'Recycle' - changez!

Tot 3 oktober is de tentoonstelling nog te zien, ‘Recycle’, in de tuinen van Kasteel Sypesteyn, over de bewustwording van onze wegwerpmaatschappij en hoe dingen hergebruikt kunnen worden.

Nadat we onze kaartjes hadden gekocht in de knusse ruimte die dienst doet als kassa, winkeltje en tearoom, gingen we door een klein gangetje naar buiten. Hoewel het kasteel ‘nieuw’ gebouwd is heeft het door het hergebruik van materialen toch helemaal de sfeer van een oud kasteel. We liepen de tuin in met een boekje met uitleg over de kunstwerken. Al heel gauw keken we er eigenlijk niet meer naar en genoten van de tuin en de kunst. Thuis werd het boekje gelezen en nagenoten van alles.



Eenden hadden kronkelende sporen achtergelaten in het kroos, we werden verrast door witte stoeltjes in het water in de verte.
Er is een stijltuin, berceau's, een doolhof, een boomgaard, hoge oude beuken met prachtige ‘voeten’. Onder hoge oude bomen probeer ik me altijd voor te stellen hoe het was om hier zo’n 100 jaar geleden te lopen, wat de bomen gefluisterd hebben, wat ze gezien hebben.




De witte stoelen met fonteintjes, allemaal verschillend, geplaatst in de grote vijver zagen er heel uitnodigend uit. Aan het begin van de zomer liep ik in Frankrijk door het water om libellen met mijn camera te ‘vangen’. Deze stoelen zagen er zo uitnodigend uit, dat ik Beatrix van Sypesteyn wel zou willen uitnodigen om mee te water te gaan, de stoeltjes uit te proberen en een beetje met onze voeten in het water te spetteren en vervolgens te roepen 'changez!'.



Haar portret hangt binnen in het kasteel. Ze kijkt wel een beetje ondeugend. Ik denk dat ze zou gieren van de lach met haar zwarte rokken hoog houdend, maar haar dienstbode zou dikke tranen met tuiten huilen, want alleen al haar 16 meter lange witte kraag kostte de dienstbode een dag om te wassen, te stijven, te plooien en in model te brengen. En wat zou Beatrix van Sypesteyn vinden van de enorme kunstwerken die allemaal verschillende wolken voorstellen langs de oprijlaan?



De hekwerken van siersmeedijzer zijn prachtig, allemaal blauw geschilderd en opvallend in het landschap. Niet alleen door de kleur, maar ook door hun mooie vorm. Als je ooit gezien hebt hoe ambachtelijk siersmeedijzer gemaakt wordt, besef je hoeveel uren er in zitten en hoeveel vakmanschap er aan te pas komt.



Er valt zoveel te beleven in en om het kasteel, ik zou er wel iedere week naar toe willen gaan. De volgende keer naar een concert misschien, met 50 mensen in de grote zaal, onder het toeziend oog aan de wand van de voorouders? Ik weet zeker dat ze zullen knipogen, dat ze goedkeurend zullen knikken, en zullen zuchten over de mooie muziek en over zoveel aandacht voor het kasteel.
Wie heeft nu zo'n neef, die speciaal een kasteel laat bouwen om de familiegeschiedenis te bewaren met zo'n heerlijke tuin er om heen? Heel bijzonder!





After we had passed the intimate and cosy entrance, which serves as ticket counter, shop and tearoom at the same time, we entered the quiet and peaceful gardens of Castle Sypesteyn. Although the castle was newly built in 1905 the impression is old, because of the recycled materials used which were collected from all over Holland.

Our attention was immediately drawn to the swirling tracks ducks had made in the weeded surface of the ponds, but also to white chairs in the water in the distance. Until 3 October they are part of an exhibition ‘Recycled’. Artists draw our attention to our consumption society and the way we discard everything.
Each of the chairs is a different fountain one way or the other. As I had been happily wading through a stream in France earlier in the summer trying to catch libellulas with my camera, it now came to my mind it would be fun to invite Lady Beatrix van Sypesteyn to jump in the water and to try out these chairs and shout ‘Changez!’. Beatrix would have screemed with laughter no doubt, but her maid would have been in complete despair, because the 16 meter long white collar had taken her a day to wash, starch, pin up and pleat this. After a water ballet no doubt she could start all over again.

