Bertus, of Bertje in de dagelijkse praktijk, was onze vierde teckel.
Hij werd net niet op Valentijnsdag geboren, maar een dag eerder op 13 februari 1999. Een bijzonder lieve, vrolijke, aanhankelijke en intelligente standaard langhaar teckel. Door zijn karakter toch een beetje een valentijntje, een kupidootje.
Zijn vader was Graaf Floris Taks van Tyeslemore, zijn moeder Célie van de Lange Dijken (vele malen kampioen). Zo gaat het in de teckelwereld, je krijgt de naam van je moeder mee, een gedrukt geboortekaartje van alle pups en een stamboom met prachtige namen.
Célie was een zus van onze teckel Drikus, een zus uit een eerder nest van dezelfde ouders. Drikus en Bertus waren ‘oom en neef’.
Door hun enthousiasme en prachtige diepglanzende kastanjebruine vacht trokken zij tijdens wandelingen altijd de aandacht. Er werd steevast gevraagd of het broertjes waren. 'Neeeeee, dit is oom en neef'. Het bewonderen ging nog een hele tijd door, de verschillende kenmerken van allebei werden goed bekeken, want hoe kon je nu zien wie wie was?! Daar hadden oom en neef onder luid protest heel snel genoeg van, want er was maar één groot feest en dat was los mogen lopen langs de rivier en uitbundig rennen. Ooit hoorde ik iemand op een boot roepen ‘Moet je die teckels zien, hoe hard ze lopen’.
Bertus' staart draaide 360˚ in het rond van blijdschap. Horen en zien verging je als de krant werd gebracht, er kwam geen wandelaar of fietser langs de tuin zonder luid te horen te krijgen dat hij/zij absoluut niet op zijn terrein mocht komen. Sirenes van ambulances en politieauto’s werden ver voordat wij het konden horen door Bertus met wolvengehuil aangekondigd. Hoe zij het verschil begrepen tussen ‘wandelschoenen’ en ‘dress for success’ schoenen is mij nog altijd een raadsel. Bij het aantrekken van de wandelschoenen moest ik mij opsluiten of ze verstoppen, want de teckels braken iedere keer opnieuw de tent af als ik ze aandeed.
Behalve bovenstaande namen kreeg Bertus er nog een paar. Hij was dol op water, er was een vaste plek langs de rivier waar hij in een modderpoel ging liggen en vooral altijd even kopje onder ging om te proesten. Zwarte modder en het halve bos hingen in klodders aan zijn dikke vacht. Wegspringend voor de modderspetters zei ik altijd ‘Oh, oh, klein nijlpaard dat je bent’. Maar we noemden hem ook ‘Truus achter de geraniums’. Hij sprong op de leuning van de bank en ging zo liggen dat hij èn de woonkamer van de buren in kon kijken èn de oprit in de gaten kon houden, en ook nogeens kon bekijken wat er in een andere straat gebeurde: 'where is the action', en vooral: 'kan ik er luidruchtig commentaar op geven?'
Kroket op pootjes, Worstebroodje, Kleine Saucijs, Bruin Monster, Kleine Dief, hij heeft van alles te horen gekregen.
Mijn man leerde hem om 'aan de voet te lopen' op een bepaald stuk van de wandeling en daar deed hij zijn Nureyev act, prachtige danspasjes in de hoop een koekje te bemachtigen (wat veelvuldig lukte). Ik zei dan: ga nou eens normaal lopen en lekker rennen, hou eens op met je ballet.
Nieuwe plantjes gauw wegpakken, de grijze bloempot aan flarden scheuren, Franse dennenappels uit een mand pakken en alle delen er een voor een afhalen, als een plant net gepoot was met een zwarte zandsnuit opkijken ‘dit is toch heel leuk, een kuil graven?!’
Het leukste spelletje in de tuin was ‘pak me als je kan’. Zogenaamd ongeïnteresseerd keek hij rond met een tersluikse blik naar zijn oom. Als er oogcontact was geweest rende hij door de tuin en door een onverwachte wending te nemen een verbaasde oom achterlatend. Soms begon het met een zwempartij en ging de race eerst door het huis, een spoor van natte modderpoten achterlatend, maar altijd eindigend in een stoeipartij op het gras.
Het jachtinstinct was goed ontwikkeld: loslopende kippen en hanen werden achterna gezeten. Hij viel daarbij in een sloot met een steile wand, kon er niet op eigen kracht uitkomen en zag helemaal groen van het kroos. Daarna heb ik beide teckels altijd aangelijnd in het gebied, want ik viel bijna zelf in de sloot om de donderstralen eruit te vissen. De fladderende, krijsende kippen en hanen waren hartverscheurend om aan te horen.
Onafscheidelijk, samen in de mand, ze speelden nog steeds alsof het jonge puppies waren.
Op 10 juni liet de dierenarts, met de ‘Atlas of Animal Radiology’ op zijn onderzoekstafel en Bertus nog in een hok achter in de praktijk, op de lichtbak de Röntgenbeelden zien van het onomkeerbare proces dat zich had voltrokken. Hij ging mee naar huis tussen de middag maar het ging niet goed met hem, de injecties hadden geen effect. Terwijl de assistente belde om te zeggen dat de dierenarts bij ons aan huis zou komen ging hij dood in zijn eigen mand. Zo’n onverwacht drama, zo onbegrijpelijk omdat hij nog zo heerlijk met ons langs de rivier had gelopen en altijd vrolijk was.
Een fantastische teckel, uit een liefdevol nest, die een fijne tijd met zijn oom bij ons en in onze tuin heeft gehad. De liefde van dieren is onvoorwaardelijk, en wat hielden wij van hem.
Op weg naar de Eeuwige Jachtvelden.
May the winds of love blow softly
and whisper for you to hear
that we still love you
and wish that you were here
We'll meet again, someday, somewhere
