"Warum in die Ferne schweifen? Sieh, das Gute liegt so nah!"
Johann Wolfgang von Goethe
Why should I fly away from here, when things are so nice out here?!
Een paar jaar geleden kocht ik in Zuid-Duitsland een ansichtkaart van het landschap met deze tekst. De kaart heeft een tijdje een prominente plaats gehad op mijn wisselende tentoonstellingsplaats. Ondertussen zijn daar vele andere dingen de revue gepasseerd, zoals Japanse pentekeningen, kunstuitingen en seizoensbloemen.
Nu staat er een groot dik beschilderd varken van Italiaans aardewerk. Ongetwijfeld gaat de zomerse aanblik binnenkort plaatsmaken voor iets anders kunstigs en herfst- en kersttaferelen. Morgen is er Kunstmarkt in De Bilt – wie weet waar ik tegen aan loop en mee thuis kom?
Zuid-Duitsland is niet ver en ik vind het er heerlijk. Ik houd van het gezicht op het Bodenmeer, de bootjes die af en aan varen naar Zwitserland, de zwanen die nieuwsgierig uit het water komen, de uitbundige bloembakken, de gekleurde windmolentjes die er in gezet worden, de rosé die Weinherbst wordt genoemd, het landleven, de sculpturen uit hout, de rust. Met zo’n ansichtkaart houd je nog even de sfeer vast. De spreuk van Goethe is in mijn hoofd blijven hangen en duikt weer op als ik tevreden ben.
Als iemand mij vraagt ‘waar woon je?’ krijg ik altijd te horen ‘maar dat is het mooiste stuk van Nederland!’. Bij thuiskomst na een verre reis kijken we weer met ‘frisse blik’, vinden alles prachtig, weelderig, overvloedig, rustig, pittoresk, voelen ons bevoorrecht. Op zomerse dagen zitten we buiten en zeggen ‘het is toch net Zuid-Frankrijk hier, heerlijk dat we niet 1300 km hoeven te rijden’.
OK, we genieten dus op en top van huis en haard, delen onze omgeving met buitenlandse gasten, ook op het water, gaan regelmatig naar allerlei bijzondere locaties, zoals laatst Kasteel Sypesteyn.
Na afloop van het bezoek besloten we een ijsje te gaan eten op een terras in de omgeving en verzetten steeds de bakens: we kletsten wat, in de zon droomden we wat met een glaasje wijn en een uitbundige borrelhap, we keken wat in het rond, het ijsje werd het toetje van het menu, want wie stapt nu op op zo’n heerlijke plek?!
Ik verlangde naar niets anders, het was dicht bij huis en leuk om het water eens niet vanaf het water te zien. Toch zei ik: het is hier net St. Tropez … En even later: ik voel me net Jacky Onassis … Het was kennelijk een mediterraan zomergevoel. Door de luxe die zich in ons gezichtsveld afspeelde werd er zo’n superlatief kwaliteitsmerk aan gegeven. Genoeg te observeren, the game people play.
Maar ik ben niet de enige, want op een terras dat we eerder bekeken zag ik dit bord. Oh la la, op Loosdrecht zijn en dan een weg/windwijzer plaatsen richting Bonaire …… Wat een verlangen!
Een dag om in je hoofd op te roepen als het regent zoals vandaag, een dag waarop ik koortsig in bed lag te draaien omdat ik kou heb gevat op het tochtige station. Een dag waarop je zo blij en tevreden terug kunt kijken en zuchten in de winter: oh, wat was dat heerlijk, die dag in Loosdrecht …
En, ik voel me gewoon Jacoba, want die Jacky Onassis had helemaal niet zo’n leuk leven, en een dure boot hebben betekent naast plezier ook heel veel aandacht en zorgen, en dat St. Tropez hoeft ook helemaal niet, want ik heb het hier allemaal binnen handbereik.
Maak je geen zorgen, wij hebben jaren lang verder gekeken dan de horizon, de wereld vele malen workwise en prive rondgereisd. Misschien is het daarom zo gemakkelijk om tevreden te zijn?
Fijn weekend allemaal, dicht bij huis!
'Why go far away, when nearby everything is just as fine?' is a saying by von Goethe. Travelling far away is very inspiring, but I do agree with him that nearby things are just as beautiful. We enjoyed a wonderful August day on the border of the lake visiting a castle and ended up on a terrace. First to have an icecream, but the icecream became the dessert. The ambiance of the environment and the beauty of the day made me say: this is just like St Tropez, I feel like Jacky Onassis. But why do we do this? Why does someone put up a sign with the distance to Bonaire while others rave and ramp on actually being at the place where the sign stands?
It was a day to remember, at times when it rains like today. While we were sipping wine, looked at boats in the distance, observed the environment, watched the game people play, we decided we are very priviliged - we do not have to travel far and are totally happy in our own surroundings. In the winter we will say: 'Remember that wonderful sunny day at Loosdrecht?' and all of this just like ourselves.
Don't worry, although nearby is very pleasant for us, both of us have lived, worked and travelled all over the world for a long time. Maybe that is why we are so contented?