The ornamental wrought iron gates and ornaments all around are so attractive, the modern sculptures and creations are a surprise in the landscape.
When I walk about underneath old trees forever I wonder what they have whispered, experienced and seen. There is a wonderful collection of different and unusual trees. Whereas in English gardens there is always the surprise what comes next, in these gardens everything is clear and immediately visible: the formal garden, the orchard, the lanes, etc.
Every weekend I could come back to this place to experience it all.
What would it be like to attend a concert in the main room with the ancestors looking down at the 50 guests from the walls, winking, nodding their heads in contempt and sighing silently over the beautiful music being played? Now, is it not wonderful to have a cousin who looked so well after the family heritage that he built a castle for them? I find it extraordinary.

When nearby do go and have a look! There is always something going on over the weekend. You find the agenda - in double Dutch though - at this link ‘Kasteel Sypesteyn’.

Pretty Dutch

Op weg naar Kasteel Sypesteyn op die heerlijke vrijdag de 13e zagen we uitzonderlijk veel zwanen op de Loenderveensche Plas. Het herinnerde me aan de creatieve inspirerende en interactieve website van het Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden over de tentoonstelling Pretty Dutch (please click here to see and experience it all, click at 'ga verder' at the bottom to continue on this site).



Het is een feest om na het welkomstmenu van deze speelse site op de deuren en de schilderijen te klikken om te zien wat er te voorschijn komt. Helaas heb ik deze tentoonstelling in 2008 gemist. Het museum is zo de moeite waard met zijn Chinese, Japanse en Zuidaziatisch porselein, maar ook met al het andere (vooral ook Nederlands) porselein en aardewerk. Tot 31 oktober 2010 maken vier verzamelaars ons deelgenoot van hun liefde en passie voor keramiek, 'Liefde en Hebzucht'. Iedere tentoonstelling heeft zijn eigen site: het varkentje van Fries aardewerk ziet er erg uitnodigend uit om bewonderd te worden op de sites: www.princessehof.nl en www.friesaardewerk.nl

Porselein en aardewerk zijn ook mijn passie. Thuis hadden we een gezellig 'door de weeks' servies voor het grote gezin, maar op zon- en feestdagen kwam al het moois tevoorschijn en werd er uitbundig tafel gedekt. Uit Japan bracht ik een modern groen lava stone servies mee. Vanaf het moment van mijn buitenlandse reizen begon de vlam te branden voor porselein en aardewerk, want ik kwam zoveel moois tegen. Een aantal jaren later begonnen de serviezen binnen te rollen, zoals het vlinder- en margrietenservies Estrees (Sarreguemines, Frankrijk) en het Engelse Meakin (deftig, met gouden rand en mooi gebruik van oranje met diepdonkerblauw), beide van mijn oma. Ik sprong in het huwelijksbootje en manlief bracht twee serviezen in. Waar laat je het allemaal?! Uiteindelijk moet er dan toch een beslissing worden genomen en een keuze gemaakt: het Japanse servies ging naar een nicht, het Franse servies naar een zus, het Engelse servies naar mijn tweelingbroer die er al een deel van had. We hebben nog een hele collectie, voor 'doordeweeks', en ook bij ons staat het 'zondagse' servies te wachten op uitgebreide zondagse ontbijtjes en feestelijke momenten. Ondanks deze overdaad neemt het niet weg dat ik op de kijkdagen van antiekveilingen niet voorbij de tafels met gedekte serviezen kan lopen zonder mij er aan te vergapen en het ook nog waag om een tijdje later op te bellen: is het verkocht, en zo ja, voor hoeveel? De adem stokt je dan in je keel, want er wordt veel uitgegeven aan een mooi Limoges servies.

Met zoveel belangstelling voor porselein is het natuurlijk een absolute must om zo nu en dan een klein sprongetje naar Kasteel Sypesteyn te maken om het Loosdrechts porselein te bekijken, en in te gaan op de uitnodiging van Jonkheer van Sypesteyn. Wij laten ons graag en vaak uitnodigen, in mijn vorige bericht schreef ik het al: er is zoveel moois dichtbij huis.




