Pink Happy Hour

Actually, this was not today, but yesterday.
We had to take our boat over to the sailmaker early in the morning. It appears, that like with cars, the one who has punched a hole in your boat does not leave a message. We had a nasty scratch and a huge tear in one of our windows. How come?! We shall never know, but there had been panic stations the other day, when we had lunch in a restaurant along the river. A thunderstorm appeared within minutes. Everybody leaping about like mad men to close their boats.

We took in every corner of the sailmaker's interesting environment and saw this woven miniature dangling from the ceiling. A gift made in Turkey by one of his customers. From a distance it looked like a heartshaped embroidery. Taking a close look at it, after the sailmaker had taken it down with a lean jump on top of his working unit, it became even more interesting.

We sailed back to our marina without top and had a wonderful relaxing trip. Very quiet times on the lakes. My husband patiently turned the boat over and over again, as all of a sudden I was in a blue mood. Everything that was blue had to be photographed. Even endless pictures of the sky. He just looks like a real captain in the distance and shakes his head.

We could pick up the cover of the boat late in the afternoon, so we decided to have a picnic on one of the islands on our return, as it was a day that you would wish that would never end.
The pictures are self explanatory: the wild flowers are beautiful and plentiful. The hydrangea's are feeling totally happy in this water area and are coming to full size and colour now. Boats drifting along in the late sun, water skiers having endless fun.











Well, and today?, Pink Saturday? It was *GREY*, I worked away a pile of ironing while watching a 3 hour 'Summer guest' tv interview with a politician, which was highly inspiring (the interview, not the ironing). We sipped rosé wine on our verandah watching the 'Cherry Rose' on the outdoor dining table, waving in the wind and the drizzling rain. Happy as can be!
And tomorrow? You will see my blue pictures.

Indian vibes

Oost-Indische kers (Tropolaeum majus / Nasturtium) – er is niets Indisch aan deze ouderwetse plant, maar de heldere en levendige kleuren doen onmiddellijk aan India denken. Er zijn fascinerende namen: Empress of India, Black Velvet (waarvan 10 zaden op internet te koop staan, my goodness!), Moonlight, Copper Sunset.
Meegebracht door de Spaanse conquistadores uit Zuid-Amerika of niet, ik heb als verrassing een pot met een kwekeling van mijn vriendin uit Utrecht gekregen: Cherry Rose.
Het hangt van het (zon-)licht af hoe de kleur is. Dat varieert van licht rozerood tot diep kersenrood met oranje in het hart, heel bijzonder.

Ik geniet ervan en word er vrolijk van. En dat heb ik wel een beetje nodig, want ik word kriebelig van het getob met de instellingen van mijn blog. Opeens is er van alles veranderd, kunnen mensen geen reacties plaatsen, kan ik mijn foto’s niet plaatsen, is mijn vertrouwde achtergrond weggehaald met een mededeling midden op mijn blog en lukt opnieuw uploaden daarvan niet meer. Snelle reacties op het helpforum hebben het plaatsen van reacties opgelost, foto’s plaatsen gaat ook weer, en ach, misschien was het tijd om het lentegroen met stippen van mijn achtergrond te vervangen door iets zomers. Hersens laten kraken over alle instellingen, creativiteit er op los laten, jullie gaan zien wat het wordt (hoop ik).

Zeer de moeite waard om naar te kijken: Ger’s tweede blog:
http://hoorndesovervloeds2.blogspot.com
Daar word je ook vrolijk van.

.•:*¨¨*:•.

Brought back from South America by Spanish conquistadores or not, the vibrant colours of Tropolaeum majus / Nasturtium do justice to its Dutch name: East Indian cress. My friend – all the way from Utrecht ;-)) – brought me a surprise, a recently grown ‘Cherry Rose’. So now Hermine can hand Madame seeds in turn from this variety when she returns to France in autumn.
The colour varies from pink red to deep cherry red with orange in the heart of the blossom.
The flowers cheer me up, which I need badly because my blog is playing up. Through kind help of fellow bloggers on the Helpforum I am getting somewhere, but for no reason whatsoever my background was removed and I just cannot place it back. Time for something new I suppose.
Do have a look at fellow blogger Ger’s second blog (mentioned above ) – fascinating and beautiful pictures of her travels and every day life, which at least I find very inspiring.


