De tijd en (zoete) herinneringen

Door de sneeuw en weersomstandigheden was de Kerstnacht misschien wel de stilste die ik ooit heb meegemaakt. Luidende klokken om 7 uur, maar daarna immense stilte. Het is fantastisch om dan buiten te zijn en dat te ervaren. Ooit zong ik midden op de oceaan Christmas carols, zag ik kerstversiering in een zonovergoten Sydney en Kaapstad, stond ik in de rij om Kerstpostzegels te kopen in het postkantoor op Madeira, maar altijd – overal ter wereld – was daar het verlangen om thuis te zijn. Toch leerde ik al heel jong dat Kerst niet altijd helemaal compleet was. Er werden foto’s van ons gemaakt om op te sturen naar mijn vader die in het buitenland was. Ik las het Lucas evangelie voor tijdens het Kerstfeest van school als 6-jarige, maar waarom zat mijn Oma die naast de kerk woonde niet in de zaal?
Naarmate de jaren verstreken kwamen en gingen er mensen op mijn weg die ik eigenlijk altijd bij mij had willen houden, en zeker met Kerst. Aan die feestelijke tafel met rode linten die mijn moeder maakte, en waar mijn vader in zijn deftige kleermakerspak Tokayer schonk in kristallen glazen.
Je kunt op je levensweg niet iedereen bij je houden, dat gaat nu eenmaal niet. Het verlies van near and dear – en zeker en juist als dat rondom Kerst gebeurt – blijft immens voelbaar. Als je het nest uitvliegt kom je alleen nog maar af en toe terug om te zingen op een tak. Eenmaal uitgevlogen verlang je naar dat nest, en weer terug in dat nest verlang je weer naar wat je op je vogelvlucht tegenkwam. Dubbel!

Dubbel is het ook op Oudjaar – terugkijken, de balans opmaken en vrolijk vooruitkijken!

Ons huis is warm, knus, gezellig en vrolijk versierd. De traditie van het ouderlijk huis heb ik overgenomen. Gister heb ik de guirlandes van blauwe sterren, dennenappels, hulst, taxus en coniferen naar beneden gehaald. Op Oudjaarsdag maak ik een boeket van narcissen met wintergroen. Trompetters die symboliseren dat er iets nieuws aankomt!

Met een hoofd dat op en neer springt in herinneringen aan het ‘Feest der Feesten’, en alles wat daaromheen gebeurde, verschijnen er ook beelden van wat er gegeten en gesnoept werd: eigen gemaakte appel beignets, zelfgemaakt Brabants worstebrood, angel cake, Deense droomcake, American fruitcake. Ik vergeet nooit hoe dat smaakte toen ik dat voor het eerst at.

175 gr sinaasappelschil, 225 gr dadels, 225 gr rozijnen, 25 ml sinaasappelsap, 100 gr walnoten, 1 tl zout, 225 gr Marasquino kersen, 125 gr ananas, 150 gr bloem, 1 tl bakpoeder, 225 gr boter, 0,5 tl nootmuskaat, 3 el bruine suiker, 25 ml honing, 5 eieren, 1 tl kruidkoek kruiden, 0,5 tl kruidnagel

Snijd de dadels, rozijnen en noten in stukjes. Halveer de Marasquino kersen. Laat de stukjes ananas goed uitlekken. Doe alles in een kom en voeg een deel van de bloem toe. Vermeng de boter en de suiker en roer het met een lepel tot een gladde massa met de honing. Voeg een voor een de eieren toe en roer goed na iedere toevoeging. Voeg de rest van de bloem, bakpoeder, kruiden en zout toe, en vervolgens het sinaasappelsap. Voeg het fruit toe en roer alles goed door elkaar. Bekleed een bakvorm met een dubbele laag bakpapier en laat zeker 2 cm boven de rand uit staan. Vul de bakvorm met de mix en laat het langzaam (4 uur) op 145 ˚C bakken. Hoe langer je deze fruitcake bewaart, hoe lekkerder hij wordt!

Eet smakelijk, proost en veel geluk in het Nieuwe Jaar!

Vogels in de tuin

In een blik met op het deksel een feestelijk zwaaiend Moors figuurtje, waar ooit heerlijke Zwitserse chocolade in heeft gezeten, bewaar ik bijzondere kerstkaarten. Kaarten die handgemaakt zijn, kaarten die iets voorstellen waar ik heel erg van houd, mijn moeder's laatste Kerstkaart waarop zij schrijft dat zij zich zo verheugt op de grote familie reünie in haar warme en gezellige huis aan de rand van het bos.