Jonkheer van Sypesteyn was de laatste telg van zijn geslacht. Hij was een gepassioneerde verzamelaar en heeft geprobeerd zoveel mogelijk van alles wat met zijn familie te maken had onder te brengen in zijn kasteel. Hij was er van overtuigd dat de 'roots' van de familie in Loosdrecht waren, in de buurt waar hij in 1905 zijn kasteel liet bouwen als expositieruimte. Nieuw, maar met oude materialen. Er werden fundamenten van een boerderij gevonden, maar het is nooit duidelijk geworden of het tot het bezit van de van Sypesteyns behoorde.
Zowel de tuin als het kasteel zijn heerlijk om in te vertoeven. Wij waren er ooit voor een rondleiding over stinzeplanten, later nogeens voor een wintermarkt buiten op het plein, en vele malen met buitenlandse gasten. Het is toch iets om trots op te zijn, dat er in de omgeving zoiets bijzonders is gemaakt als het Loosdrechts porselein? Ook hiervan is een fraaie verzameling in het kasteel te zien.



In een omgeving waar nu de watersport de grootste bron van inkomensten is, is het moeilijk een voorstelling te maken hoe het was in Loosdrecht tijdens de porseleinfabricage van 1774-1784. Dominee de Mol probeerde iets op te zetten voor de arme en werkeloze dorpsbewoners, maar ging zelf tien jaar later straatarm dood. De productie kon niet op tegen de buitenlandse concurrentie. Het is prachtig porselein, de bloemmotieven en de vorm spreken mij heel erg aan.



Het is een knus kasteel, het houtsnijwerk van de trappen vraagt om aangeraakt te worden, er zijn geheime deurtjes, je kunt er tegenwoordig trouwen in een mooie zaal, de voorouders kijken je aan, er zijn Chinese schotels met Hollandse spreuken maar de poppetjes hebben Chinese ogen, ieder item heeft een verhaal. De rondleiding van een uur is veel te kort. Iedere keer zie ik weer wat nieuws, iedere rondleider heeft natuurlijk ook zijn eigen verhaal. Deze keer hebben wij wat gemist, en dat is de tentoonstelling over de tuinen, omdat het sluitingstijd was en de aandacht vooral aan de kinderen werd geschonken tijdens de rondleiding.

Jonkheer van Sypesteyn was de grondlegger van de Nederlandse tuinarchitectuur. Ook met hem liep het niet goed af, hij stierf straatarm in Loosdrecht en had zijn kasteel met verzameling al moeten verkopen aan een stichting. Toch heeft hij zijn passie verwezenlijkt en houden vele mensen deze uitgewerkte droom in stand.



Holland has had some very pretty porcelain industries in the 18th century, which could be seen during an exhibition called Pretty Dutch at the Museum Princessehof in Leeuwarden in 2008. If you click on the link mentioned at the beginning of this post you open up a very creative site. All doors and paintings open up to what could be seen and gives a nice impression of Dutch porcelain. This Museum holds a large variety of ceramics and porcelain and is very worthwhile to be visited.
I am very proud of the 18th century local production of Loosdrecht porcelain, which is nearby our house on the Loosdrecht Lakes. Today the village thrives on watersports, but in the old days a clergyman tried to get the poor and people without work to a job by starting this industry. Unfortunately it lasted from 1774-1784, the clergyman died as a very poor man and the industry did not hold because of international competition.
Being the last member of his family Sir Henri van Sypesteyn built a new castle in 1905 with old materials as an exhibition center at Loosdrecht for his large collection of family paintings, Loosdrecht porcelan, arms, just anything that belonged to his family. He was a passionate collector, was the founder of Dutch garden architecture, but alas, also died as a poor man, having sold the castle and the collection to a society. Nevertheless his dream came true and today a society and volunteers keep up this dream in this wonderful museum. www.sypesteyn.nl

Please use the Google translate function to understand my extensive story. I do not always agree with the translation given, but it will give you a fuller impression.

De verte

"Warum in die Ferne schweifen? Sieh, das Gute liegt so nah!"
Johann Wolfgang von Goethe


Why should I fly away from here, when things are so nice out here?!

Een paar jaar geleden kocht ik in Zuid-Duitsland een ansichtkaart van het landschap met deze tekst. De kaart heeft een tijdje een prominente plaats gehad op mijn wisselende tentoonstellingsplaats. Ondertussen zijn daar vele andere dingen de revue gepasseerd, zoals Japanse pentekeningen, kunstuitingen en seizoensbloemen.
Nu staat er een groot dik beschilderd varken van Italiaans aardewerk. Ongetwijfeld gaat de zomerse aanblik binnenkort plaatsmaken voor iets anders kunstigs en herfst- en kersttaferelen. Morgen is er Kunstmarkt in De Bilt – wie weet waar ik tegen aan loop en mee thuis kom?

