Award Free Blog and a bit of Dutch courage

By it seems Dutch sailors drank a lot of Dutch gin to fight the English in the thirty years of war against them in the 1600's. The misleading fact is that it did not keep them as warm as they thought it would do, but it did overcome their fear to face the enemy. What is even worse is that they were given a bottle of gin as part of their wages. Ever since Dutch courage remained an expression, or a remedy, against difficult moments.

Now! I need a bit of Dutch courage ...

On 31 January, Rita, with her wonderful blog Shabby Chic Roses, http://ritashabbychicrose.blogspot.com, awarded me with the Stylish Blogger Award. Busy as I am I did not notice this wonderful surprise until almost a week later.



On 20 February Jesse, with his three incredible art blogs, http://theartofjesse.blogspot.com surprised me just as much with the same award.

Thank you so much Rita and Jesse! I am immensely honoured. I love reading both your blogs and enjoy your creativity, each in your own very special way.

When you receive an award you have to do something with it. Here comes the problem. I have to sit up straigth and take a deep breath to confess that this is a big hang up for me. The conditions stated, naming things about myself and nominating other blogs, is not the problem. It is easy to state things about myself and it is easy to make a huge list of wonderful blogs which deserve the award just as much, but I resent doing this so much because I think I impose on other people. For the past weeks I have not been able to post anything that I had in mind because of this. So - and here I need the courage to write it down - I have decided to make this an Award Free Blog.

I read many many blogs and thoroughly enjoy all the blogs I follow. Sometimes it seems one big family in Blogland, not only sharing creativity, but also ups and downs. Juliana has been ill for a long time, Natasha experienced the biblical floods in Queensland, Marja is still feeling the after shakes of the earthquake in Christchurch. You follow the news and think: how will Marja be, how will Natasha's family get out of the aftermath, how will Juliana recover?
At other times I sit behind my computer and am absolutely flabbergasted about everyone's creativity.

I need freedom, I need to be free as a bird in the tree tops of Les Trois Jardins.


Maybe I should pour myself a glass of Dutch gin now and press the button 'publish'.
It is cold out here, it is snowing again, whereas the snow drops and the crocusses were promising something else. Hopefully there are no ennemies out there.

Wishing you all a wonderful day and wonderful times in Blogland. I shall look forward to your comments because they are great fun, and I shall comment on your blogs with the same enthousiasm.

Starling swarms

After missing out on the total Moon Eclipse on 21 December 2010, because of the cloudy skies, I was determined not to miss out on the Sun Eclipse on 4 January 2011. The article on the subject in the morning newspaper was promising, so I took the text to heart and set off to work in the car with my camera ready. The eclipse would take place at 3˚ at the horizon and could only be seen out in the open.
As the route is through plenty of Dutch polder land, with a 180 ˚ view, I was convinced I would be able see it. But no such luck! The sun was rising on the horizon in wintery icy pink, the sky turned grey and it became obvious once again that one of the wonders of our universe was not going to be experienced (by me).


Illustration by Rein Stuurman in Ko Zweeres' 'Vogels om ons heen' - MCMLXVI

After a very busy day of catching up on two weeks of seasons holidays all of a sudden there was the sound of a starling, and a hundred shrieking noises following. Starling swarms passing close by in a wonderful choreography, going, coming back, starting off again from the roof right above my head.





The movements of the starling swarms are a spectacular happening between the tall buildings, over and over again. It never seizes to amaze me. Seeing this once more on Tuesday afternoon made up for what I had missed in the morning. The environment is open, right on the edge of town. Plenty of food to find and deciphering their 'talk', the messages they pass on to each other would be so interesting.
It was fun to edit the pictures in Picasa, taken through the glass window, reflecting items of the interior.



In the summer we had scaffolding up for renovations of the building. Two rooks appeared every day late in the afternoon. One of them was persistent in catching my roommate’s attention, turning its head to the left, to the right, coming closer to the window all the time. Not only this: it took the steps, going up to another level – every day the same ritual. It was amazing. Apart from this they seemed to do some meditation in the sunset. I have observed this often with my dogs and my cats: they place themselves in a spot where they catch the last sun rays, face towards the sun, curled up, in total happiness it seems.

Not only looking out and up from my room is wonderful, looking down is just the same. The sun is warming up the earth. A changing glow arrives on the tree tops.
The gardens in my work environment are worthwhile spending more time on in next posts. You can walk out of a door and forget completely that you have just left a huge building. A building so huge that when you go into it you are absorbed by it and the outer world does not seem to exist anymore. I am very privileged to have a room with such a magnificent view and so in touch with the outer world. On going home I hear the endless loud conversations of the starlings as I walk to the parking garage.