Tulipes et Capuicines, Theo van Rysselberghe (1862-1926)
This is a birthday card I received in April from Elize's mother. Both flowers are so inspiring! But so are Elize (one of my best friends) and her mother!

A room with a view

Midden-Nederland is op vakantie, maar niet iedereen.
Ik niet, en vele wegwerkers en werkers in de bouw ook niet.
Vanuit mijn werkkamer zie ik al een jaar lang een enorm gebouw verschijnen. We zijn benieuwd naar het uiteindelijke resultaat, maar voorlopig lijkt het voor ons nog een beetje op een grote Philips wekkerradio, een cubicle. Onze ogen hebben geknipperd van de weerkaatsing van het zonlicht op het aluminium, gelukkig komt er nu een doffe grijze laag overheen. Vorig jaar hebben we met afgrijzen de bomen zien omkappen, de schapen zien verdwijnen, de modderpoelen gezien en ons afgevraagd hoe elektra en riolering zouden worden aangelegd. Weken lang hebben onze bureaus getrild van het heien en nadat de laatste paal was geslagen was er een feestelijk moment: Very Important People met helmen op en laarzen aan die zogenaamd ‘de eerste paal’ kwamen slaan. The game people play ...

Wij hadden het mooiste uitzicht dat je je maar kon bedenken en daar was dan opeens het pijnlijke moment dat het definitief voorbij zou zijn. Weliswaar grote gebouwen hier en daar, maar wij keken uit onze ramen uit op groen, schapen, oude bomen, de oude stad vormde de skyline in de verte. De wisselende luchten en de ondergaande zon in de winter waren steeds opnieuw een beeld om van te zuchten, zo mooi.

Eind juni vorig jaar stond ik, voordat ik voor het weekend naar huis ging, te kijken naar de schapen. Zij trokken zich altijd terug in de schaduwcirkel van een grote boom in het midden. Het was een oase. De maandag erna was er opeens hels kabaal, de schapen waren verdwenen. Er werden bomen omgezaagd. De grote ‘schapenboom’ bleef gespaard. De boom was meegenomen in het schetsontwerp en zou deel uit blijven maken van het geheel. Zo’n schetsontwerp blijkt trouwens in de praktijk nog vele aanpassingen te ondergaan, want wat ik nu zie is toch iets anders dan dat eerste plaatje dat ik er van zag. Wij verheugden ons op de geschetste daktuin bijvoorbeeld, maar zien nu een ingenieus frame.
Het Science Park barst uit zijn voegen, de wetenschap en research breiden zich gestaag uit. Mensen zullen dit ergens moeten kunnen uitvoeren.
Gefascineerd heb ik de bouw gevolgd, en geïnteresseerd in moderne architectuur als ik ben is het verrassend om te zien wat het wordt. Omdat ik vorig jaar in juni foto’s had gemaakt zei iemand: je moet van nu af aan iedere dag foto’s maken en dat later uitgeven. Tja, niet gedaan, nog niet zo met foto's bezig. Te laat, maar als ik nu terug kijk naar wat er toen was en wat er nu staat, was dat toch een goed idee geweest.

In juli vorig jaar hoorden we opeens schapen tekeer gaan. We renden naar het raam, deden het open. Waren het onze schapen, waar zouden ze heen gaan? Ze kwamen langs in een open wagen met tractor ervoor, op weg naar een van de weinige groene plekken die nog over zijn. We zeiden: 'Ze roepen vast ‘Wat erg, ons oude plekje, wat gebeurt hier, zo’n geweld!’

Gister (en vele dagen ervoor) hoorden we luid geroep. Er moesten gele buizen worden geplaatst met behulp van een kraan. Een man balanceerde en probeerde de buis met zijn hand te pakken te krijgen. Ongetwijfeld werden er instructies geroepen van en naar de kraanbestuurder. Met ontzag hebben we gekeken, het leek heel gevaarlijk. Het is goed afgelopen, we zagen de man later relaxed tegen een muur staan en wij konden weer rustig adem halen.
Het is verbazingwekkend om van een afstand te zien met hoe weinig mensen er wordt gewerkt. Misschien is dat bedrog, maar bij iedere laag die werd opgebouwd konden we nooit meer dan twaalf man tellen. Bijzonder koelbloedige mannen die ijzingwekkende dingen doen. Hoe futurustisch ook, het is en blijft mensenwerk.

