Veranderend licht, maansverduistering

De maan op 18 december, 17:03 uur:


Er is altijd wel iets te doen buiten meteen nadat ik ben opgestaan, ook al is het 6 uur 's morgens en stikdonker. Vanochtend keek ik of het vogelvoer niet opnieuw ondergesneeuwd was. Bij het omdraaien van het slot ging mijn blik omhoog en zoals altijd was daar weer Jupiter. De Grote Beer staat er vaak dichtbij en wel zo laag dat je zijn staart bijna kunt pakken. Het puntje reikt tot aan de top van de Amerikaanse den van de buren. Het is fascinerend om de verplaatsingen en bewegingen van de sterren te zien. Mijn vader leerde mij om vogelgeluiden te herkennen en naar de hemel te kijken tijdens lange wandelingen door de bossen waar ik opgroeide.



Op de gekste uren struin ik door mijn tuin. Zondag zag ik in de schemer van de namiddag opeens in het oosten de wassende maan tevoorschijn komen door de beukenboom. Vanochtend was er een immens heldere hemel met prachtige sterren. Maar waar was de maan? Hij was al weer aan het zakken in het noordwesten en scheen rond en prachtig door de beukenbomen in de voortuin.

Morgen om 09:18 uur vindt er een maansverduistering plaats. Wil je er alles over weten, maar ook alles over de Ster van Bethlehem, kijk dan op de website van het Museum en Sterrenwacht 'de Sonnenborgh'. Beter nog: ga er op bezoek! Ik vind het een heerlijke plek, alleen al in de bibliotheek zou ik uren door kunnen brengen.

Het is voor mij niet eenvoudig om midden in de winter vroeg op te moeten staan, ik ben een licht kind. Al wegzakkend tot mijn knieën in de sneeuw ging ik in het donker op pad, door een betoverd winter wonderland. Het werd steeds lichter en ik wist niet wat ik het mooist vond, het was net een film: de knotwilgen, de fruitbomen, de buitens, de boerderijen, het stadspark met rondscharrelende kippen, de vrolijke fontein bij de stadsschouwburg. Geen water uit de fontein natuurlijk, maar de vrouwenfiguren hangen nog steeds speels achterover onder een dikke laag sneeuw. De reis duurde een eeuwigheid, van hier naar Tokyo leek het wel. Angstige momenten ook, toen het achterste deel van de stadsbus de stoeprand raakte en de bus ging glijden. Opgelucht dronk ik met rode wangen warme koffie bij aankomst. Uitzicht op een stad in nevel en in zon gehuld. Het licht werd zo oogverblindend, dat de shutters toch een beetje dicht moesten worden gedraaid. Een prachtige dag!

De weg terug naar huis was opnieuw verrassend: treinen die stagneerden en teruggeduwd moesten worden naar het oorspronkelijke station, en passant de boel blokkerend. Ook hier gold weer een uitdrukking: er leiden vele wegen naar Rome, we komen er wel, maar dan via Rome. In de bus wist ik niet of ik nou misselijk werd of dat ik het gevoel moest verdringen. Diep zuchten en door de schoongepoetste ramen naar buiten kijken: Kerst- en feestverlichting overal. I am dreaming of a White Christmas ... De passagiers deelden luidruchtig en opgewonden hun gestrande sneeuw- en treinverhalen. Ik had bewondering voor de chauffeur die absoluut niet op schema kon rijden, uren achtereen geconcentreerd moest zijn. Ik stapte de bus uit in een enorme berg bij elkaar geborstelde sneeuw.

De straten waren leeg, er reden weinig auto's. Uit de verte zag ik ons huis: vrolijk met mijn man's uitbundige Kerstversiering, warm en uitnodigend, en ik was dik tevreden.

Binnenshuis ben ik dat ook: kaarsjes aan, kachel aan. Door de ramen zie ik hoe de maan de tuin nog mooier heeft gemaakt. De 'armen' van de lindebomen zijn net kandelaars. Onze hoogbejaarde teckel kan geen lange wandelingen meer maken, maar dit is zo uitnodigend – want wanneer maak je dit nu mee?! De maansverduistering morgenochtend is het begin van de verandering van het licht. Het gebeurde in 1638 en pas 2094 zal er opnieuw een maansverduistering samenvallen met de kortste dag en het begin van de astronomische winter (bron: KNMI).

Ga je mee naar buiten, zoeken naar de Ster van Bethlehem?