Het is een feest om na het welkomstmenu van deze speelse site op de deuren en de schilderijen te klikken om te zien wat er te voorschijn komt. Helaas heb ik deze tentoonstelling in 2008 gemist. Het museum is zo de moeite waard met zijn Chinese, Japanse en Zuidaziatisch porselein, maar ook met al het andere (vooral ook Nederlands) porselein en aardewerk. Tot 31 oktober 2010 maken vier verzamelaars ons deelgenoot van hun liefde en passie voor keramiek, 'Liefde en Hebzucht'. Iedere tentoonstelling heeft zijn eigen site: het varkentje van Fries aardewerk ziet er erg uitnodigend uit om bewonderd te worden op de sites: www.princessehof.nl en www.friesaardewerk.nl
Porselein en aardewerk zijn ook mijn passie. Thuis hadden we een gezellig 'door de weeks' servies voor het grote gezin, maar op zon- en feestdagen kwam al het moois tevoorschijn en werd er uitbundig tafel gedekt. Uit Japan bracht ik een modern groen lava stone servies mee. Vanaf het moment van mijn buitenlandse reizen begon de vlam te branden voor porselein en aardewerk, want ik kwam zoveel moois tegen. Een aantal jaren later begonnen de serviezen binnen te rollen, zoals het vlinder- en margrietenservies Estrees (Sarreguemines, Frankrijk) en het Engelse Meakin (deftig, met gouden rand en mooi gebruik van oranje met diepdonkerblauw), beide van mijn oma. Ik sprong in het huwelijksbootje en manlief bracht twee serviezen in. Waar laat je het allemaal?! Uiteindelijk moet er dan toch een beslissing worden genomen en een keuze gemaakt: het Japanse servies ging naar een nicht, het Franse servies naar een zus, het Engelse servies naar mijn tweelingbroer die er al een deel van had. We hebben nog een hele collectie, voor 'doordeweeks', en ook bij ons staat het 'zondagse' servies te wachten op uitgebreide zondagse ontbijtjes en feestelijke momenten. Ondanks deze overdaad neemt het niet weg dat ik op de kijkdagen van antiekveilingen niet voorbij de tafels met gedekte serviezen kan lopen zonder mij er aan te vergapen en het ook nog waag om een tijdje later op te bellen: is het verkocht, en zo ja, voor hoeveel? De adem stokt je dan in je keel, want er wordt veel uitgegeven aan een mooi Limoges servies.
Met zoveel belangstelling voor porselein is het natuurlijk een absolute must om zo nu en dan een klein sprongetje naar Kasteel Sypesteyn te maken om het Loosdrechts porselein te bekijken, en in te gaan op de uitnodiging van Jonkheer van Sypesteyn. Wij laten ons graag en vaak uitnodigen, in mijn vorige bericht schreef ik het al: er is zoveel moois dichtbij huis.
Jonkheer van Sypesteyn was de laatste telg van zijn geslacht. Hij was een gepassioneerde verzamelaar en heeft geprobeerd zoveel mogelijk van alles wat met zijn familie te maken had onder te brengen in zijn kasteel. Hij was er van overtuigd dat de 'roots' van de familie in Loosdrecht waren, in de buurt waar hij in 1905 zijn kasteel liet bouwen als expositieruimte. Nieuw, maar met oude materialen. Er werden fundamenten van een boerderij gevonden, maar het is nooit duidelijk geworden of het tot het bezit van de van Sypesteyns behoorde.
Zowel de tuin als het kasteel zijn heerlijk om in te vertoeven. Wij waren er ooit voor een rondleiding over stinzeplanten, later nogeens voor een wintermarkt buiten op het plein, en vele malen met buitenlandse gasten. Het is toch iets om trots op te zijn, dat er in de omgeving zoiets bijzonders is gemaakt als het Loosdrechts porselein? Ook hiervan is een fraaie verzameling in het kasteel te zien.
In een omgeving waar nu de watersport de grootste bron van inkomensten is, is het moeilijk een voorstelling te maken hoe het was in Loosdrecht tijdens de porseleinfabricage van 1774-1784. Dominee de Mol probeerde iets op te zetten voor de arme en werkeloze dorpsbewoners, maar ging zelf tien jaar later straatarm dood. De productie kon niet op tegen de buitenlandse concurrentie. Het is prachtig porselein, de bloemmotieven en de vorm spreken mij heel erg aan.
Het is een knus kasteel, het houtsnijwerk van de trappen vraagt om aangeraakt te worden, er zijn geheime deurtjes, je kunt er tegenwoordig trouwen in een mooie zaal, de voorouders kijken je aan, er zijn Chinese schotels met Hollandse spreuken maar de poppetjes hebben Chinese ogen, ieder item heeft een verhaal. De rondleiding van een uur is veel te kort. Iedere keer zie ik weer wat nieuws, iedere rondleider heeft natuurlijk ook zijn eigen verhaal. Deze keer hebben wij wat gemist, en dat is de tentoonstelling over de tuinen, omdat het sluitingstijd was en de aandacht vooral aan de kinderen werd geschonken tijdens de rondleiding.
Jonkheer van Sypesteyn was de grondlegger van de Nederlandse tuinarchitectuur. Ook met hem liep het niet goed af, hij stierf straatarm in Loosdrecht en had zijn kasteel met verzameling al moeten verkopen aan een stichting. Toch heeft hij zijn passie verwezenlijkt en houden vele mensen deze uitgewerkte droom in stand.
Holland has had some very pretty porcelain industries in the 18th century, which could be seen during an exhibition called Pretty Dutch at the Museum Princessehof in Leeuwarden in 2008. If you click on the link mentioned at the beginning of this post you open up a very creative site. All doors and paintings open up to what could be seen and gives a nice impression of Dutch porcelain. This Museum holds a large variety of ceramics and porcelain and is very worthwhile to be visited.
I am very proud of the 18th century local production of Loosdrecht porcelain, which is nearby our house on the Loosdrecht Lakes. Today the village thrives on watersports, but in the old days a clergyman tried to get the poor and people without work to a job by starting this industry. Unfortunately it lasted from 1774-1784, the clergyman died as a very poor man and the industry did not hold because of international competition.
Being the last member of his family Sir Henri van Sypesteyn built a new castle in 1905 with old materials as an exhibition center at Loosdrecht for his large collection of family paintings, Loosdrecht porcelan, arms, just anything that belonged to his family. He was a passionate collector, was the founder of Dutch garden architecture, but alas, also died as a poor man, having sold the castle and the collection to a society. Nevertheless his dream came true and today a society and volunteers keep up this dream in this wonderful museum. www.sypesteyn.nl
Please use the Google translate function to understand my extensive story. I do not always agree with the translation given, but it will give you a fuller impression.