The spring itch has affected the gardeners: they are renovating the terrace. Soon we will be sitting out there at lunch time, looking out on a wide rectangular pond with in the distance two buildings called ‘The Popes’.

Licht

Gelukkig dat
het licht bestaat

en dat het met
me doet en praat

en dat ik weet
dat ik er vandaan

kom, van het licht
of hoe dat heet

Hans Andreus


Blauwe luchten, de regenboog, sterren om zo van de hemel te plukken. Sneeuwklokjes, tulpen, narcissen die zich laten zien: het gebeurde allemaal op deze eerste en tweede dag van het nieuwe jaar. Nieuwjaarsochtend was ik verbaasd dat alle sneeuw helemaal verdwenen was. Waar was die betoverde wereld gebleven? Ik wilde nog naar het bos voor een lange wandeling. Als ik mijn blog teruglees heb ik het niet gedroomd ... Een beetje overmoedig heb ik met blote benen en voeten in Birkenstocks blad geveegd op het terras. Ik moest iets doen in het heldere licht. Een optimische start in de tuin.
Het gescharrel van de tortelduiven doet me denken aan mijn eerste baantje. In de wetenschappelijke bibliotheek op de eerste verdieping van het statige pand zat in januari een collega met de ramen wijd open te zonnebaden. De duiven die daar in de bomen zaten maakten elkaar al het hof.

De vijver begint te smelten.



Deze tulp is kennelijk ongemerkt weggerold. Ik heb ze kriskras geplant en ben benieuwd hoe het er uiteindelijk uit zal zien.



Scherven brengen geluk!
Ieder jaar overkomt het me dat bloempotten kapotvriezen.



Oud en nieuw: de (uitgebloeide) bloemen en nieuwe knoppen van de klimhortensia zijn mooi om te gebruiken. Ze belanden steevast samengebonden in de kerstkrans op de voordeur.



Januari blijft feestelijk: nieuwjaarsrecepties op mijn werk (ja, meervoud), van het verenigingsleven en bij vrienden.



De gastvrouw gaat over 10 dagen met pensioen en had daarom alvast haar Griekse pantoffels aangetrokken, de teckel dacht: ik ben wel uitgenodigd, maar wanneer krijg ik nou eens iets om te snoepen? Een gast had haar slag geslagen in de uitverkoop, het prijskaartje zat nog aan haar jasje. Met teamwork werd het eraf gehaald. Hoe veel bubbles zitten er nu ook al weer (wetenschappelijk bewezen, zegt mijn echtgenoot) in een glas champagne?!

Voorlopig blijven de kabouters nog even het werk alleen doen in de tuin, want morgenochtend gaat vroeg de wekker en ga ik weer de wereld in.

Bonne Année

To all my followers, readers and dear friends who follow me on here:
a very Happy and Creative Year!

This card was sent to me in 1951 by my Uncle Raymond and my Aunt Marie, who lived in Bruxelles. Maybe the first New Year's card I ever received?!
There you are: the past has its question marks, and so has the future. Let's hope the future will be just as wonderful as cherishing this post card.

Once more: Bonne Année!


Bruxelles, 1951: my twinbrother and I, ... and my mother's handbag

De tijd en (zoete) herinneringen

Door de sneeuw en weersomstandigheden was de Kerstnacht misschien wel de stilste die ik ooit heb meegemaakt. Luidende klokken om 7 uur, maar daarna immense stilte. Het is fantastisch om dan buiten te zijn en dat te ervaren. Ooit zong ik midden op de oceaan Christmas carols, zag ik kerstversiering in een zonovergoten Sydney en Kaapstad, stond ik in de rij om Kerstpostzegels te kopen in het postkantoor op Madeira, maar altijd – overal ter wereld – was daar het verlangen om thuis te zijn. Toch leerde ik al heel jong dat Kerst niet altijd helemaal compleet was. Er werden foto’s van ons gemaakt om op te sturen naar mijn vader die in het buitenland was. Ik las het Lucas evangelie voor tijdens het Kerstfeest van school als 6-jarige, maar waarom zat mijn Oma die naast de kerk woonde niet in de zaal?
Naarmate de jaren verstreken kwamen en gingen er mensen op mijn weg die ik eigenlijk altijd bij mij had willen houden, en zeker met Kerst. Aan die feestelijke tafel met rode linten die mijn moeder maakte, en waar mijn vader in zijn deftige kleermakerspak Tokayer schonk in kristallen glazen.
Je kunt op je levensweg niet iedereen bij je houden, dat gaat nu eenmaal niet. Het verlies van near and dear – en zeker en juist als dat rondom Kerst gebeurt – blijft immens voelbaar. Als je het nest uitvliegt kom je alleen nog maar af en toe terug om te zingen op een tak. Eenmaal uitgevlogen verlang je naar dat nest, en weer terug in dat nest verlang je weer naar wat je op je vogelvlucht tegenkwam. Dubbel!