Deze kaart, 'Vogels', van Laetitia de Haas zit er ook tussen. Een aantal jaren geleden heb ik een werk van haar gekocht dat 'Uitzicht' heet, op een moment dat ons 'uitzicht' dramatisch en blijvend was verstoord. Een leeg landschap met bijna hetzelfde beeld als wat ik nu zie door mijn voorkamerraam: bomen, struiken, een glazen schaal met rode en rood/oranje kerstballen. Op haar 'Uitzicht' is een stilleven te zien van kersen in een mandje en peren. Er is altijd uitzicht, er is altijd weer licht aan de horizon en een nieuwe weg om in te slaan.

Het werk van Laetitia de Haas laat een intieme wereld zien: stillevens, interieurs, tuinen, terrassen, Amsterdam (waar zij werkt en woont), mensen zijn veelal afwezig. Ik ontdekte dat zij een tentoonstelling houdt in de Oude Pastorie in Lisse vanaf januari, dus dat is alvast een van de eerste uitstapjes in het nieuwe jaar!

De tuin is 'open' en een eldorado voor vogels. Nu de sneeuw grotendeels gesmolten is kunnen zij zich weer te goed doen aan de insecten tussen het blad dat ik nog niet heb kunnen opruimen. De Vlaamse gaai, de koperwiek, Turkse tortels, een verdwaald waterhoentje, er zit van alles.
Toch was er een moment dat ik extra brood en voer heb klaar gezet.
Toen de meeuwen in de heldere namiddagzon al krijsend neerstreken leek het bijna magisch. De zon weerkaatste in hun fladderende veren. Er was een prachtige afdruk van de uitgespreide veren in de sneeuw, maar helaas, door het ijverige sneeuwvegen voor een paadje heb ik dat beeld verpest met klodders sneeuw.







Onvoorstelbaar hoe iedere beweging wordt waargenomen. Wat doe jij daar met je camera?
De foto's zijn gemaakt met mijn mobieltje, vanuit de warme kamer en door het dubbele glas van de ramen. Het boek 'Digitale fotografie, een praktische gids voor de amateurfotograaf' ligt klaar op tafel. Voorlopig red ik me nog het snelst met mijn mobieltje en Picasa. De vakantietijd vliegt voorbij, net zoals de meeuwen ...



De merel heb ik het meest dapper zien rondstappen en vliegen. Er hangt nog aardig wat te eten aan de malus.



Zelfs het Deense vogelhuisje biedt niet veel bescherming meer om het voedsel droog te houden.



De wereld was zo wit, dat onze teckel de merel wegblaft als hij er een ziet. Als hij slaapt (en hij doet bijna niets anders meer, hoogbejaard als hij is) droomt hij ervan en maakt hij gekke blafgeluidjes. Zouden honden herinneringen hebben? Zou hij dromen van de gekke stoeipartijen in de sneeuw vorig jaar met zijn neef teckel? Van de sneeuwwandelingen langs de rivier, van de sneeuw die klonters vormde onder hun pootjes?



Voor het roodborstje heb ik een schaal onder het raam gezet, maar het is een klein duveltje, hij speelt spelletjes met me. Uit de verte zie ik zijn rode borst in de taxushaag, hij vliegt heen en weer met omtrekkende bewegingen, komt te voorschijn uit de beukenhaag, kijkt nerveus links en rechts, maar kijkt mij ook dapper en brutaal aan met zijn zwarte kraaloogjes, en floep! weg is hij weer: ik laat mij NIET fotograferen!

Tell me how did you feel when the angel came into the garden?

Tell me how did you feel when the angel came into the garden?
How did you feel? How did you feel?
When he said "if you're afraid I beg your pardon,
but you're the one to bear god's son."

Tell me how did you feel (how did you feel)
how did you feel (how did you feel)
Oh Momma, Momma Mary,
we wish you joy, we wish you joy.
Oh Momma, Momma Mary,
your little boy, your little boy
Soon to be our saviour.

Tell me how did you feel on the final day
How did you feel? How did you feel?
When you arrived in Bethlehem to hear them say
"No food no table, save in the stable"

Tell me how did you feel when the wise men came to see him?
How did it feel? How did it feel?
When shepherds and kings with precious things adored him
it had begun, here was the one.

Lyric by Roger Whittaker

Herders, engelen, licht en het Kind

de Bijbel, Lucas 2:

Niet ver daarvandaan brachten herders de nacht door in het veld, ze hielden de wacht bij hun kudde. Opeens stond er een engel van de Heer bij hen en werden ze omgeven door het stralende licht van de Heer, zodat ze hevig schrokken. De engel zei tegen hen: ‘Wees niet bang, want ik kom jullie goed nieuws brengen, dat het hele volk met grote vreugde zal vervullen: vandaag is in de stad van David voor jullie een redder geboren. Hij is de messias, de Heer. Dit zal voor jullie het teken zijn: jullie zullen een pasgeboren kind vinden dat in een doek gewikkeld in een voederbak ligt.’ En plotseling voegde zich bij de engel een groot hemels leger dat God prees met de woorden:

‘Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft.’

