Koninginnenacht

Wat een knallende Koninginnenacht!
Het heeft de hele nacht geonweerd. Bliksem en donder waarvan je meteen recht overeind in bed zat, en die maakten dat je toch maar even dat bed uitstapte om te kijken wat er aan de hand was. Een lichtflits en een onmiddellijke enorme dreun. Blikseminslag?! Blaffende honden. Met de teckels in het donker de tuin in, er ligt een kledder nat tijdschrift op de tuintafel, een tuinkussen op een bankje is kennelijk ook vergeten toen het te koud werd. Het zijn herinneringen aan de uren aan de tuintafel in de vochtig warme, geurende en broeierige tuin gisteravond.
Het was al groen, maar door de zuurstof in de regen is het vandaag groener dan groen. De regen is zo welkom, het is droog in de tuin, de grond kei- en keihard – iedere ochtend moet ik met het gietertje langs de planten die verpoot zijn.
In dit dorp wordt op Koninginnedag geluilakt, maar dit jaar heeft het onweer iedereen in zijn bed gehouden – we hebben niets gehoord.

Vandaag is alle bloesem verdwenen van de 3 pereboompjes tegen de achterkant van de garage. Het is Doyenne de Comice en nog een ouderwetse peer, voor de kruisbestuiving. Een daarvan wordt verplaatst en gaat verder leven als een 'normale' boom, krijgt de ruimte om de 'armen' uit te strekken en niet vastgebonden te zijn aan een bamboe frame tegen een muur. De crambe en de uitbundigheid van de engelwortel hebben dit boompje het licht ontnomen, de onderkant is helemaal kaal. Maar dat geeft niet, een tuin is altijd in beweging, er moet altijd wel iets veranderen. De vogels smullen in de nazomer eerder van de peren dan wij, zij hebben eerder in de gaten dat de peren rijp en lekker zijn.

De prunus valt uit, alles is roze als je er onder staat - het pad, het gras, alles. De bomen vormen een boog als je onze tuin in komt. Eigenlijk staat overal waar ik ook maar kijk wel iets te 'bloesemen'. Aan de overkant van de straat staan twee appelbomen, het is een grote massa van roze bloemen.

MisPoes

Badgasten in de vijver

Het is hier net het paradijs vandaag, het is een komen en gaan van van alles en nog wat. Met de verrekijker kijken we naar vogels in de toppen van de bomen. We herkennen de vogel niet die zit te fluiten, helemaal alleen in zo'n grote boom. Eerder deze week heb ik naar andere vogels gekeken die in de vijver kwamen badderen - ook die herkende ik niet, een boek erop naslaan hielp niet. Internet beperkt zich tot weergave van de doorsnee bezoekers van tuinen.

Langs de vijver hoor ik: floep, floep, floep - kikkers! Salamanders met hun merkwaardige manier van zwemmen, het is fascinerend allemaal. Een dag is tekort om het allemaal te kunnen beleven.

Pa en Ma Duck zijn neergestreken. Eerst Pa, om eerst eens even de vijver te verkennen. De volgende dag zat Ma op een eilandje. Het was komisch om ze te bespieden na hun zwempartij, Pa keek naar Ma, deed haar na. Aanvankelijk dacht ik dat het begin van een paringsritueel zou zijn, maar nee, het was toiletteren, dromen en zonnebaden op een poot. Best een viezerdje, Ma Duck - ze spoot zo een straal dunne poep over de rand van de vijver.
Mijn teckels verdragen niets of niemand rondom hun domein - zodra ze buiten komen hoort de hele omgeving luid en duidelijk dat er ongewenste gasten zijn. Maar ze zijn lui 's middags - liggen te ronken in de zon op het warme parket.