Dubbel is het ook op Oudjaar – terugkijken, de balans opmaken en vrolijk vooruitkijken!

Ons huis is warm, knus, gezellig en vrolijk versierd. De traditie van het ouderlijk huis heb ik overgenomen. Gister heb ik de guirlandes van blauwe sterren, dennenappels, hulst, taxus en coniferen naar beneden gehaald. Op Oudjaarsdag maak ik een boeket van narcissen met wintergroen. Trompetters die symboliseren dat er iets nieuws aankomt!

Met een hoofd dat op en neer springt in herinneringen aan het ‘Feest der Feesten’, en alles wat daaromheen gebeurde, verschijnen er ook beelden van wat er gegeten en gesnoept werd: eigen gemaakte appel beignets, zelfgemaakt Brabants worstebrood, angel cake, Deense droomcake, American fruitcake. Ik vergeet nooit hoe dat smaakte toen ik dat voor het eerst at.

175 gr sinaasappelschil, 225 gr dadels, 225 gr rozijnen, 25 ml sinaasappelsap, 100 gr walnoten, 1 tl zout, 225 gr Marasquino kersen, 125 gr ananas, 150 gr bloem, 1 tl bakpoeder, 225 gr boter, 0,5 tl nootmuskaat, 3 el bruine suiker, 25 ml honing, 5 eieren, 1 tl kruidkoek kruiden, 0,5 tl kruidnagel

Snijd de dadels, rozijnen en noten in stukjes. Halveer de Marasquino kersen. Laat de stukjes ananas goed uitlekken. Doe alles in een kom en voeg een deel van de bloem toe. Vermeng de boter en de suiker en roer het met een lepel tot een gladde massa met de honing. Voeg een voor een de eieren toe en roer goed na iedere toevoeging. Voeg de rest van de bloem, bakpoeder, kruiden en zout toe, en vervolgens het sinaasappelsap. Voeg het fruit toe en roer alles goed door elkaar. Bekleed een bakvorm met een dubbele laag bakpapier en laat zeker 2 cm boven de rand uit staan. Vul de bakvorm met de mix en laat het langzaam (4 uur) op 145 ˚C bakken. Hoe langer je deze fruitcake bewaart, hoe lekkerder hij wordt!

Eet smakelijk, proost en veel geluk in het Nieuwe Jaar!

Vogels in de tuin

In een blik met op het deksel een feestelijk zwaaiend Moors figuurtje, waar ooit heerlijke Zwitserse chocolade in heeft gezeten, bewaar ik bijzondere kerstkaarten. Kaarten die handgemaakt zijn, kaarten die iets voorstellen waar ik heel erg van houd, mijn moeder's laatste Kerstkaart waarop zij schrijft dat zij zich zo verheugt op de grote familie reünie in haar warme en gezellige huis aan de rand van het bos.

Deze kaart, 'Vogels', van Laetitia de Haas zit er ook tussen. Een aantal jaren geleden heb ik een werk van haar gekocht dat 'Uitzicht' heet, op een moment dat ons 'uitzicht' dramatisch en blijvend was verstoord. Een leeg landschap met bijna hetzelfde beeld als wat ik nu zie door mijn voorkamerraam: bomen, struiken, een glazen schaal met rode en rood/oranje kerstballen. Op haar 'Uitzicht' is een stilleven te zien van kersen in een mandje en peren. Er is altijd uitzicht, er is altijd weer licht aan de horizon en een nieuwe weg om in te slaan.

Het werk van Laetitia de Haas laat een intieme wereld zien: stillevens, interieurs, tuinen, terrassen, Amsterdam (waar zij werkt en woont), mensen zijn veelal afwezig. Ik ontdekte dat zij een tentoonstelling houdt in de Oude Pastorie in Lisse vanaf januari, dus dat is alvast een van de eerste uitstapjes in het nieuwe jaar!

De tuin is 'open' en een eldorado voor vogels. Nu de sneeuw grotendeels gesmolten is kunnen zij zich weer te goed doen aan de insecten tussen het blad dat ik nog niet heb kunnen opruimen. De Vlaamse gaai, de koperwiek, Turkse tortels, een verdwaald waterhoentje, er zit van alles.
Toch was er een moment dat ik extra brood en voer heb klaar gezet.
Toen de meeuwen in de heldere namiddagzon al krijsend neerstreken leek het bijna magisch. De zon weerkaatste in hun fladderende veren. Er was een prachtige afdruk van de uitgespreide veren in de sneeuw, maar helaas, door het ijverige sneeuwvegen voor een paadje heb ik dat beeld verpest met klodders sneeuw.