Toen de engelen waren teruggegaan naar de hemel, zeiden de herders tegen elkaar: ‘Laten we naar Betlehem gaan om met eigen ogen te zien wat er gebeurd is en wat de Heer ons bekend heeft gemaakt.’ Ze gingen meteen op weg, en troffen Maria aan en Jozef en het kind dat in de voederbak lag.


Toen ze het kind zagen, vertelden ze wat hun over dat kind was gezegd. Allen die het hoorden stonden verbaasd over wat de herders tegen hen zeiden, maar Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en bleef erover nadenken. De herders gingen terug, terwijl ze God loofden en prezen om alles wat ze gehoord en gezien hadden, precies zoals het hun was gezegd.

Illustraties: Sulamith Wülfing

Doornroosje

Illustratie: Sulamith Wülfing

'Toen ging hij verder en zag in de zaal de hele hofhouding liggen en bovenaan de troon lagen de koning en de koningin te slapen. Toen ging hij nog verder en alles was zo stil, dat men zijn eigen ademhaling kon horen en eindelijk kwam hij bij de toren en opende de deur van het kamertje waar Doornroosje sliep. Daar lag zij en zij was zo mooi, dat hij zijn ogen niet van haar af kon afwenden en hij bukte zich en gaf haar een kus'.

'Toen hij haar met zijn lippen beroerd had, sloeg Doornroosje haar ogen op, ontwaakte en keek hem vriendelijk aan. Toen gingen zij samen naar beneden en de koning ontwaakte en de koningin en de hele hofhouding, en zij keken elkaar met grote ogen aan. En toen werd de bruiloft van de koningszoon met Doornroosje in alle luister gevierd en zij leefden gelukkig tot het einde hunner dagen'.
Hans Andersen



'How beautiful shall be my bride
How orchids bloom when she's near
Her gown is clothed with spring's tide'

(from: Winter to Spring and Spring to Winter, Andrew Michaels)



Gister was het drie jaar geleden dat Rosanne en Jasper trouwden in een prachtige omgeving, een kapel midden in het bos. Alles was zo stil en bijzonder, de muurschilderingen in de kapel, de vele mensen die er waren, de sneeuw die buiten viel, de ijsglitters op de jurk en in het haar, de parels, het mooie pak van de bruidegom, het was een sprookje .....



Rosanne was niet alleen net Doornroosje, een prachtige winterbruid, zij was ook net Maria met haar hoog zwangere buik zo mooi bedekt met satijn.





In het donker gingen wij na het feest naar huis, door het klooster, door het bos, in de sneeuw, in de maneschijn, en helemaal onder de indruk. Sprookjes bestaan: Rosanne en Jasper zijn heel gelukkig met hun heerlijke zoon!

Veranderend licht, maansverduistering

De maan op 18 december, 17:03 uur:


Er is altijd wel iets te doen buiten meteen nadat ik ben opgestaan, ook al is het 6 uur 's morgens en stikdonker. Vanochtend keek ik of het vogelvoer niet opnieuw ondergesneeuwd was. Bij het omdraaien van het slot ging mijn blik omhoog en zoals altijd was daar weer Jupiter. De Grote Beer staat er vaak dichtbij en wel zo laag dat je zijn staart bijna kunt pakken. Het puntje reikt tot aan de top van de Amerikaanse den van de buren. Het is fascinerend om de verplaatsingen en bewegingen van de sterren te zien. Mijn vader leerde mij om vogelgeluiden te herkennen en naar de hemel te kijken tijdens lange wandelingen door de bossen waar ik opgroeide.



Op de gekste uren struin ik door mijn tuin. Zondag zag ik in de schemer van de namiddag opeens in het oosten de wassende maan tevoorschijn komen door de beukenboom. Vanochtend was er een immens heldere hemel met prachtige sterren. Maar waar was de maan? Hij was al weer aan het zakken in het noordwesten en scheen rond en prachtig door de beukenbomen in de voortuin.

Morgen om 09:18 uur vindt er een maansverduistering plaats. Wil je er alles over weten, maar ook alles over de Ster van Bethlehem, kijk dan op de website van het Museum en Sterrenwacht 'de Sonnenborgh'. Beter nog: ga er op bezoek! Ik vind het een heerlijke plek, alleen al in de bibliotheek zou ik uren door kunnen brengen.