Zuid-Duitsland is niet ver en ik vind het er heerlijk. Ik houd van het gezicht op het Bodenmeer, de bootjes die af en aan varen naar Zwitserland, de zwanen die nieuwsgierig uit het water komen, de uitbundige bloembakken, de gekleurde windmolentjes die er in gezet worden, de rosé die Weinherbst wordt genoemd, het landleven, de sculpturen uit hout, de rust. Met zo’n ansichtkaart houd je nog even de sfeer vast. De spreuk van Goethe is in mijn hoofd blijven hangen en duikt weer op als ik tevreden ben.

Als iemand mij vraagt ‘waar woon je?’ krijg ik altijd te horen ‘maar dat is het mooiste stuk van Nederland!’. Bij thuiskomst na een verre reis kijken we weer met ‘frisse blik’, vinden alles prachtig, weelderig, overvloedig, rustig, pittoresk, voelen ons bevoorrecht. Op zomerse dagen zitten we buiten en zeggen ‘het is toch net Zuid-Frankrijk hier, heerlijk dat we niet 1300 km hoeven te rijden’.



OK, we genieten dus op en top van huis en haard, delen onze omgeving met buitenlandse gasten, ook op het water, gaan regelmatig naar allerlei bijzondere locaties, zoals laatst Kasteel Sypesteyn.
Na afloop van het bezoek besloten we een ijsje te gaan eten op een terras in de omgeving en verzetten steeds de bakens: we kletsten wat, in de zon droomden we wat met een glaasje wijn en een uitbundige borrelhap, we keken wat in het rond, het ijsje werd het toetje van het menu, want wie stapt nu op op zo’n heerlijke plek?!

Ik verlangde naar niets anders, het was dicht bij huis en leuk om het water eens niet vanaf het water te zien. Toch zei ik: het is hier net St. Tropez … En even later: ik voel me net Jacky Onassis … Het was kennelijk een mediterraan zomergevoel. Door de luxe die zich in ons gezichtsveld afspeelde werd er zo’n superlatief kwaliteitsmerk aan gegeven. Genoeg te observeren, the game people play.

Maar ik ben niet de enige, want op een terras dat we eerder bekeken zag ik dit bord. Oh la la, op Loosdrecht zijn en dan een weg/windwijzer plaatsen richting Bonaire …… Wat een verlangen!



Een dag om in je hoofd op te roepen als het regent zoals vandaag, een dag waarop ik koortsig in bed lag te draaien omdat ik kou heb gevat op het tochtige station. Een dag waarop je zo blij en tevreden terug kunt kijken en zuchten in de winter: oh, wat was dat heerlijk, die dag in Loosdrecht …



En, ik voel me gewoon Jacoba, want die Jacky Onassis had helemaal niet zo’n leuk leven, en een dure boot hebben betekent naast plezier ook heel veel aandacht en zorgen, en dat St. Tropez hoeft ook helemaal niet, want ik heb het hier allemaal binnen handbereik.

Maak je geen zorgen, wij hebben jaren lang verder gekeken dan de horizon, de wereld vele malen workwise en prive rondgereisd. Misschien is het daarom zo gemakkelijk om tevreden te zijn?

Fijn weekend allemaal, dicht bij huis!



'Why go far away, when nearby everything is just as fine?' is a saying by von Goethe. Travelling far away is very inspiring, but I do agree with him that nearby things are just as beautiful. We enjoyed a wonderful August day on the border of the lake visiting a castle and ended up on a terrace. First to have an icecream, but the icecream became the dessert. The ambiance of the environment and the beauty of the day made me say: this is just like St Tropez, I feel like Jacky Onassis. But why do we do this? Why does someone put up a sign with the distance to Bonaire while others rave and ramp on actually being at the place where the sign stands?
It was a day to remember, at times when it rains like today. While we were sipping wine, looked at boats in the distance, observed the environment, watched the game people play, we decided we are very priviliged - we do not have to travel far and are totally happy in our own surroundings. In the winter we will say: 'Remember that wonderful sunny day at Loosdrecht?' and all of this just like ourselves.
Don't worry, although nearby is very pleasant for us, both of us have lived, worked and travelled all over the world for a long time. Maybe that is why we are so contented?