Onvoorstelbaar hoe iedere beweging wordt waargenomen. Wat doe jij daar met je camera?
De foto's zijn gemaakt met mijn mobieltje, vanuit de warme kamer en door het dubbele glas van de ramen. Het boek 'Digitale fotografie, een praktische gids voor de amateurfotograaf' ligt klaar op tafel. Voorlopig red ik me nog het snelst met mijn mobieltje en Picasa. De vakantietijd vliegt voorbij, net zoals de meeuwen ...



De merel heb ik het meest dapper zien rondstappen en vliegen. Er hangt nog aardig wat te eten aan de malus.



Zelfs het Deense vogelhuisje biedt niet veel bescherming meer om het voedsel droog te houden.



De wereld was zo wit, dat onze teckel de merel wegblaft als hij er een ziet. Als hij slaapt (en hij doet bijna niets anders meer, hoogbejaard als hij is) droomt hij ervan en maakt hij gekke blafgeluidjes. Zouden honden herinneringen hebben? Zou hij dromen van de gekke stoeipartijen in de sneeuw vorig jaar met zijn neef teckel? Van de sneeuwwandelingen langs de rivier, van de sneeuw die klonters vormde onder hun pootjes?



Voor het roodborstje heb ik een schaal onder het raam gezet, maar het is een klein duveltje, hij speelt spelletjes met me. Uit de verte zie ik zijn rode borst in de taxushaag, hij vliegt heen en weer met omtrekkende bewegingen, komt te voorschijn uit de beukenhaag, kijkt nerveus links en rechts, maar kijkt mij ook dapper en brutaal aan met zijn zwarte kraaloogjes, en floep! weg is hij weer: ik laat mij NIET fotograferen!

Tell me how did you feel when the angel came into the garden?

Tell me how did you feel when the angel came into the garden?
How did you feel? How did you feel?
When he said "if you're afraid I beg your pardon,
but you're the one to bear god's son."

Tell me how did you feel (how did you feel)
how did you feel (how did you feel)
Oh Momma, Momma Mary,
we wish you joy, we wish you joy.
Oh Momma, Momma Mary,
your little boy, your little boy
Soon to be our saviour.

Tell me how did you feel on the final day
How did you feel? How did you feel?
When you arrived in Bethlehem to hear them say
"No food no table, save in the stable"

Tell me how did you feel when the wise men came to see him?
How did it feel? How did it feel?
When shepherds and kings with precious things adored him
it had begun, here was the one.

Lyric by Roger Whittaker

Herders, engelen, licht en het Kind

de Bijbel, Lucas 2:

Niet ver daarvandaan brachten herders de nacht door in het veld, ze hielden de wacht bij hun kudde. Opeens stond er een engel van de Heer bij hen en werden ze omgeven door het stralende licht van de Heer, zodat ze hevig schrokken. De engel zei tegen hen: ‘Wees niet bang, want ik kom jullie goed nieuws brengen, dat het hele volk met grote vreugde zal vervullen: vandaag is in de stad van David voor jullie een redder geboren. Hij is de messias, de Heer. Dit zal voor jullie het teken zijn: jullie zullen een pasgeboren kind vinden dat in een doek gewikkeld in een voederbak ligt.’ En plotseling voegde zich bij de engel een groot hemels leger dat God prees met de woorden:

‘Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft.’

Toen de engelen waren teruggegaan naar de hemel, zeiden de herders tegen elkaar: ‘Laten we naar Betlehem gaan om met eigen ogen te zien wat er gebeurd is en wat de Heer ons bekend heeft gemaakt.’ Ze gingen meteen op weg, en troffen Maria aan en Jozef en het kind dat in de voederbak lag.


Toen ze het kind zagen, vertelden ze wat hun over dat kind was gezegd. Allen die het hoorden stonden verbaasd over wat de herders tegen hen zeiden, maar Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en bleef erover nadenken. De herders gingen terug, terwijl ze God loofden en prezen om alles wat ze gehoord en gezien hadden, precies zoals het hun was gezegd.

Illustraties: Sulamith Wülfing

Doornroosje

Illustratie: Sulamith Wülfing

'Toen ging hij verder en zag in de zaal de hele hofhouding liggen en bovenaan de troon lagen de koning en de koningin te slapen. Toen ging hij nog verder en alles was zo stil, dat men zijn eigen ademhaling kon horen en eindelijk kwam hij bij de toren en opende de deur van het kamertje waar Doornroosje sliep. Daar lag zij en zij was zo mooi, dat hij zijn ogen niet van haar af kon afwenden en hij bukte zich en gaf haar een kus'.

