. Twee maal heeft het verzet te Ede een poging gedaan om een grote groep evaders met behulp van ter plaatse goed bekend zijnde gidsen over de Rijn tussen Wageningen en Renkum te loodsen'.

Wageningen - 5 mei 2010

Le Dormeur du Val

C'est un trou de verdure où chante une rivière
Accrochant follement aux herbes des haillons
D'argent; où le soleil, de la montagne fière,
Luit: c'est un petit val qui mousse de rayons.

Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue,
Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,
Dort; il est étendu dans l'herbe, sous la nue,
Pâle dans son lit vert où la lumière pleut.

Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme
Sourirait un enfant malade, il fait un somme:
Nature, berce-le chaudement: il a froid.

Les parfums ne font pas frissonner sa narine;
Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine
Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.

Arthur Rimbaud

In het land van Maas en Waal

Een uitnodiging van de Oranjevereniging om met de ‘geridderden’ koffie te drinken in de muziektent, de fanfare door de straat met 2 oranjeversierde wagens er achter, kinderen, ouders, stromende regen, dat is het begin van onze Koninginnedag.

Het is zo’n heerlijk feest, vrolijkheid en traditie overal, door het dorp lopen, bekenden zien, een oranjebittertje of een biertje drinken, ’s middags soezelen in de tuin in de zon, zo ging het meestal. Nu moeten we nog een beetje bijkomen van te weinig slaap door het onweer. Koffie met de traditionele tompouce. Hoe moet je zo’n ding fatsoenlijk eten zonder dat het plafond en de muren oranje worden als je je vork er in steekt?
Deze keer hebben we (gelukkig) een ander plan bedacht, we gaan naar het land van Maas en Waal, naar een kweker. Vorig jaar zat ik er naast: "we beginnen met de verkoop op 30 april, de planten zijn op", dus ik ben er nu als de kippen bij. En passant bloesem bekijken, familie uitzwaaien naar Frankrijk en we zien wel waar de route ons brengt.

Met een auto volgeplakt met rose blaadjes van de prunus belanden we in dramatisch verkeer. We komen drie kwartier later dan gepland bij onze eerste stop, een veerhuis langs de Waal. Het gereserveerde plaatsje voor ons aan het raam is er nog. "Nee, we waren wel van plan om het in te slaan, maar we hebben het niet in huis" is het antwoord op "Heeft u oranjebitter?" Ach, af en toe moet je met tradities breken. Dan maar met een glas wijn toasten ‘Op de Majesteit!’. Het is er knus en gezellig, warm. Bij de openslaande deuren naar een zijtuin is clematis langs het plafond van de veranda geleid, er zit een vogeltje in te rommelen, een net met piepkleine lichtjes is er in weggestopt. Ik zou hier wel eeuwig willen zitten, ook ’s avonds onder de verlichting. We praten over de zwaluwnesten, over het eendennest in de vijver dat met het snoeien te voorschijn kwam en ternauwernood werd gered. We kijken uit het raam terwijl we een heerlijk vispotje eten, in deze botergele eetkamer met crèmekleurig linnen gedekte tafels. Het pontje gaat maar op en neer, er is veel scheepvaart. Stoere fietsers zetten druipend hun fiets neer, gaan bij de open haard zitten, drinken koffie aan de stamtafel. Het is een heerlijk plekje, er is met zoveel liefde en aandacht aan de tuin rondom gewerkt. In de zomer zo de moeite waard om er nog eens naar toe te gaan. Je kunt er zelfs logeren, een goed idee voor een volgend bezoek aan deze streek.
En dan op naar de kweker, bloesem bekijken onder een grijze hemel. Veel lage fruitcultuur, maar ook creatieve oplossingen zoals een ‘haag op poten’ van fruitbomen. Een vrolijk bord langs de weg '21:00 uur - Koninginnebal in ’t Gebroken Hartje', een boerderij met de naam ‘Hoop Doet Leven’, er is onderweg zoveel leuks te zien.

De kas van de kweker lijkt wel een bollenveld door de rijen met kleuren. En ik weet het, het gaat niet lukken om een uitgebalanceerde, beschaafde en ingetogen keus te maken. De plantjes die ik ga uitkiezen worden weer alle kleuren van de regenboog! Het is rustgevend en inspirerend om in een kas en tussen planten te lopen - mijn lieve nicht Mo noemt dat ‘chillen’. Zulke aardige jonge enthousiaste kwekers, vrolijke kinderen die mee helpen rekenen bij het tellen van de planten. Ik vraag waar hun oranje muts is en we beginnen een discussie waar nu het meest oranje in zit: in hun trommelstokken of in mijn bont gekleurde shawl. Tot volgend jaar!

We rijden door de Betuwe, door Opheusden. Mijn oma is er geboren in 1881. Ik denk: op welke plek in dit dorp zou zij nou geboren zijn, hoe zag het dorp er toen uit, het is klein, hoe heette haar moeder, hoe en waar leerde zij mijn opa kennen omdat zij aan deze kant van de rivier woonde? Waarom vertellen mensen niet meer, waarom is er geen overdracht?

Met de gierpont over de Rijn. Mijn man (stoere bezitter van twee vaarbewijzen) legt de techniek uit van de pont en de ankerbootjes. Hoe moet dat nou als er drukke scheepvaart is met die lijn met bootjes? Ook hier hadden we wel uren kunnen zitten met het uitzicht op de Grebbeberg, de Blauwe Kamer.

Bij mijn zus laten we de kofferbak zien: oh!, daar moeten wij ook naar toe, wat een mooie planten!, oh, dat was ook zo mooi geweest voor Frankrijk! Tja, volgende keer dan maar.