Vogels in de tuin

In een blik met op het deksel een feestelijk zwaaiend Moors figuurtje, waar ooit heerlijke Zwitserse chocolade in heeft gezeten, bewaar ik bijzondere kerstkaarten. Kaarten die handgemaakt zijn, kaarten die iets voorstellen waar ik heel erg van houd, mijn moeder's laatste Kerstkaart waarop zij schrijft dat zij zich zo verheugt op de grote familie reünie in haar warme en gezellige huis aan de rand van het bos.

Deze kaart, 'Vogels', van Laetitia de Haas zit er ook tussen. Een aantal jaren geleden heb ik een werk van haar gekocht dat 'Uitzicht' heet, op een moment dat ons 'uitzicht' dramatisch en blijvend was verstoord. Een leeg landschap met bijna hetzelfde beeld als wat ik nu zie door mijn voorkamerraam: bomen, struiken, een glazen schaal met rode en rood/oranje kerstballen. Op haar 'Uitzicht' is een stilleven te zien van kersen in een mandje en peren. Er is altijd uitzicht, er is altijd weer licht aan de horizon en een nieuwe weg om in te slaan.

Het werk van Laetitia de Haas laat een intieme wereld zien: stillevens, interieurs, tuinen, terrassen, Amsterdam (waar zij werkt en woont), mensen zijn veelal afwezig. Ik ontdekte dat zij een tentoonstelling houdt in de Oude Pastorie in Lisse vanaf januari, dus dat is alvast een van de eerste uitstapjes in het nieuwe jaar!

De tuin is 'open' en een eldorado voor vogels. Nu de sneeuw grotendeels gesmolten is kunnen zij zich weer te goed doen aan de insecten tussen het blad dat ik nog niet heb kunnen opruimen. De Vlaamse gaai, de koperwiek, Turkse tortels, een verdwaald waterhoentje, er zit van alles.
Toch was er een moment dat ik extra brood en voer heb klaar gezet.
Toen de meeuwen in de heldere namiddagzon al krijsend neerstreken leek het bijna magisch. De zon weerkaatste in hun fladderende veren. Er was een prachtige afdruk van de uitgespreide veren in de sneeuw, maar helaas, door het ijverige sneeuwvegen voor een paadje heb ik dat beeld verpest met klodders sneeuw.







Onvoorstelbaar hoe iedere beweging wordt waargenomen. Wat doe jij daar met je camera?
De foto's zijn gemaakt met mijn mobieltje, vanuit de warme kamer en door het dubbele glas van de ramen. Het boek 'Digitale fotografie, een praktische gids voor de amateurfotograaf' ligt klaar op tafel. Voorlopig red ik me nog het snelst met mijn mobieltje en Picasa. De vakantietijd vliegt voorbij, net zoals de meeuwen ...



De merel heb ik het meest dapper zien rondstappen en vliegen. Er hangt nog aardig wat te eten aan de malus.



Zelfs het Deense vogelhuisje biedt niet veel bescherming meer om het voedsel droog te houden.



De wereld was zo wit, dat onze teckel de merel wegblaft als hij er een ziet. Als hij slaapt (en hij doet bijna niets anders meer, hoogbejaard als hij is) droomt hij ervan en maakt hij gekke blafgeluidjes. Zouden honden herinneringen hebben? Zou hij dromen van de gekke stoeipartijen in de sneeuw vorig jaar met zijn neef teckel? Van de sneeuwwandelingen langs de rivier, van de sneeuw die klonters vormde onder hun pootjes?



Voor het roodborstje heb ik een schaal onder het raam gezet, maar het is een klein duveltje, hij speelt spelletjes met me. Uit de verte zie ik zijn rode borst in de taxushaag, hij vliegt heen en weer met omtrekkende bewegingen, komt te voorschijn uit de beukenhaag, kijkt nerveus links en rechts, maar kijkt mij ook dapper en brutaal aan met zijn zwarte kraaloogjes, en floep! weg is hij weer: ik laat mij NIET fotograferen!