'Toen hij haar met zijn lippen beroerd had, sloeg Doornroosje haar ogen op, ontwaakte en keek hem vriendelijk aan. Toen gingen zij samen naar beneden en de koning ontwaakte en de koningin en de hele hofhouding, en zij keken elkaar met grote ogen aan. En toen werd de bruiloft van de koningszoon met Doornroosje in alle luister gevierd en zij leefden gelukkig tot het einde hunner dagen'.
Hans Andersen



'How beautiful shall be my bride
How orchids bloom when she's near
Her gown is clothed with spring's tide'

(from: Winter to Spring and Spring to Winter, Andrew Michaels)



Gister was het drie jaar geleden dat Rosanne en Jasper trouwden in een prachtige omgeving, een kapel midden in het bos. Alles was zo stil en bijzonder, de muurschilderingen in de kapel, de vele mensen die er waren, de sneeuw die buiten viel, de ijsglitters op de jurk en in het haar, de parels, het mooie pak van de bruidegom, het was een sprookje .....



Rosanne was niet alleen net Doornroosje, een prachtige winterbruid, zij was ook net Maria met haar hoog zwangere buik zo mooi bedekt met satijn.





In het donker gingen wij na het feest naar huis, door het klooster, door het bos, in de sneeuw, in de maneschijn, en helemaal onder de indruk. Sprookjes bestaan: Rosanne en Jasper zijn heel gelukkig met hun heerlijke zoon!

Veranderend licht, maansverduistering

De maan op 18 december, 17:03 uur:


Er is altijd wel iets te doen buiten meteen nadat ik ben opgestaan, ook al is het 6 uur 's morgens en stikdonker. Vanochtend keek ik of het vogelvoer niet opnieuw ondergesneeuwd was. Bij het omdraaien van het slot ging mijn blik omhoog en zoals altijd was daar weer Jupiter. De Grote Beer staat er vaak dichtbij en wel zo laag dat je zijn staart bijna kunt pakken. Het puntje reikt tot aan de top van de Amerikaanse den van de buren. Het is fascinerend om de verplaatsingen en bewegingen van de sterren te zien. Mijn vader leerde mij om vogelgeluiden te herkennen en naar de hemel te kijken tijdens lange wandelingen door de bossen waar ik opgroeide.



Op de gekste uren struin ik door mijn tuin. Zondag zag ik in de schemer van de namiddag opeens in het oosten de wassende maan tevoorschijn komen door de beukenboom. Vanochtend was er een immens heldere hemel met prachtige sterren. Maar waar was de maan? Hij was al weer aan het zakken in het noordwesten en scheen rond en prachtig door de beukenbomen in de voortuin.

Morgen om 09:18 uur vindt er een maansverduistering plaats. Wil je er alles over weten, maar ook alles over de Ster van Bethlehem, kijk dan op de website van het Museum en Sterrenwacht 'de Sonnenborgh'. Beter nog: ga er op bezoek! Ik vind het een heerlijke plek, alleen al in de bibliotheek zou ik uren door kunnen brengen.

Het is voor mij niet eenvoudig om midden in de winter vroeg op te moeten staan, ik ben een licht kind. Al wegzakkend tot mijn knieën in de sneeuw ging ik in het donker op pad, door een betoverd winter wonderland. Het werd steeds lichter en ik wist niet wat ik het mooist vond, het was net een film: de knotwilgen, de fruitbomen, de buitens, de boerderijen, het stadspark met rondscharrelende kippen, de vrolijke fontein bij de stadsschouwburg. Geen water uit de fontein natuurlijk, maar de vrouwenfiguren hangen nog steeds speels achterover onder een dikke laag sneeuw. De reis duurde een eeuwigheid, van hier naar Tokyo leek het wel. Angstige momenten ook, toen het achterste deel van de stadsbus de stoeprand raakte en de bus ging glijden. Opgelucht dronk ik met rode wangen warme koffie bij aankomst. Uitzicht op een stad in nevel en in zon gehuld. Het licht werd zo oogverblindend, dat de shutters toch een beetje dicht moesten worden gedraaid. Een prachtige dag!

De weg terug naar huis was opnieuw verrassend: treinen die stagneerden en teruggeduwd moesten worden naar het oorspronkelijke station, en passant de boel blokkerend. Ook hier gold weer een uitdrukking: er leiden vele wegen naar Rome, we komen er wel, maar dan via Rome. In de bus wist ik niet of ik nou misselijk werd of dat ik het gevoel moest verdringen. Diep zuchten en door de schoongepoetste ramen naar buiten kijken: Kerst- en feestverlichting overal. I am dreaming of a White Christmas ... De passagiers deelden luidruchtig en opgewonden hun gestrande sneeuw- en treinverhalen. Ik had bewondering voor de chauffeur die absoluut niet op schema kon rijden, uren achtereen geconcentreerd moest zijn. Ik stapte de bus uit in een enorme berg bij elkaar geborstelde sneeuw.