Vrijdagochtend deed ik om 6 uur de gordijnen open, daar zat het witte poesje uit de omgeving, gefascineerd door de kikkers. Vandaag heb ik met haar kennis gemaakt, de bruine monsters binnen gelaten. Ze is schrikachtig, alles ritselt ook nog zo van de dorre blaadjes die ik nog moet opruimen. Ook zij (of hij?, het is nog zo'n kleine poes, ik zal de anatomie nog verder moeten bestuderen) ruikt aan de plek waar Ma Duck zich misdragen heeft en loopt om om dichter bij de kikkers te zijn. Heel vredig allemaal, de eenden zwemmen rond, zij gaat zitten dromen op de rand en verandert af en toe in een jagend monster. Ik denk dat ik haar maar Miss Poes noem, MissPoes, of Mispoes, want zij komt vast en zeker terug. In het verleden was er een witte kater van de boerderij. 's Morgens zat hij voor het keukenraam te wachten, als ik de hond die we toen hadden uitliet liep hij een rondje mee, kris kras voor mijn voeten. We noemden hem naar de eigenaar van de boerderij.
Merels hippen rond, vinden pieren onder het dode blad. Pa en Ma Duif zijn gearriveerd. Een doet een eende-act en houdt zich met een vleugel in balans (toch iets te ver in het water gegleden). Ook zij gaan zitten zonnebaden in het gras.
Ik heb nu de bovenkant van mijn boerendeur opengemaakt om te fotograferen en zou willen dat ik een betere camera had, of liever gezegd meer van fotograferen wist. Ik doe maar wat met mijn 5 megapixels mobieltje.

Het is ook zo STIL. Het luchtruim is hier altijd gevuld met vliegtuigen. Er zijn dagen dat de landingsbaan in de buurt opengaat en het is zelfs zo erg geworden dat ik mij heb aangemeld bij BAS, het bewonersaanspreekpunt. Wakker worden om 4 uur omdat je denkt dat je de captain bijna een hand kunt geven is echt niet leuk. Het is ook vreemd, want het was een uitzondering dat er zo veel en zo vaak van deze landingsbaan gebruik werd gemaakt. En dan nu die stilte door de aswolk uit IJsland. De moppen vliegen meteen via email rond: Iceland, send cash, no ash!
's Morgens hoorde ik een luchtballon opstijgen: unieke ervaring denk ik, om zo eenzaam in het luchtruim te zijn. 's Middags komt een klein vliegtuigje over richting Schiphol, om een kwartier later terug te keren: welke VIP zit/zat daarin?!?!

Moeder Aarde laat behoorlijk van zich horen de laatste jaren. We zijn niets tegenover natuurgeweld, we zijn een zandkorrel in het geheel. De aswolk en de vulkaan in IJsland herinneren mij aan de tijd dat mijn vader de berg Kerinci op Sumatra op moest om de activiteit van de vulkaan te inspecteren. De bevolking had enorm respect voor de geest van de berg.

Ik kom terug in dit verhaal, ga nu eerst eens wroeten in de aarde, opruimen, ik weet niet waar ik moet beginnen. Eerst het terras maar? In mijn pyjama heb ik vanochtend de paradijsvogel een pietsie bijgeknipt en goed geschud om rommeltjes kwijt te raken. Een andere buxusbol moet een kip worden, maar de teckels hebben goed geholpen om dat tegen te werken: een heel stuk moest weggeknipt. Het resultaat van vanochtend is niet helemaal je dattum, we zullen zien hoe het gaat groeien.

Deze week de eerste paardebloem, de eerste pinksterbloem, ereprijs, perebloesem open, door de zon een enorme uitbarsting van de natuur - net als van een vulkaan.

Zonneschijn en beukenbomen

Alweer zo'n prachtige zonnige dag!
Het is verslavend om met het blog bezig te zijn, vooral ook omdat ik er nog niet zo veel van snap (de mogelijkheden). Gister prive instructie gehad van Hermine, gelukkig maar, want nu zie ik dat ik 11 reacties heb gekregen. Heel bijzonder!

Bomen zien er soms uit als mensen, op hun hoofd de grond in en met spartelende benen de lucht in. Als je dat vertelt aan mensen word je glazig aangekeken. Dan lach ik en zeg: ga maar eens rondlopen en kijk eens goed!