Het is voor mij niet eenvoudig om midden in de winter vroeg op te moeten staan, ik ben een licht kind. Al wegzakkend tot mijn knieën in de sneeuw ging ik in het donker op pad, door een betoverd winter wonderland. Het werd steeds lichter en ik wist niet wat ik het mooist vond, het was net een film: de knotwilgen, de fruitbomen, de buitens, de boerderijen, het stadspark met rondscharrelende kippen, de vrolijke fontein bij de stadsschouwburg. Geen water uit de fontein natuurlijk, maar de vrouwenfiguren hangen nog steeds speels achterover onder een dikke laag sneeuw. De reis duurde een eeuwigheid, van hier naar Tokyo leek het wel. Angstige momenten ook, toen het achterste deel van de stadsbus de stoeprand raakte en de bus ging glijden. Opgelucht dronk ik met rode wangen warme koffie bij aankomst. Uitzicht op een stad in nevel en in zon gehuld. Het licht werd zo oogverblindend, dat de shutters toch een beetje dicht moesten worden gedraaid. Een prachtige dag!

De weg terug naar huis was opnieuw verrassend: treinen die stagneerden en teruggeduwd moesten worden naar het oorspronkelijke station, en passant de boel blokkerend. Ook hier gold weer een uitdrukking: er leiden vele wegen naar Rome, we komen er wel, maar dan via Rome. In de bus wist ik niet of ik nou misselijk werd of dat ik het gevoel moest verdringen. Diep zuchten en door de schoongepoetste ramen naar buiten kijken: Kerst- en feestverlichting overal. I am dreaming of a White Christmas ... De passagiers deelden luidruchtig en opgewonden hun gestrande sneeuw- en treinverhalen. Ik had bewondering voor de chauffeur die absoluut niet op schema kon rijden, uren achtereen geconcentreerd moest zijn. Ik stapte de bus uit in een enorme berg bij elkaar geborstelde sneeuw.

De straten waren leeg, er reden weinig auto's. Uit de verte zag ik ons huis: vrolijk met mijn man's uitbundige Kerstversiering, warm en uitnodigend, en ik was dik tevreden.

Binnenshuis ben ik dat ook: kaarsjes aan, kachel aan. Door de ramen zie ik hoe de maan de tuin nog mooier heeft gemaakt. De 'armen' van de lindebomen zijn net kandelaars. Onze hoogbejaarde teckel kan geen lange wandelingen meer maken, maar dit is zo uitnodigend – want wanneer maak je dit nu mee?! De maansverduistering morgenochtend is het begin van de verandering van het licht. Het gebeurde in 1638 en pas 2094 zal er opnieuw een maansverduistering samenvallen met de kortste dag en het begin van de astronomische winter (bron: KNMI).

Ga je mee naar buiten, zoeken naar de Ster van Bethlehem?

Es ist ein Ros' entsprungen

Es ist ein Ros' entsprungen
Aus einer Wurzel zart.
Wie uns die Alten sungen,
Aus Jesse kam die Art
Und hat ein Blümlein bracht,
Mitten im kalten Winter,
Wohl zu der halben Nacht.

Das Röslein das ich meine,
Davon Jesaias sagt:
Maria ist's, die Reine,
Die uns das Blümlein bracht:
Aus Gottes ewigem Rat
Hat sie ein Kindlein g'boren
Bleibend ein reine Magd.

We hadden 'thuis' een Grundig radio en een 'pick up'.
In december werden de grammofoonplaten tevoorschijn gehaald met liedjes uit de hele wereld. Er ging iets betoverends vanuit. De platen werden zo vaak gedraaid dat je al heel gauw in alle talen de kerst- en winterverhalen mee kon zingen. Ik kan ze niet allemaal meer reproduceren, maar 'Rin tin tin' was er een van, en 'Felice navidad', 'Oh Tannenbaum', 'Jingle bells' (natuurlijk) en 'Es ist ein Ros' entsprungen' zongen we op school.

Vandaag heeft de tuin weer een wit winterdekentje gekregen. De teckel in de tuin blijft vrolijk, met zijn ene oor omhoog en het andere naar beneden. It's a dogs life zegt de echte teckel bij de keukendeur, mij niet gezien buiten, en hij draait weer om naar zijn mand.

Winterlandschap

De creativiteit, het ambachtelijke meesterschap, de organische vormen, de materialen die zijn gebruikt - ik kan er uren naar kijken. De sieraden van Lalique zijn adembenemend mooi. Voor mij het mooiste wat er bestaat.
Deze broche roept herinneringen op aan de bossen waar ik opgroeide, de eindeloze wandelingen, de tocht met een arreslee.

Sneeuwstormen vandaag, buiten is alles nu transparant, de wereld is groter door de kale bomen en de sneeuw. In huis is het extra licht door de weerkaatsing van het wit van de sneeuw.

Deze foto heb ik lang geleden van internet gedownload en als achtergrond gebruikt op mijn pc in de winter. Ik meen dat de hanger bij Sotheby's is verkocht.

*****

This pendant reminds me of the forests where I grew up, the endless walks through the snow, the sleigh rides. Forever I am a great admirer of Lalique's creativity, the master craftmanship, the materials used, the organic designs.