De straten waren leeg, er reden weinig auto's. Uit de verte zag ik ons huis: vrolijk met mijn man's uitbundige Kerstversiering, warm en uitnodigend, en ik was dik tevreden.

Binnenshuis ben ik dat ook: kaarsjes aan, kachel aan. Door de ramen zie ik hoe de maan de tuin nog mooier heeft gemaakt. De 'armen' van de lindebomen zijn net kandelaars. Onze hoogbejaarde teckel kan geen lange wandelingen meer maken, maar dit is zo uitnodigend – want wanneer maak je dit nu mee?! De maansverduistering morgenochtend is het begin van de verandering van het licht. Het gebeurde in 1638 en pas 2094 zal er opnieuw een maansverduistering samenvallen met de kortste dag en het begin van de astronomische winter (bron: KNMI).

Ga je mee naar buiten, zoeken naar de Ster van Bethlehem?

Es ist ein Ros' entsprungen

Es ist ein Ros' entsprungen
Aus einer Wurzel zart.
Wie uns die Alten sungen,
Aus Jesse kam die Art
Und hat ein Blümlein bracht,
Mitten im kalten Winter,
Wohl zu der halben Nacht.

Das Röslein das ich meine,
Davon Jesaias sagt:
Maria ist's, die Reine,
Die uns das Blümlein bracht:
Aus Gottes ewigem Rat
Hat sie ein Kindlein g'boren
Bleibend ein reine Magd.

We hadden 'thuis' een Grundig radio en een 'pick up'.
In december werden de grammofoonplaten tevoorschijn gehaald met liedjes uit de hele wereld. Er ging iets betoverends vanuit. De platen werden zo vaak gedraaid dat je al heel gauw in alle talen de kerst- en winterverhalen mee kon zingen. Ik kan ze niet allemaal meer reproduceren, maar 'Rin tin tin' was er een van, en 'Felice navidad', 'Oh Tannenbaum', 'Jingle bells' (natuurlijk) en 'Es ist ein Ros' entsprungen' zongen we op school.

Vandaag heeft de tuin weer een wit winterdekentje gekregen. De teckel in de tuin blijft vrolijk, met zijn ene oor omhoog en het andere naar beneden. It's a dogs life zegt de echte teckel bij de keukendeur, mij niet gezien buiten, en hij draait weer om naar zijn mand.

Winterlandschap

De creativiteit, het ambachtelijke meesterschap, de organische vormen, de materialen die zijn gebruikt - ik kan er uren naar kijken. De sieraden van Lalique zijn adembenemend mooi. Voor mij het mooiste wat er bestaat.
Deze broche roept herinneringen op aan de bossen waar ik opgroeide, de eindeloze wandelingen, de tocht met een arreslee.

Sneeuwstormen vandaag, buiten is alles nu transparant, de wereld is groter door de kale bomen en de sneeuw. In huis is het extra licht door de weerkaatsing van het wit van de sneeuw.

Deze foto heb ik lang geleden van internet gedownload en als achtergrond gebruikt op mijn pc in de winter. Ik meen dat de hanger bij Sotheby's is verkocht.

*****

This pendant reminds me of the forests where I grew up, the endless walks through the snow, the sleigh rides. Forever I am a great admirer of Lalique's creativity, the master craftmanship, the materials used, the organic designs.

Snowstorms today, but the world is transparant now, just like the pendant. The bare trees and the snow make the world around me look larger. Inside the house it seems brighter because of the reflection of the snow.

Picture source: Google / Sotheby's. It is one of my favourites as a background on my pc in winter time.

Wolken en nevel

'Wolken en nevel zijn maar luchtgestalten:
daarboven stralen eeuwig zon en maan'
Japanse wijsheid


Frosted hydrangea 'Love You Kiss'



Koning Winter arriveerde vroeg in de tuin, opeens was alles bevroren en wit. 's Nachts was het helder met een prachtige maan, de ochtendnevel zorgde voor rijp. Voordat ik foto's kon nemen druppelde het water al weer van het dak, de zon liet alles snel verdwijnen. Een enkele roos staat nog in knop, een enkele roze hortensiabloem houdt dapper vol tussen haar verkleurde en bevroren soortgenoten. De vinca major knipoogt ook nog paars als ik er langs loop. Zulke verrassingen zijn het!

Dit jaar heb ik de hortensia 'Love You Kiss' gesplitst. Het is een bijzondere hortensia met een diep kersenrode rand, die de hele zomer verandert van kleur. Een van de vijf stekjes heeft rood verkleurd blad, de rest is groen gebleven.