Een 120 jarige beuk in de tuin van Roelien, daar zijn de mijne dan 'piepjes' bij. Het zijn vijf rode beuken, geplant in 1968. Er was er nog een, maar zo scheef gewaaid door de eeuwige westenwind, en niet mooi in vorm gekomen door teveel concurrentie van bomen in de omgeving, dat wij die hebben laten kappen.
De takken en het blad van een beukenboom vind ik heel mooi, de zon schijnt er altijd zo diffuus door heen. Het blad van een rode beuk wordt bijna zwart in de zomer. Een beuk is ijzersterk. Omdat dit poldergebied is wortelen bomen en coniferen heel oppervlakkig, maar deze staan wel stevig in de grond.

Zonsopgang

Sun-Youth Has Risen In The East
There in the east, there in the east,
The sun-youth has risen and has sent out his rays in breathing prayer, that the leaves and all Sacred life is in gentle motion.
The corn maidens and the vine maidens are in gentle motion breathing mothers prayer, and all Sacred life is in gentle motion.

In de tuin staan vijf beukenbomen, drie aan de voorkant (het noorden), een aan de zijkant (het noordoosten) en een aan de achterkant (het oosten). Nu het 's morgens al zo vroeg licht is en de temperatuur omhoog gaat is het heerlijk om meteen naar buiten te gaan. Ik word verrast door de prachtige zonsopgang die door de beuk in het oosten schijnt. Het belooft een stralende dag te worden.
Het doet me denken aan een uitzending over de Hopi indianen, die iedere ochtend voor zonsopgang naar buiten gaan en bidden voor een nieuwe dag, maar ook danken voor het feit dat zij weer een nieuwe zonsopgang meemaken.
Vanaf eind april zal ik weer of geen weer 's morgens buiten zijn, rondlopen en ontbijten in een overdekt nisje. Het is heerlijk om de stilte te horen, te kijken wat er in de tuin gebeurt, blij te zijn met een nieuwe dag.

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!'
- Van middag -lang reeds was hij heengespoed -
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.
'Waarom,' zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?'
Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

uit: Verzameld Werk van P.N. van Eyck (1887-1954)

De legende is dat op de plaats waar Petrus zijn sleutelbos van de hemelpoort liet vallen sleutelbloemen bloeien.

Gister zijn wij onverwacht een zeer zeer dierbare vriend verloren, precies zoals het hierboven staat: druk met de dingen van de dag, argeloos 's morgens van huis gegaan om er 's middags nooit meer terug te keren. Met heel ons hart hopen wij dat de hemelpoort voor hem is opengegaan en dat het pad bedekt is met gouden sleutelbloemen.

Ik begon op Goede Vrijdag mijn blog, over het Paradijs. Ik weet niet waarom: waarom op het moment van Goede Vrijdag, waarom over het Paradijs. Het Paradijs, de Tuin van Goed & Kwaad is hier en nu, dat is mijn idee. Niemand heeft het mij zo verteld, zo voel ik het ..... Het is zo belangrijk om in het hier en nu te leven, om tegen mensen die je dierbaar zijn of waardevol zijn op je dagelijkse pad te zeggen dat zij bijzonder zijn, dat zij de bloemen zijn op jouw levenspad.

Vandaag vind ik een cadeautje op mijn blog: zoveel volgers al! Terwijl ik nog maar net ben begonnen, en zelfs niet weet waaraan! Heel erg leuk en fijn dat jullie mijn blog willen volgen. Ik volg dat van jullie!

La Maison en Wonderboom: dank je voor je inspiratie! Jij bent ook al een lifetime friend!

Life is not a highway strewn with flowers

"Life is not a highway strewn with flowers,

Still it holds a goodly share of bliss,

When the sun gives way to April showers,

Here's a thought that we should never miss:

Though April showers may come your way,

They bring the flowers that bloom in May;

And if it's raining, have no regrets;

Because, it isn't raining rain, you know,

It's raining violets.

And when you see clouds upon the hill,

You soon will see crowds of daffodils;

So keep on looking for the bluebird,

And listening for his song,

Whenever April showers come along".

Al Johnson

Er is zoveel dat nu opeens bloeit: bosviooltjes, Amerikaanse vergeet mij nieten, de prunus staat op springen, dikke neuzen van hosta's boven de grond, een verdwaalde kievitsbloem eenzaam midden in het gras, bloesem in de perenbomen. Uitgezaaide campanula's ga ik een ander plaatsje geven, meer dan genoeg om te bewonderen en te doen!

