'Recycle' - changez!

Tot 3 oktober is de tentoonstelling nog te zien, ‘Recycle’, in de tuinen van Kasteel Sypesteyn, over de bewustwording van onze wegwerpmaatschappij en hoe dingen hergebruikt kunnen worden.

Nadat we onze kaartjes hadden gekocht in de knusse ruimte die dienst doet als kassa, winkeltje en tearoom, gingen we door een klein gangetje naar buiten. Hoewel het kasteel ‘nieuw’ gebouwd is heeft het door het hergebruik van materialen toch helemaal de sfeer van een oud kasteel. We liepen de tuin in met een boekje met uitleg over de kunstwerken. Al heel gauw keken we er eigenlijk niet meer naar en genoten van de tuin en de kunst. Thuis werd het boekje gelezen en nagenoten van alles.



Eenden hadden kronkelende sporen achtergelaten in het kroos, we werden verrast door witte stoeltjes in het water in de verte.
Er is een stijltuin, berceau's, een doolhof, een boomgaard, hoge oude beuken met prachtige ‘voeten’. Onder hoge oude bomen probeer ik me altijd voor te stellen hoe het was om hier zo’n 100 jaar geleden te lopen, wat de bomen gefluisterd hebben, wat ze gezien hebben.




De witte stoelen met fonteintjes, allemaal verschillend, geplaatst in de grote vijver zagen er heel uitnodigend uit. Aan het begin van de zomer liep ik in Frankrijk door het water om libellen met mijn camera te ‘vangen’. Deze stoelen zagen er zo uitnodigend uit, dat ik Beatrix van Sypesteyn wel zou willen uitnodigen om mee te water te gaan, de stoeltjes uit te proberen en een beetje met onze voeten in het water te spetteren en vervolgens te roepen 'changez!'.



Haar portret hangt binnen in het kasteel. Ze kijkt wel een beetje ondeugend. Ik denk dat ze zou gieren van de lach met haar zwarte rokken hoog houdend, maar haar dienstbode zou dikke tranen met tuiten huilen, want alleen al haar 16 meter lange witte kraag kostte de dienstbode een dag om te wassen, te stijven, te plooien en in model te brengen. En wat zou Beatrix van Sypesteyn vinden van de enorme kunstwerken die allemaal verschillende wolken voorstellen langs de oprijlaan?



De hekwerken van siersmeedijzer zijn prachtig, allemaal blauw geschilderd en opvallend in het landschap. Niet alleen door de kleur, maar ook door hun mooie vorm. Als je ooit gezien hebt hoe ambachtelijk siersmeedijzer gemaakt wordt, besef je hoeveel uren er in zitten en hoeveel vakmanschap er aan te pas komt.



Er valt zoveel te beleven in en om het kasteel, ik zou er wel iedere week naar toe willen gaan. De volgende keer naar een concert misschien, met 50 mensen in de grote zaal, onder het toeziend oog aan de wand van de voorouders? Ik weet zeker dat ze zullen knipogen, dat ze goedkeurend zullen knikken, en zullen zuchten over de mooie muziek en over zoveel aandacht voor het kasteel.
Wie heeft nu zo'n neef, die speciaal een kasteel laat bouwen om de familiegeschiedenis te bewaren met zo'n heerlijke tuin er om heen? Heel bijzonder!





After we had passed the intimate and cosy entrance, which serves as ticket counter, shop and tearoom at the same time, we entered the quiet and peaceful gardens of Castle Sypesteyn. Although the castle was newly built in 1905 the impression is old, because of the recycled materials used which were collected from all over Holland.

Our attention was immediately drawn to the swirling tracks ducks had made in the weeded surface of the ponds, but also to white chairs in the water in the distance. Until 3 October they are part of an exhibition ‘Recycled’. Artists draw our attention to our consumption society and the way we discard everything.
Each of the chairs is a different fountain one way or the other. As I had been happily wading through a stream in France earlier in the summer trying to catch libellulas with my camera, it now came to my mind it would be fun to invite Lady Beatrix van Sypesteyn to jump in the water and to try out these chairs and shout ‘Changez!’. Beatrix would have screemed with laughter no doubt, but her maid would have been in complete despair, because the 16 meter long white collar had taken her a day to wash, starch, pin up and pleat this. After a water ballet no doubt she could start all over again.

The ornamental wrought iron gates and ornaments all around are so attractive, the modern sculptures and creations are a surprise in the landscape.
When I walk about underneath old trees forever I wonder what they have whispered, experienced and seen. There is a wonderful collection of different and unusual trees. Whereas in English gardens there is always the surprise what comes next, in these gardens everything is clear and immediately visible: the formal garden, the orchard, the lanes, etc.
Every weekend I could come back to this place to experience it all.
What would it be like to attend a concert in the main room with the ancestors looking down at the 50 guests from the walls, winking, nodding their heads in contempt and sighing silently over the beautiful music being played? Now, is it not wonderful to have a cousin who looked so well after the family heritage that he built a castle for them? I find it extraordinary.

When nearby do go and have a look! There is always something going on over the weekend. You find the agenda - in double Dutch though - at this link ‘Kasteel Sypesteyn’.