Pink Happy Hour

Actually, this was not today, but yesterday.
We had to take our boat over to the sailmaker early in the morning. It appears, that like with cars, the one who has punched a hole in your boat does not leave a message. We had a nasty scratch and a huge tear in one of our windows. How come?! We shall never know, but there had been panic stations the other day, when we had lunch in a restaurant along the river. A thunderstorm appeared within minutes. Everybody leaping about like mad men to close their boats.

We took in every corner of the sailmaker's interesting environment and saw this woven miniature dangling from the ceiling. A gift made in Turkey by one of his customers. From a distance it looked like a heartshaped embroidery. Taking a close look at it, after the sailmaker had taken it down with a lean jump on top of his working unit, it became even more interesting.

We sailed back to our marina without top and had a wonderful relaxing trip. Very quiet times on the lakes. My husband patiently turned the boat over and over again, as all of a sudden I was in a blue mood. Everything that was blue had to be photographed. Even endless pictures of the sky. He just looks like a real captain in the distance and shakes his head.

We could pick up the cover of the boat late in the afternoon, so we decided to have a picnic on one of the islands on our return, as it was a day that you would wish that would never end.
The pictures are self explanatory: the wild flowers are beautiful and plentiful. The hydrangea's are feeling totally happy in this water area and are coming to full size and colour now. Boats drifting along in the late sun, water skiers having endless fun.











Well, and today?, Pink Saturday? It was *GREY*, I worked away a pile of ironing while watching a 3 hour 'Summer guest' tv interview with a politician, which was highly inspiring (the interview, not the ironing). We sipped rosé wine on our verandah watching the 'Cherry Rose' on the outdoor dining table, waving in the wind and the drizzling rain. Happy as can be!
And tomorrow? You will see my blue pictures.

Indian vibes

Oost-Indische kers (Tropolaeum majus / Nasturtium) – er is niets Indisch aan deze ouderwetse plant, maar de heldere en levendige kleuren doen onmiddellijk aan India denken. Er zijn fascinerende namen: Empress of India, Black Velvet (waarvan 10 zaden op internet te koop staan, my goodness!), Moonlight, Copper Sunset.
Meegebracht door de Spaanse conquistadores uit Zuid-Amerika of niet, ik heb als verrassing een pot met een kwekeling van mijn vriendin uit Utrecht gekregen: Cherry Rose.
Het hangt van het (zon-)licht af hoe de kleur is. Dat varieert van licht rozerood tot diep kersenrood met oranje in het hart, heel bijzonder.

Ik geniet ervan en word er vrolijk van. En dat heb ik wel een beetje nodig, want ik word kriebelig van het getob met de instellingen van mijn blog. Opeens is er van alles veranderd, kunnen mensen geen reacties plaatsen, kan ik mijn foto’s niet plaatsen, is mijn vertrouwde achtergrond weggehaald met een mededeling midden op mijn blog en lukt opnieuw uploaden daarvan niet meer. Snelle reacties op het helpforum hebben het plaatsen van reacties opgelost, foto’s plaatsen gaat ook weer, en ach, misschien was het tijd om het lentegroen met stippen van mijn achtergrond te vervangen door iets zomers. Hersens laten kraken over alle instellingen, creativiteit er op los laten, jullie gaan zien wat het wordt (hoop ik).

Zeer de moeite waard om naar te kijken: Ger’s tweede blog:
http://hoorndesovervloeds2.blogspot.com
Daar word je ook vrolijk van.

.•:*¨¨*:•.

Brought back from South America by Spanish conquistadores or not, the vibrant colours of Tropolaeum majus / Nasturtium do justice to its Dutch name: East Indian cress. My friend – all the way from Utrecht ;-)) – brought me a surprise, a recently grown ‘Cherry Rose’. So now Hermine can hand Madame seeds in turn from this variety when she returns to France in autumn.
The colour varies from pink red to deep cherry red with orange in the heart of the blossom.
The flowers cheer me up, which I need badly because my blog is playing up. Through kind help of fellow bloggers on the Helpforum I am getting somewhere, but for no reason whatsoever my background was removed and I just cannot place it back. Time for something new I suppose.
Do have a look at fellow blogger Ger’s second blog (mentioned above ) – fascinating and beautiful pictures of her travels and every day life, which at least I find very inspiring.


Tulipes et Capuicines, Theo van Rysselberghe (1862-1926)
This is a birthday card I received in April from Elize's mother. Both flowers are so inspiring! But so are Elize (one of my best friends) and her mother!

A room with a view

Midden-Nederland is op vakantie, maar niet iedereen.
Ik niet, en vele wegwerkers en werkers in de bouw ook niet.
Vanuit mijn werkkamer zie ik al een jaar lang een enorm gebouw verschijnen. We zijn benieuwd naar het uiteindelijke resultaat, maar voorlopig lijkt het voor ons nog een beetje op een grote Philips wekkerradio, een cubicle. Onze ogen hebben geknipperd van de weerkaatsing van het zonlicht op het aluminium, gelukkig komt er nu een doffe grijze laag overheen. Vorig jaar hebben we met afgrijzen de bomen zien omkappen, de schapen zien verdwijnen, de modderpoelen gezien en ons afgevraagd hoe elektra en riolering zouden worden aangelegd. Weken lang hebben onze bureaus getrild van het heien en nadat de laatste paal was geslagen was er een feestelijk moment: Very Important People met helmen op en laarzen aan die zogenaamd ‘de eerste paal’ kwamen slaan. The game people play ...