De wereld van de rode beuk

De stam van de rode beuk lijkt net een olifantspoot met plooien. Vooral beuken hebben een enorme wereld onder het aardoppervlak. Op een of andere manier vind ik het leuk om van alles rondom bepaalde bomen in mijn tuin te planten. Het is altijd weer een verrassing om te zien wat er vanzelf is komen aanwaaien.

De explosie van pollen in de lucht maken dat ik al niezend en proestend in de tuin bezig ben. Er moet van alles opgeruimd en omgedraaid, zoals de compost container. Enorme activiteit onder de bodem ervan. Nu nog proberen om het plaatje er onder te krijgen en niet boven de beuk. Alle begin is moeilijk, ook van een blogger om een blog te maken! Maar nu is het tijd om weer naar buiten te gaan.

March winds and April showers bring forth May flowers

Het heeft wel wat om in de harde wind, en af en toe een beetje regen, op de bovenste tree van een trap te balanceren om de campsis en de roos te snoeien. Goeie rek- en strekoefeningen, maar ook wel een beetje doodsverachting, gevaarlijk. De roos 'Parkdirektor Riggers' heeft zich een weg gebaand tussen de losse dakpannen van mijn hout- en rommelhok. Vorige zomer waren het de mooiste takken met heel veel bloemen, maar het was te dol geworden en het snoeimes moet er in. Wat een klus! Het hout is te dik en te hard om te composteren: als ik het deksel van de gft-bak open maak zie ik overal Onzelieveheersbeestjes: op de rand, aan de binnenkant van het deksel en op het blad dat er in zit, het stikt ervan. Ik heb de bak open laten staan en hoop dat ze een weg naar de vrijheid zullen kiezen, want wat gebeurt er met zo'n bak, is er nog een ander moment dat ze weg kunnen vliegen??

De campsis laat nog niet veel 'beweging' zien, ik vind het altijd moeilijk om te beoordelen wat ervan af moet en besluit dan toch rigoreus te zijn. Ik laat het verwilderen en overhangen over het houthok en het snipperpad.

Sommige bomen en coniferen zijn eindig - een paar jaar geleden zijn in een hevige storm een paar hoge en oude coniferen omgewaaid. Zoiets brengt een hele verandering te weeg, want opeens zijn andere dingen daarom heen te scheef gegroeid, te veel naar het licht getrokken. Het betekende dat naast de coniferen de seringen ook door de bomenman werden omgezaagd en weggefreesd. Net zoals de prunus dat doet, maken de seringen zijscheuten. Vorig jaar zag ik de scheuten voor het eerst en waren ze nog iel, maar nu: dikke knoppen en ik ben zo verrast! Diep paarse dubbele bloemen moeten het worden, en waarschijnlijk is de lichtpaarse ook aan het terugkomen.

Een klein tuinhulpje kom ik tegen, maar hij heeft nog niet veel gedaan in zijn hoekje van de tuin. Nee, ook hier doen de kabouters niet het werk ..... 'Bashful' heeft eigenlijk een lampje boven zijn hoofd met een zonnecel, maar het is er af gevallen.

Tweede Paasdag

De zon piept er af en toe tussen door, het is uitnodigend om naar buiten te gaan. Er moet zoveel worden gedaan, de viooltjes staan nog steeds te roepen in hun plastic tray 'zet ons in een pot!'. In ieder geval hebben twee ervan de paastafel gesierd in een knalgroen potje naast mijn geborduurde paasloper met vrolijke gekleurde paaskuikens.

Misschien laat Early Mr Frog zich weer zien?! Hij liet zo subtiel van zich horen 2 weken geleden. Het was een puzzel om hem te localiseren, maar hij was in feite heel dichtbij en liet zich prachtig fotograferen. Sterker nog, hij liet zich nog meer zien. Die ogen! Ik ga de sprookjes er nogeens op nalezen!

De kikkers in mijn tuin antwoorden, reageren op geluiden in de tuin, alsof ze zeggen: wil je het hier wel rustig houden? Mijn honden kunnen enorm tekeer gaan als ze vinden dat er teveel rondom hun domein gebeurt. Prompt zegt de kikker dan: kan het niet wat minder? Daarna ontstaat een dialoog, niet te geloven. Een van de honden doet dat ook met een merel tegen de avond.