De knoppen en takken van de lindebomen worden roder en roder.
Vorig jaar overviel de sneeuw mij bij het snoeien van de eerste lindeboom, nu ben ik vijf bomen verder, maar helaas, er staan er weer een paar een beetje dwaas bij. Met een plukje bovenop, ze reiken nog steeds naar de hemel. De kale dwarse takken vind ik altijd net armen. De onderste drie lagen snoei ik met de handschaar, maar de rest met een papegaaiebek op een stok. Van de bergen takken haal ik dikke bossen naar binnen in een vaas. Het is feestelijk om zo vroeg al pril groen te zien in huis. Mijn vader leerde me een truc: eerst afspoelen met lauw water, binnen zetten en dan gaan de knoppen open.



Als je goed kijkt zie je de lente al weer aankomen, Moeder Aarde is volop in beweging. Er is nog heel veel te doen, bergen blad om op de compost te gooien. Het moet allemaal even wachten totdat de sneeuwmassa is verdwenen. Het geeft me tijd om de Japanse waaier op te zoeken in huis, op de een of andere manier heb ik hem goed verstopt!





King Winter arrived surprisingly early this year. He crossed my plans as I was not ready yet trimming my trees and raking away all the leaves. Spectacular views though of the frost and the snow, nature shows such nice pictures. Mother Earth is moving, despite the cold: I see the noses of tulips, daffodils and snowdrops!

'Clouds and mist are just air forms:
above those shine forever sun and moon'
A Japanese saying

Before I could take pictures, the snow and the frost melted in the sun.
The hydrangea 'Love You Kiss' is showing only two beautiful red leaves. The flowers as such change colour all summer, with a beautiful cherry red rim. Other flowers are persisting in their struggle to survive. The vinca major still winks at me with purple eyes when I pass by and I say 'my, oh, my, such beauties!'

The snow returned today and it stopped me in my outdoor work. It leaves me time to search for my black Japanese fan, which I seem to have tucked away in a far and distant place!

De taal van de waaier

Onze tuin maakt deel uit van de tuinen van boerderijen die ooit bij een kasteel hoorden. Dat brengt verrassingen met zich mee, zoals funderingen van schuren waar je ze niet verwacht, of een enorm gat en welke bestemming bedenk je daarvoor? Het werd een rond zwembad, maar de liner begaf het na een aantal jaren, omdat het materiaal van een liner nu eenmaal niet 'eindig' is. De discussie ontstond: hoe gaan we het renoveren, blijft het een zwembad of wordt het een vijver? Sommigen zullen mij tegen spreken, maar ons klimaat is niet helemaal zoals aan de Middellandse Zee. Een nieuw zwembad vond ik niet zo'n goed idee. Ik heb tenminste totaal niet gezwommen deze zomer, ook niet toen ik in de boot zat op de Loosdrechtse Plassen.
Het zwembad werd een vijver in de vorm van de bovenkant van een waaier.

In de herfst is er genoeg te rommelen in en rondom de vijver. Terwijl ik bezig ben met blad eruit vissen, teveel zuurstofplanten eruit te halen, ervaar ik de vorm ervan en beland bij een van mijn passies: waaiers.


Een vriendin stuurde mij deze prachtige kaart - waaiers met kersenbloesem, chrysanten, granaatappels, een geluksvogel, een vlinder. Er staat nog een symbool: in Japan gaat alles per vijf, er staan vijf waaiers op. Ik bewaar hem bij mijn verhalen over kimono's en heb er de tekst bij gestopt die ik meenam van een tentoonstelling over waaiers in Genève.

Le langage de l’éventail
L’éventail …..
Tenu de la main droite devant le visage: suivez-moi
Tenu de la main gauche devant le visage: je désire vous connaître
Placé sur l’oreille gauche: laissez-moi tranquille
Tournoyant dans la main gauche: vous êtes trop pressant
Tournoyant dans la main droite: j’en aime un autre
Glissant sur la joue: je vous aime
Présenté fermé: m’aimez-vous?
Laissé sur la joue droite: oui
Laissé sur la joue gauche: non
Posé sur les lèvres: embrassez-moi
Largement ouvert: attendez-moi
Tenu en levant l’auriculaire: au revoir

Tja .... zou iemand deze taal nog begrijpen, als ik de prachtige zwartwitte waaier die ik in Japan cadeau kreeg zo zou gebruiken?
Mijn hoofd dwaalt af naar de tijden waarin waaiers werden gebruikt: wat een rijk en romantisch verleden. Ik wapper meestal met een programma boekje als ik het Spaans benauwd krijg, maar taal daarmee uitzenden?! Nee!