Snowstorms today, but the world is transparant now, just like the pendant. The bare trees and the snow make the world around me look larger. Inside the house it seems brighter because of the reflection of the snow.

Picture source: Google / Sotheby's. It is one of my favourites as a background on my pc in winter time.

Wolken en nevel

'Wolken en nevel zijn maar luchtgestalten:
daarboven stralen eeuwig zon en maan'
Japanse wijsheid


Frosted hydrangea 'Love You Kiss'



Koning Winter arriveerde vroeg in de tuin, opeens was alles bevroren en wit. 's Nachts was het helder met een prachtige maan, de ochtendnevel zorgde voor rijp. Voordat ik foto's kon nemen druppelde het water al weer van het dak, de zon liet alles snel verdwijnen. Een enkele roos staat nog in knop, een enkele roze hortensiabloem houdt dapper vol tussen haar verkleurde en bevroren soortgenoten. De vinca major knipoogt ook nog paars als ik er langs loop. Zulke verrassingen zijn het!

Dit jaar heb ik de hortensia 'Love You Kiss' gesplitst. Het is een bijzondere hortensia met een diep kersenrode rand, die de hele zomer verandert van kleur. Een van de vijf stekjes heeft rood verkleurd blad, de rest is groen gebleven.

De knoppen en takken van de lindebomen worden roder en roder.
Vorig jaar overviel de sneeuw mij bij het snoeien van de eerste lindeboom, nu ben ik vijf bomen verder, maar helaas, er staan er weer een paar een beetje dwaas bij. Met een plukje bovenop, ze reiken nog steeds naar de hemel. De kale dwarse takken vind ik altijd net armen. De onderste drie lagen snoei ik met de handschaar, maar de rest met een papegaaiebek op een stok. Van de bergen takken haal ik dikke bossen naar binnen in een vaas. Het is feestelijk om zo vroeg al pril groen te zien in huis. Mijn vader leerde me een truc: eerst afspoelen met lauw water, binnen zetten en dan gaan de knoppen open.



Als je goed kijkt zie je de lente al weer aankomen, Moeder Aarde is volop in beweging. Er is nog heel veel te doen, bergen blad om op de compost te gooien. Het moet allemaal even wachten totdat de sneeuwmassa is verdwenen. Het geeft me tijd om de Japanse waaier op te zoeken in huis, op de een of andere manier heb ik hem goed verstopt!





King Winter arrived surprisingly early this year. He crossed my plans as I was not ready yet trimming my trees and raking away all the leaves. Spectacular views though of the frost and the snow, nature shows such nice pictures. Mother Earth is moving, despite the cold: I see the noses of tulips, daffodils and snowdrops!

'Clouds and mist are just air forms:
above those shine forever sun and moon'
A Japanese saying

Before I could take pictures, the snow and the frost melted in the sun.
The hydrangea 'Love You Kiss' is showing only two beautiful red leaves. The flowers as such change colour all summer, with a beautiful cherry red rim. Other flowers are persisting in their struggle to survive. The vinca major still winks at me with purple eyes when I pass by and I say 'my, oh, my, such beauties!'

The snow returned today and it stopped me in my outdoor work. It leaves me time to search for my black Japanese fan, which I seem to have tucked away in a far and distant place!

De taal van de waaier

Onze tuin maakt deel uit van de tuinen van boerderijen die ooit bij een kasteel hoorden. Dat brengt verrassingen met zich mee, zoals funderingen van schuren waar je ze niet verwacht, of een enorm gat en welke bestemming bedenk je daarvoor? Het werd een rond zwembad, maar de liner begaf het na een aantal jaren, omdat het materiaal van een liner nu eenmaal niet 'eindig' is. De discussie ontstond: hoe gaan we het renoveren, blijft het een zwembad of wordt het een vijver? Sommigen zullen mij tegen spreken, maar ons klimaat is niet helemaal zoals aan de Middellandse Zee. Een nieuw zwembad vond ik niet zo'n goed idee. Ik heb tenminste totaal niet gezwommen deze zomer, ook niet toen ik in de boot zat op de Loosdrechtse Plassen.
Het zwembad werd een vijver in de vorm van de bovenkant van een waaier.

In de herfst is er genoeg te rommelen in en rondom de vijver. Terwijl ik bezig ben met blad eruit vissen, teveel zuurstofplanten eruit te halen, ervaar ik de vorm ervan en beland bij een van mijn passies: waaiers.


Een vriendin stuurde mij deze prachtige kaart - waaiers met kersenbloesem, chrysanten, granaatappels, een geluksvogel, een vlinder. Er staat nog een symbool: in Japan gaat alles per vijf, er staan vijf waaiers op. Ik bewaar hem bij mijn verhalen over kimono's en heb er de tekst bij gestopt die ik meenam van een tentoonstelling over waaiers in Genève.