Naast de gft-container lag een salamander onder een bak. Binnen heb ik een wit papier gepakt en hem daar op geschoven om goed te bestuderen. Omgedraaid en uitgebreid bekeken, wat een beauty! Ik wilde hem in de gft container gooien, maar toen bleek dat hij verstijfd van angst was, want opeens leek een pootje te bewegen. Toch zijn redding, want ik heb hem op de rand van de vijver gezet!

What was Paradise?

but a garden,
an orchard of trees
and herbs, full of pleasure,
and nothing there but delights.

William Lawson


Dit zijn mijn lievelingskrokusjes, ooit meegenomen uit de tuin van mijn ouders en nu door de wind verspreid door de hele tuin. Het is zo'n verrassing om ze opeens te zien, eigenlijk gelijktijdig met de sneeuwklokjes.

Goede Vrijdag

Vandaag zie ik de eerst rode tulpen open gaan in de tuin, bij de brievenbus. De sneeuwklokjes en krokusjes zijn uitgebloeid, nu zijn de narcissen aan de beurt: klein en groot - wit, geel, wit met oranje, wit met geel. Sommige hebben zulke grote bloemen dat ze erbij gaan liggen, andere hebben kleine snoetjes, of leven in bosjes bij elkaar. In huis staat een grote bos narcissen met kronkelwilg en klimop, ze ruiken zo heerlijk! Ik kan maar niet besluiten wat ik nu de mooiste narcis vind: de trompetters, of de witte met het oranje hartje.

Als 'zelfportret' op dit blog heb ik een trompet narcis flower fairy gekozen, want ik ga heel veel 'bazuinen' op dit blog!

Veel tuinen zijn afgeleid van het getal 4. Er zijn 4 windstreken, 4 seizoenen, 4 continenten. Het getal 4 volgt het getal 3 op, 3 staat voor volmaaktheid: Les Trois Jardins ..... Het is hier verre van volmaakt.

Mijn tuin bestaat uit een voortuin, een achtertuin, twee zijtuinen. Oorspronkelijk maakte het deel uit van een van de 3 boerderijen die bij het oude kasteel hoorden. Er komen nog altijd oude potscherven naar boven, van het kasteel is niets meer te zien. Er zijn 3 tuinen die aan de onze grenzen, allemaal met een andere straatnaam.

Belangrijke tuinen waarin ik veel heb beleefd waren de tuin en plantage op Sumatra, de tuin van mijn grootouders, de tuin van mijn ouders, en nu deze van mijn man en mij. Allemaal zullen ze met sprongetjes op het blog verschijnen.

Aan de tuin van mijn grootouders heb ik fantastische herinneringen: er kwam geen einde aan, altijd maar weer hekjes die open gingen naar een volgend deel. Na het formele deel van de voortuin begon het in de achtertuin met een sering die voorover boog en de grond raakte. Je passeerde een kippenhok (kreeg eieren mee voor thuis), een kas, en uiteindelijk belandde je in een deel waar alles overwoekerd was, waar de zon altijd scheen, waar warme frambozen en Japanse bessen geplukt konden worden die tegen een muur aan groeiden. Het leek het einde van de wereld, in de ogen van een kind was het een paradijs.
In de tuin van mijn ouders heb ik veel geleerd, en hard gewerkt, ook toen van deze plek afscheid genomen moest worden. ‘Langs het tuinpad van mijn vader zag ik de hoge bomen staan, ik was een kind en wist niet beter dan dat het nooit voorbij zou gaan’.

Mijn huidige tuin is een weerspiegeling van wat er met ons gebeurt. Ik heb niet altijd genoeg tijd voor het onderhoud, maar alles mag en kan, dwangmatig netjes moet het absoluut niet zijn. Juist hierdoor zit er heel veel leven in.

Er zijn altijd weer verrassingen: als ik iets mooi vind komt het het volgende jaar veelvoudig terug, zoals de grote berenklauw. Spectaculair en prachtig, maar de buren zijn er niet blij mee!