*****

Our garden is part of one of the gardens of farms that once belonged to the castle nearby. This bring surprises and the initial builder of the house had to decide what to do with the immense hole he found on the premises. It became a swimming pool, but as time went on the liner gave up. Renovation was necessary, but what to do? Would it remain a swimming pool or would we make a pond out of it? Our climate is far from Mediterranean, I never swam this summer, even not on the Loosdrecht Lakes when we were out on the boat. A pond attracts so much life in any form. Several times I have written about the pond in my previous posts: the ducks visiting, the cats, the birds, the dragon flies, it is endless what happens around a pond. That is much more fun than just me swimming around like Ava Gardner in a turquoise pool.

On cleaning the pond in autumn I am aware of its form, like the top of a fan. On doing this my mind drifts off to one of my passions: fans. In Geneva I visited a most wonderful exhibition on fans and took with me the above text. I keep it safe within a beautiful card a friend sent me, showing symbols like cherry blossom, chrysanthemums, a bird of paradise, pomegranates, a butterfly. Another symbol is the number of fans shown, five in total. Everything goes in five in Japan.
Such rich and romantic history in fans! Although I have a beautiful black, white and silver fan from Japan I use a program book to wave away the hot flushes and no way I am sending messages!

Herfstconcert met roodborstjes

Vorige week zag ik het roodborstje voor het eerst. Vandaag was het de hele dag een gekwetter van jewelste, hij had het bijzonder druk met zijn territorium. In de tuinen van de buren zit zijn familie, of zijn concurrenten - het is maar hoe je het bekijkt. Het 'concert' met z'n allen heeft de hele dag geduurd.


In de leilinde, een beetje wazig helaas.


In de gouden regen, als je goed kijkt zie je hem rechtsonder op de tweede dikke tak. Even dubbel klikken op de foto (het blog vliegt daarna wel van je scherm, dus nog even terug komen) dan kun je hem en de sfeer beter zien.

Het roodborstje is het symbool van de hoop, de duif van de vrede.

Het was de bedoeling dat ik nog één keer het gras zou maaien, maar al gauw raakte ik met deze kraaloog verstrikt in een spelletje om hem op de foto te zetten. Sluipen achter de boom, voor de boom, wachten op een kruk onder de boom. Dit fotomodel kijkt je met zijn ronde zwarte ogen observerend aan, maar vliegt weg zodra je je beweegt. Heggen en bomen genoeg om zich in te verstoppen. Met heel veel geduld en goed luisteren waar hij nu precies zat lukte het om hem te pakken te krijgen voor een paar niet optimale foto’s.


Nog maar één trompetbloem aan de Campsis Radicans. Een uitbundige bloeier langs het houthok, de kleuren van de bloemen en het blad - vooral ook in de herfst - vind ik prachtig. De takken hangen breed uit over het pad.


Meneer Roodborst vindt het heerlijk om hier tussen te scharrelen.


De bramenstruik is door vogels aan komen waaien in de tuin, het blad is bijzonder en afwijkend van de andere bramenstruiken elders in de tuin. Ik moet me nog verdiepen in de naam, of het een wilde of een gecultiveerde braam is, of een gedegenereerde gecultiveerde braam, alles kan.


De Thuja vindt Meneer Roodborst ook heerlijk om zich in te verstoppen.

Mevrouw Roodborst zingt net zo mooi als Meneer Roodborst!

Met een niet aflatend roodborst- en vogelconcert heb ik het gras laat in de middag gemaaid met een ronkende machine. Bergen met blad geharkt, hanekam met wortel en al uit de grond getrokken, rozen gesnoeid, nieuwe beplantingsplannen gemaakt - er is zoveel te doen in de tuin in oktober. De wind werd pittig, een voorbode van de kou die er aan komt. Als je lekker bezig bent in de tuin is het jammer dat je moet stoppen en wachten tot de volgende dag. Ook morgen zijn er weer bergen met blad weg te harken, de GFT containers zitten vol en de composthopen groeien.



It was my plan to mow the lawn once more (and finally) before the winter, but I got totally distracted by the robin singing his concert all day long. He appeared first last week and was now busy telling his family and friends in the gardens of the neighbours that this garden and all these trees are his. Although he looks straight at you with his big black beaded eyes he is not easy to catch with your camera. He loves bobbing around the flower pots, he looks for insects in between the leaves and sang his song until it was dark.
Now, I am talking about Mr Robin all the time, but I read that Mrs Robin sings just as nice!
A wild bramble has appeared in the garden, most certainly the work of birds.
The Campsis Radicans, covering the woodshed abundantly, was showing but one flower anymore.
The wind was sharp in the late afternoon, signs of cold times coming up soon, but so pleasant still to do all kinds of gardening like weeding, planning new plant schemes, cutting back roses, trimming hedges. Well, and just before dark I managed to do the lawn. Tomorrow another day of raking leaves and leaves and leaves, and maybe the robin bobbing about again?