Wat zie ik nog meer uit mijn werkkamer? Naast dit gebouw in wording zie ik al een week lang bewegingen, de grond wordt geëgaliseerd. Voor wat? Ik ga toch niet beleven dat het overgebleven uitzicht op de Botanische Tuinen verdwijnt?

Dit is de pracht waar ik tot september 2010 op uitkijk.



The view from my office window used to be on an oasis, with old trees and sheep. Since last year June the view rapidly changed into this colossal building. As research and science are forever on the move forward more space is needed and every inch is necessary. A true competition in architecture is going on in the Science Park. The new building has taken away the wonderful view on the skyline, the sunsets, the inner city. Yesterday a man was doing hair raising things. Although very futuristic, it remains man made.
Fortunately the view at the Botanic Gardens next to this new building remains, but for how long, since this week I see a lot of movement going on, a lot of work being done also right next to this new building and in front of the Gardens. In September next the building of a Transferium and a huge research institute will start.

I very much enjoy modern architecture and have a true fascination for it, but it was heart breaking when the sheep seemed to have disappeared and the first trees went down.

Les Capucines

Gister vertelde een vriendin over de bijzondere rode kleur van de Oostindische kers Cherry Rose die zij had opgekweekt uit zaadjes, gekocht bij Kasteel Groeneveld in Baarn. Met de herinnering aan de uitbundige potten met capucines in Frankrijk, die wij tegen kwamen aan het einde van onze laatste wandeling, vroeg ik mijn vriendin enthousiast om zaadjes aan het einde van de zomer. Het inspireert meteen voor een berichtje!

De twee bloembakken met Oostindische kers aan weerszijden van het blauwe tuinhek waren blikvangers in de straat. Ik kon het niet laten om er foto's van te maken, de eerste op afstand, de tweede van dichtbij. Er schoot iets wits weg bij de open garagedeur, ik riep 'Bonjour'. Monsieur kwam tevoorschijn en ik vertelde hem dat ik zo genoot van de kleuren en het zonlicht dat door de bloemen scheen. Madame hoorde in huis natuurlijk de bewonderende woorden, liet zich ook zien en begroette Hermine uitbundig 'Mais, vous êtes Hermine!!' 'Nee, zet me niet op de foto, want ik zie er niet uit!' Ik zei dat als je eruit ziet als een fotomodel dat net van de catwalk loopt er iets niet klopt met je tuinliefde. Bij mij heeft het 'gemak' en vooral het vies worden een hoog gehalte, daar past bij mij geen 'mooi zijn' bij.
Et voilà, een hele uiteenzetting hoe ik de zaden moet vergaren, bewaren, moet weken voordat ik ze in een pot stop, vooral door elkaar moet rommelen om een gemêleerd geheel te krijgen. Monsieur zei: 'Als je over planten begint, pak dan maar een stoel, daar houdt ze niet over op'. En dat was ook zo, maar wel heel charmant.
We kregen les over de clivia's die in potten stonden en over de cyclamen die in kleine potjes op een rij in de schaduw werden gekweekt.
Het was een feestje om met Monsieur et Madame te praten. In augustus krijg ik hopelijk van Madame zaden, via Hermine natuurlijk.

La Maison, on y va

Iedere keer als wij Hermine zagen was er de laatste jaren wel iets nieuws en leuks te horen over de realisatie en vorderingen van haar droomhuis en tuin in Frankrijk. We kropen tegelijkertijd achter haar computer om de foto’s te zien en werden steeds nieuwsgieriger. ‘Mogen we niet een keer komen kijken?!’ De laatste keer hebben we spijkers met koppen geslagen en een datum geprikt, het zou moeten plaatsvinden voordat iedereen voor de zomervakantie zou uitzwermen over Europa. Het besluit viel: ‘La Maison, on y va!’