Le langage de l’éventail
L’éventail …..
Tenu de la main droite devant le visage: suivez-moi
Tenu de la main gauche devant le visage: je désire vous connaître
Placé sur l’oreille gauche: laissez-moi tranquille
Tournoyant dans la main gauche: vous êtes trop pressant
Tournoyant dans la main droite: j’en aime un autre
Glissant sur la joue: je vous aime
Présenté fermé: m’aimez-vous?
Laissé sur la joue droite: oui
Laissé sur la joue gauche: non
Posé sur les lèvres: embrassez-moi
Largement ouvert: attendez-moi
Tenu en levant l’auriculaire: au revoir

Tja .... zou iemand deze taal nog begrijpen, als ik de prachtige zwartwitte waaier die ik in Japan cadeau kreeg zo zou gebruiken?
Mijn hoofd dwaalt af naar de tijden waarin waaiers werden gebruikt: wat een rijk en romantisch verleden. Ik wapper meestal met een programma boekje als ik het Spaans benauwd krijg, maar taal daarmee uitzenden?! Nee!

*****

Our garden is part of one of the gardens of farms that once belonged to the castle nearby. This bring surprises and the initial builder of the house had to decide what to do with the immense hole he found on the premises. It became a swimming pool, but as time went on the liner gave up. Renovation was necessary, but what to do? Would it remain a swimming pool or would we make a pond out of it? Our climate is far from Mediterranean, I never swam this summer, even not on the Loosdrecht Lakes when we were out on the boat. A pond attracts so much life in any form. Several times I have written about the pond in my previous posts: the ducks visiting, the cats, the birds, the dragon flies, it is endless what happens around a pond. That is much more fun than just me swimming around like Ava Gardner in a turquoise pool.

On cleaning the pond in autumn I am aware of its form, like the top of a fan. On doing this my mind drifts off to one of my passions: fans. In Geneva I visited a most wonderful exhibition on fans and took with me the above text. I keep it safe within a beautiful card a friend sent me, showing symbols like cherry blossom, chrysanthemums, a bird of paradise, pomegranates, a butterfly. Another symbol is the number of fans shown, five in total. Everything goes in five in Japan.
Such rich and romantic history in fans! Although I have a beautiful black, white and silver fan from Japan I use a program book to wave away the hot flushes and no way I am sending messages!

Herfstconcert met roodborstjes

Vorige week zag ik het roodborstje voor het eerst. Vandaag was het de hele dag een gekwetter van jewelste, hij had het bijzonder druk met zijn territorium. In de tuinen van de buren zit zijn familie, of zijn concurrenten - het is maar hoe je het bekijkt. Het 'concert' met z'n allen heeft de hele dag geduurd.


In de leilinde, een beetje wazig helaas.


In de gouden regen, als je goed kijkt zie je hem rechtsonder op de tweede dikke tak. Even dubbel klikken op de foto (het blog vliegt daarna wel van je scherm, dus nog even terug komen) dan kun je hem en de sfeer beter zien.

Het roodborstje is het symbool van de hoop, de duif van de vrede.

Het was de bedoeling dat ik nog één keer het gras zou maaien, maar al gauw raakte ik met deze kraaloog verstrikt in een spelletje om hem op de foto te zetten. Sluipen achter de boom, voor de boom, wachten op een kruk onder de boom. Dit fotomodel kijkt je met zijn ronde zwarte ogen observerend aan, maar vliegt weg zodra je je beweegt. Heggen en bomen genoeg om zich in te verstoppen. Met heel veel geduld en goed luisteren waar hij nu precies zat lukte het om hem te pakken te krijgen voor een paar niet optimale foto’s.


Nog maar één trompetbloem aan de Campsis Radicans. Een uitbundige bloeier langs het houthok, de kleuren van de bloemen en het blad - vooral ook in de herfst - vind ik prachtig. De takken hangen breed uit over het pad.


Meneer Roodborst vindt het heerlijk om hier tussen te scharrelen.


De bramenstruik is door vogels aan komen waaien in de tuin, het blad is bijzonder en afwijkend van de andere bramenstruiken elders in de tuin. Ik moet me nog verdiepen in de naam, of het een wilde of een gecultiveerde braam is, of een gedegenereerde gecultiveerde braam, alles kan.


De Thuja vindt Meneer Roodborst ook heerlijk om zich in te verstoppen.

Mevrouw Roodborst zingt net zo mooi als Meneer Roodborst!

