De tijd en (zoete) herinneringen

Door de sneeuw en weersomstandigheden was de Kerstnacht misschien wel de stilste die ik ooit heb meegemaakt. Luidende klokken om 7 uur, maar daarna immense stilte. Het is fantastisch om dan buiten te zijn en dat te ervaren. Ooit zong ik midden op de oceaan Christmas carols, zag ik kerstversiering in een zonovergoten Sydney en Kaapstad, stond ik in de rij om Kerstpostzegels te kopen in het postkantoor op Madeira, maar altijd – overal ter wereld – was daar het verlangen om thuis te zijn. Toch leerde ik al heel jong dat Kerst niet altijd helemaal compleet was. Er werden foto’s van ons gemaakt om op te sturen naar mijn vader die in het buitenland was. Ik las het Lucas evangelie voor tijdens het Kerstfeest van school als 6-jarige, maar waarom zat mijn Oma die naast de kerk woonde niet in de zaal?
Naarmate de jaren verstreken kwamen en gingen er mensen op mijn weg die ik eigenlijk altijd bij mij had willen houden, en zeker met Kerst. Aan die feestelijke tafel met rode linten die mijn moeder maakte, en waar mijn vader in zijn deftige kleermakerspak Tokayer schonk in kristallen glazen.
Je kunt op je levensweg niet iedereen bij je houden, dat gaat nu eenmaal niet. Het verlies van near and dear – en zeker en juist als dat rondom Kerst gebeurt – blijft immens voelbaar. Als je het nest uitvliegt kom je alleen nog maar af en toe terug om te zingen op een tak. Eenmaal uitgevlogen verlang je naar dat nest, en weer terug in dat nest verlang je weer naar wat je op je vogelvlucht tegenkwam. Dubbel!

Dubbel is het ook op Oudjaar – terugkijken, de balans opmaken en vrolijk vooruitkijken!

Ons huis is warm, knus, gezellig en vrolijk versierd. De traditie van het ouderlijk huis heb ik overgenomen. Gister heb ik de guirlandes van blauwe sterren, dennenappels, hulst, taxus en coniferen naar beneden gehaald. Op Oudjaarsdag maak ik een boeket van narcissen met wintergroen. Trompetters die symboliseren dat er iets nieuws aankomt!

Met een hoofd dat op en neer springt in herinneringen aan het ‘Feest der Feesten’, en alles wat daaromheen gebeurde, verschijnen er ook beelden van wat er gegeten en gesnoept werd: eigen gemaakte appel beignets, zelfgemaakt Brabants worstebrood, angel cake, Deense droomcake, American fruitcake. Ik vergeet nooit hoe dat smaakte toen ik dat voor het eerst at.

175 gr sinaasappelschil, 225 gr dadels, 225 gr rozijnen, 25 ml sinaasappelsap, 100 gr walnoten, 1 tl zout, 225 gr Marasquino kersen, 125 gr ananas, 150 gr bloem, 1 tl bakpoeder, 225 gr boter, 0,5 tl nootmuskaat, 3 el bruine suiker, 25 ml honing, 5 eieren, 1 tl kruidkoek kruiden, 0,5 tl kruidnagel

Snijd de dadels, rozijnen en noten in stukjes. Halveer de Marasquino kersen. Laat de stukjes ananas goed uitlekken. Doe alles in een kom en voeg een deel van de bloem toe. Vermeng de boter en de suiker en roer het met een lepel tot een gladde massa met de honing. Voeg een voor een de eieren toe en roer goed na iedere toevoeging. Voeg de rest van de bloem, bakpoeder, kruiden en zout toe, en vervolgens het sinaasappelsap. Voeg het fruit toe en roer alles goed door elkaar. Bekleed een bakvorm met een dubbele laag bakpapier en laat zeker 2 cm boven de rand uit staan. Vul de bakvorm met de mix en laat het langzaam (4 uur) op 145 ˚C bakken. Hoe langer je deze fruitcake bewaart, hoe lekkerder hij wordt!

Eet smakelijk, proost en veel geluk in het Nieuwe Jaar!