Wie zijn ‘wij’? Wij waren creatieve buurvrouwen. ‘Waren’, want we woonden jaren naast elkaar en in elkaars omgeving, maar vreemd genoeg verhuisde iedereen onverwacht binnen een jaar. Toen nog zeven in getal, maar door de jaren en 'old age creeping up', een verhuizing naar 'te ver weg', zijn we nu nog met z'n vieren. We deden creatieve dingen. Er werd een babyquilt gemaakt, een jubileum tafelkleed quilt (waar de gelukkige ontvangster net zoveel jaar op heeft moeten wachten als het jubileum zelf (geloof ik ;-) ). We picknickten in het gras langs de rivier tijdens een tuinenbezoek, ieder maakte een voorgerecht voor ons seizoensafscheidsdiner bij Hermine in de tuin onder de blauwe regen. We maakten paasstukken, kerststukken, een ‘Herbststock’, vierden samen feest, luisterden naar elkaars verdriet, you name it, we did it, en dit al jaaaaaaaaaaren. We zijn de tel kwijt en de babyquilt kan zo langzamerhand voor een kleinkind worden gebruikt. Tegenwoordig zit onze creativiteit meer in de computer en worden we in beslag genomen door andere zaken, maar wij komen nog altijd bij elkaar en praten over de dingen die ons bezighouden.

Met een grote cadeaumand in de zwarte Volvo van Ronald, GPS aan, kaarten voor- en achterin (oh, wat een wereldreizigers), plannen voor de stops onderweg, het ging allemaal van een leien dakje. Behalve de eerste stagnatie achter de vuilniswagen in het naburige dorp en die ene stop in België. Er was geen elektriciteit en water, het pompstation afgebakend. Onze autotank zat vol, maar een kopje koffie had er bij ons zelf wel in gekund op dat moment. Er zijn altijd verrassingen als je reist. Ik leerde een nieuwe vrucht kennen, gauw meegenomen door een van ons van het aanrecht, een platte perzik. Niet alleen heerlijk, de pit vind ik razend interessant om iets mee te doen, zo grappig van vorm. Onderweg kregen we een feestelijk SMS-je: ‘Waar zijn jullie, de bubbels staan al koud’.

Wat een *VERRASSING* toen de (een van de vele van het huis) voordeur open ging en wij dit droomhuis in het echt mochten bekijken: oh, wat leuk! Zo charmant Frans, zo helemaal Hermine & Jacques, zo veel werk verricht in zo’n korte tijd, mooie en verrassende kleuren. Er is zoveel om over te vertellen. Tot aan de zolder was het spannend. Ik kon me daar helemaal een zomertheater in voorstellen. Het was een feest om te douchen in de lavendelblauwe badkamer met zonnebloemgele deur, Franse badspulletjes in een spannend kastje met vlinders aan weerszijden van de spiegel. En dan heb ik het nog niet over het uitzicht van die badkamer: 'a room with a view' - rozen, druif, tuin, heuvels, rust, stilte. In de 'salon' konden we voetbal kijken, maar dat hebben we aan Jacques overgelaten, het was zo heerlijk buiten.
Er is een oud muurtje met kleine varens en muurbloemen, een kabbelende beek met turquoise libellen met zwarte vleugels. Het is nu niet voor te stellen dat het kan ontaarden in een wilde stroom, tegengehouden door het muurtje. Op laarzen van Hermine heb ik er doorheen gelopen om foto’s te maken en de planten te bekijken. De beschreven ‘Wonderboom’ op Hermine’s blog biedt in de namiddag schaduw en koelte. De tuin ziet er uit alsof het altijd al zo geweest is, terwijl er drie jaar geleden nog een wildernis was.
Maria in het kapelletje boven op de heuvel houdt vanuit de verte de dorpsbewoners in de gaten en vraagt om bescherming. De zwaluwen vliegen af en aan, roofvogels cirkelen in de lucht boven het bos, de schapen zijn witte stippen tegen de heuvel in de avond en laten af en toe van zich horen. Rust en stilte, geen vliegtuigen, geen verkeer. De kerkklok met prachtige klank viel eigenlijk al heel gauw niet meer op. En waar zijn de dorpbewoners zelf? Ik sprak er met de oude concierge van de Mairie, die 's morgens vroeg een wandelingetje maakte. De zwarte poes die meeliep introduceerde hij als 'le chien', maar dat was het dan, hij was een van de weinigen die ik zag.