Met een niet aflatend roodborst- en vogelconcert heb ik het gras laat in de middag gemaaid met een ronkende machine. Bergen met blad geharkt, hanekam met wortel en al uit de grond getrokken, rozen gesnoeid, nieuwe beplantingsplannen gemaakt - er is zoveel te doen in de tuin in oktober. De wind werd pittig, een voorbode van de kou die er aan komt. Als je lekker bezig bent in de tuin is het jammer dat je moet stoppen en wachten tot de volgende dag. Ook morgen zijn er weer bergen met blad weg te harken, de GFT containers zitten vol en de composthopen groeien.



It was my plan to mow the lawn once more (and finally) before the winter, but I got totally distracted by the robin singing his concert all day long. He appeared first last week and was now busy telling his family and friends in the gardens of the neighbours that this garden and all these trees are his. Although he looks straight at you with his big black beaded eyes he is not easy to catch with your camera. He loves bobbing around the flower pots, he looks for insects in between the leaves and sang his song until it was dark.
Now, I am talking about Mr Robin all the time, but I read that Mrs Robin sings just as nice!
A wild bramble has appeared in the garden, most certainly the work of birds.
The Campsis Radicans, covering the woodshed abundantly, was showing but one flower anymore.
The wind was sharp in the late afternoon, signs of cold times coming up soon, but so pleasant still to do all kinds of gardening like weeding, planning new plant schemes, cutting back roses, trimming hedges. Well, and just before dark I managed to do the lawn. Tomorrow another day of raking leaves and leaves and leaves, and maybe the robin bobbing about again?

'Van een pompoen en eik'

Jacob Cats, 1577-1660

Een boer, in zeker tuin gegaan,
Vond daar een deel pompoenen staan;


Hij zag, hoe dat het hol gewas
Gans dik en opgezwollen was,
En dat het loof, en ieder tak,
Was teer en voos en bijster zwak;


Hij zag tot zijner rechterhand,
Daar stond een eikeboom geplant,
Die geen zo zware vruchten droeg,
Maar klein gewas dat niet en woeg.


Hier vaart de man geweldig uit:
Ziet daar een ding dat niet en sluit!
Een vast, een dik, een machtig hout,
Wel ’t hardste van het ganse woud,
Dat stijgt tot boven in de lucht,
Draagt maar alleen een kleine vrucht;


En ziet een kruid van geender macht,
Dat brengt ons voort zo zwaren dracht!
Terwijl hij dit in gramschap zeit,
En met den hemel staat en pleit,
Een eikel, boven uit den top
Die valt den kinkel op den kop,
En maakt een put in zijnen hoed;
Des zo verschiet zijn innig bloed,
En hij zeid’: God, vergeef ‘et mij!
Ik spreke los en al te vrij,
Ik spreke tegen Uw beleid,
En dat ik zeg heeft geen bescheid;
Want had 'et naar mijn zin gegaan,
Het ware nu met mij gedaan;
Eilaas! Mijn onbesuisde hoofd,
Dat ware van zijn brein beroofd;
Ik lage met de neus in ’t zand,
Alleen door enkel onverstand.
De mens is dikmaal zo gesteld,
Zowel in stad als op het veld,
Dat hij verscheide dingen ziet,
En ’t merendeel en prijst hij niet;
Het schijnt, indien hij scheppen mocht
De hemel met de ganse locht,
En ’t aardrijk en het jeugdig groen,
Hij zoude ’t vrij al beter doen.
Gij, stof en as! Gij, aarden pot!
Gij, oordeel vellen over God!
Die nooit ter deeg heeft ondertast,
Een haar dat aan uw leden wast.
Gij, zeg ik, die nooit kleine mier,
Nooit hebt doorgrond het minste dier,
Zoudt gij berispen Godes werk?
Het minste ding is u te sterk.
Ei lieve, ’t is een kwade slag,
Die nooit een mense plegen mag.


Jacob Cats, 1577-1660, was a lawyer, a politician and national poet. He was born in Brouwershaven, in the South of The Netherlands. He studied law at Leiden Univerisity and defended his thesis in Orléans, France. His poems were didactic and moralistic, and there is not one Dutch man who cannot recite one of his famous statements.
He was an important and influential man.
The Dutch prime minister resides at the Cats House, The Hague, where 'Vader Cats' died.
It is very unlikely that Google will translate this poem in old Dutch well. It is about how man often walks about not being aware of the wonderful things he sees. In this case a farmer notices the difference between the impressive oak producing but small acorns, whereas at another place he sees huge pumpkins growing from frail and delicate plants. An acorn drops on his hat and he queries the differences in nature, in the end stating that if you have not studied the ant or even the smallest animal one should never criticize God's creations.

'Recycle' - changez!

Tot 3 oktober is de tentoonstelling nog te zien, ‘Recycle’, in de tuinen van Kasteel Sypesteyn, over de bewustwording van onze wegwerpmaatschappij en hoe dingen hergebruikt kunnen worden.