Het was gezellig om samen te ontbijten, het eten klaar te maken in de sfeervolle en ruime cuisine, eindeloos aan tafel te zitten en maar klessebessen totdat Jupiter achter de heuvel was gezakt en de Grote Beer steeds prominenter zichtbaar werd. Wat een onovertroffen gastvrijheid. Wij hebben genoten van het ontbijt met kazen uit de streek, het Marguérite brood waarvan de witte stuifpoeder al heel snel in ons gezicht zat, het verse stokbrood, de barbeque die maar bleef sizzelen met brochettes, met zalmpakketjes, met truites en papillon aux duxelles, de geroosterde sardientjes, steeds andere salades – deden wij nog iets anders dan eten en drinken en praten? Ja, wij hebben gewandeld, en hoe! Volgende post!

Bedankt voor jullie leuke reacties. Voor diegenen die dit nog allemaal in het verschiet hebben: goede reis en veel plezier! Ik geniet nog even na van deze trip. We reisden twee dagen, sliepen er drie nachten en hadden twee volle dagen, maar het leek wel een maand.
Deze zomer dobber ik verder op een bootje, maar zal zeker de komende dagen nog meer vertellen over de trip.

Donkerrode en helderrode parels in het paradijs

Nog een verrassing in Frankrijk, een uitnodiging en bezoek aan de trotse eigenaars van 'Parels in het Paradijs' in 'la France profonde'. (http://parelsinhetparadijs.blogspot.com).
De foto’s op Lilian’s blog zijn om van te genieten, maar als je dan alles in het echt ziet is de herkenning zo leuk. De weg er naar toe, een tuin waar je in kunt dwalen met verrassende hoekjes. De 'parels' zijn er donkerrood en helderrood: als je in de boomgaard onder de oude en immense bomen gaat staan vallen de kersen zo in je mond. De helderrode kersen waren bijna transparant door het zonlicht.



Toen de kleinkinderen er waren in het voorjaar konden we zien dat de aarde zwart was. Nu staan er allerlei soorten groente met daar tussen ruimte voor de aangewaaide slaapmutsjes. Een langgerekte moestuin om van te smullen en om trots op te zijn. De spectaculaire artisjokken, courgettes en meloenen krijgen we vast te zien, Lilian?


Later zag ik in een stadje dat de groenteboer naast zijn groente allerlei zakjes zaad verkoopt (twee wanden vol) en kleine groenteplantjes op een stelling buiten. Dat zou op mij heel aanstekelijk werken, want er is niets heerlijkers dan groente en fruit vers uit je eigen tuin oogsten.


Bloemenfreakje als ik ben kon ik het niet laten om een stekje te vragen van de gele Vlijtige Lies. Eerst en route in een glazen jampotje en vervolgens in een plastic mineraalwaterflesje mee naar Nederland. Nu staat het stekje in een glas. Ik kijk iedere dag of er al wortels aan zitten. Te zijner tijd krijgen jullie het resultaat te zien, maar vast niet in zo’n mooie handbeschilderde pot zoals bij Lilian.


Er is een heerlijke plek om te gaan zitten en nooit meer op te staan, een boek te lezen, te mijmeren, te schilderen, te dommelen, of te eten en drinken met vrienden en familie. Wij hebben er ‘flan’ gegeten en koffie, thee en heel veel water gedronken met uitzicht op de kersverse wandschildering.
De toegang tot de cave vond ik heel erg spannend, maar ik ben er niet in geweest.
Op de eerste verdieping konden we het laatste voltooide project bewonderen, de sfeervolle 'Rozenkamer'.


La vie est belle en France pour Lilian et William!
Bedankt voor jullie gastvrijheid, het was echt genieten in jullie bijzondere tuin en huis.