Nadat we onze kaartjes hadden gekocht in de knusse ruimte die dienst doet als kassa, winkeltje en tearoom, gingen we door een klein gangetje naar buiten. Hoewel het kasteel ‘nieuw’ gebouwd is heeft het door het hergebruik van materialen toch helemaal de sfeer van een oud kasteel. We liepen de tuin in met een boekje met uitleg over de kunstwerken. Al heel gauw keken we er eigenlijk niet meer naar en genoten van de tuin en de kunst. Thuis werd het boekje gelezen en nagenoten van alles.



Eenden hadden kronkelende sporen achtergelaten in het kroos, we werden verrast door witte stoeltjes in het water in de verte.
Er is een stijltuin, berceau's, een doolhof, een boomgaard, hoge oude beuken met prachtige ‘voeten’. Onder hoge oude bomen probeer ik me altijd voor te stellen hoe het was om hier zo’n 100 jaar geleden te lopen, wat de bomen gefluisterd hebben, wat ze gezien hebben.




De witte stoelen met fonteintjes, allemaal verschillend, geplaatst in de grote vijver zagen er heel uitnodigend uit. Aan het begin van de zomer liep ik in Frankrijk door het water om libellen met mijn camera te ‘vangen’. Deze stoelen zagen er zo uitnodigend uit, dat ik Beatrix van Sypesteyn wel zou willen uitnodigen om mee te water te gaan, de stoeltjes uit te proberen en een beetje met onze voeten in het water te spetteren en vervolgens te roepen 'changez!'.



Haar portret hangt binnen in het kasteel. Ze kijkt wel een beetje ondeugend. Ik denk dat ze zou gieren van de lach met haar zwarte rokken hoog houdend, maar haar dienstbode zou dikke tranen met tuiten huilen, want alleen al haar 16 meter lange witte kraag kostte de dienstbode een dag om te wassen, te stijven, te plooien en in model te brengen. En wat zou Beatrix van Sypesteyn vinden van de enorme kunstwerken die allemaal verschillende wolken voorstellen langs de oprijlaan?



De hekwerken van siersmeedijzer zijn prachtig, allemaal blauw geschilderd en opvallend in het landschap. Niet alleen door de kleur, maar ook door hun mooie vorm. Als je ooit gezien hebt hoe ambachtelijk siersmeedijzer gemaakt wordt, besef je hoeveel uren er in zitten en hoeveel vakmanschap er aan te pas komt.



Er valt zoveel te beleven in en om het kasteel, ik zou er wel iedere week naar toe willen gaan. De volgende keer naar een concert misschien, met 50 mensen in de grote zaal, onder het toeziend oog aan de wand van de voorouders? Ik weet zeker dat ze zullen knipogen, dat ze goedkeurend zullen knikken, en zullen zuchten over de mooie muziek en over zoveel aandacht voor het kasteel.
Wie heeft nu zo'n neef, die speciaal een kasteel laat bouwen om de familiegeschiedenis te bewaren met zo'n heerlijke tuin er om heen? Heel bijzonder!





After we had passed the intimate and cosy entrance, which serves as ticket counter, shop and tearoom at the same time, we entered the quiet and peaceful gardens of Castle Sypesteyn. Although the castle was newly built in 1905 the impression is old, because of the recycled materials used which were collected from all over Holland.

Our attention was immediately drawn to the swirling tracks ducks had made in the weeded surface of the ponds, but also to white chairs in the water in the distance. Until 3 October they are part of an exhibition ‘Recycled’. Artists draw our attention to our consumption society and the way we discard everything.
Each of the chairs is a different fountain one way or the other. As I had been happily wading through a stream in France earlier in the summer trying to catch libellulas with my camera, it now came to my mind it would be fun to invite Lady Beatrix van Sypesteyn to jump in the water and to try out these chairs and shout ‘Changez!’. Beatrix would have screemed with laughter no doubt, but her maid would have been in complete despair, because the 16 meter long white collar had taken her a day to wash, starch, pin up and pleat this. After a water ballet no doubt she could start all over again.

The ornamental wrought iron gates and ornaments all around are so attractive, the modern sculptures and creations are a surprise in the landscape.
When I walk about underneath old trees forever I wonder what they have whispered, experienced and seen. There is a wonderful collection of different and unusual trees. Whereas in English gardens there is always the surprise what comes next, in these gardens everything is clear and immediately visible: the formal garden, the orchard, the lanes, etc.
Every weekend I could come back to this place to experience it all.
What would it be like to attend a concert in the main room with the ancestors looking down at the 50 guests from the walls, winking, nodding their heads in contempt and sighing silently over the beautiful music being played? Now, is it not wonderful to have a cousin who looked so well after the family heritage that he built a castle for them? I find it extraordinary.

When nearby do go and have a look! There is always something going on over the weekend. You find the agenda - in double Dutch though - at this link ‘Kasteel Sypesteyn’.