Wij hadden het mooiste uitzicht dat je je maar kon bedenken en daar was dan opeens het pijnlijke moment dat het definitief voorbij zou zijn. Weliswaar grote gebouwen hier en daar, maar wij keken uit onze ramen uit op groen, schapen, oude bomen, de oude stad vormde de skyline in de verte. De wisselende luchten en de ondergaande zon in de winter waren steeds opnieuw een beeld om van te zuchten, zo mooi.

Eind juni vorig jaar stond ik, voordat ik voor het weekend naar huis ging, te kijken naar de schapen. Zij trokken zich altijd terug in de schaduwcirkel van een grote boom in het midden. Het was een oase. De maandag erna was er opeens hels kabaal, de schapen waren verdwenen. Er werden bomen omgezaagd. De grote ‘schapenboom’ bleef gespaard. De boom was meegenomen in het schetsontwerp en zou deel uit blijven maken van het geheel. Zo’n schetsontwerp blijkt trouwens in de praktijk nog vele aanpassingen te ondergaan, want wat ik nu zie is toch iets anders dan dat eerste plaatje dat ik er van zag. Wij verheugden ons op de geschetste daktuin bijvoorbeeld, maar zien nu een ingenieus frame.
Het Science Park barst uit zijn voegen, de wetenschap en research breiden zich gestaag uit. Mensen zullen dit ergens moeten kunnen uitvoeren.
Gefascineerd heb ik de bouw gevolgd, en geïnteresseerd in moderne architectuur als ik ben is het verrassend om te zien wat het wordt. Omdat ik vorig jaar in juni foto’s had gemaakt zei iemand: je moet van nu af aan iedere dag foto’s maken en dat later uitgeven. Tja, niet gedaan, nog niet zo met foto's bezig. Te laat, maar als ik nu terug kijk naar wat er toen was en wat er nu staat, was dat toch een goed idee geweest.

In juli vorig jaar hoorden we opeens schapen tekeer gaan. We renden naar het raam, deden het open. Waren het onze schapen, waar zouden ze heen gaan? Ze kwamen langs in een open wagen met tractor ervoor, op weg naar een van de weinige groene plekken die nog over zijn. We zeiden: 'Ze roepen vast ‘Wat erg, ons oude plekje, wat gebeurt hier, zo’n geweld!’

Gister (en vele dagen ervoor) hoorden we luid geroep. Er moesten gele buizen worden geplaatst met behulp van een kraan. Een man balanceerde en probeerde de buis met zijn hand te pakken te krijgen. Ongetwijfeld werden er instructies geroepen van en naar de kraanbestuurder. Met ontzag hebben we gekeken, het leek heel gevaarlijk. Het is goed afgelopen, we zagen de man later relaxed tegen een muur staan en wij konden weer rustig adem halen.
Het is verbazingwekkend om van een afstand te zien met hoe weinig mensen er wordt gewerkt. Misschien is dat bedrog, maar bij iedere laag die werd opgebouwd konden we nooit meer dan twaalf man tellen. Bijzonder koelbloedige mannen die ijzingwekkende dingen doen. Hoe futurustisch ook, het is en blijft mensenwerk.

Wat zie ik nog meer uit mijn werkkamer? Naast dit gebouw in wording zie ik al een week lang bewegingen, de grond wordt geëgaliseerd. Voor wat? Ik ga toch niet beleven dat het overgebleven uitzicht op de Botanische Tuinen verdwijnt?

Dit is de pracht waar ik tot september 2010 op uitkijk.



The view from my office window used to be on an oasis, with old trees and sheep. Since last year June the view rapidly changed into this colossal building. As research and science are forever on the move forward more space is needed and every inch is necessary. A true competition in architecture is going on in the Science Park. The new building has taken away the wonderful view on the skyline, the sunsets, the inner city. Yesterday a man was doing hair raising things. Although very futuristic, it remains man made.
Fortunately the view at the Botanic Gardens next to this new building remains, but for how long, since this week I see a lot of movement going on, a lot of work being done also right next to this new building and in front of the Gardens. In September next the building of a Transferium and a huge research institute will start.

I very much enjoy modern architecture and have a true fascination for it, but it was heart breaking when the sheep seemed to have disappeared and the first trees went down.

Les Capucines

Gister vertelde een vriendin over de bijzondere rode kleur van de Oostindische kers Cherry Rose die zij had opgekweekt uit zaadjes, gekocht bij Kasteel Groeneveld in Baarn. Met de herinnering aan de uitbundige potten met capucines in Frankrijk, die wij tegen kwamen aan het einde van onze laatste wandeling, vroeg ik mijn vriendin enthousiast om zaadjes aan het einde van de zomer. Het inspireert meteen voor een berichtje!

De twee bloembakken met Oostindische kers aan weerszijden van het blauwe tuinhek waren blikvangers in de straat. Ik kon het niet laten om er foto's van te maken, de eerste op afstand, de tweede van dichtbij. Er schoot iets wits weg bij de open garagedeur, ik riep 'Bonjour'. Monsieur kwam tevoorschijn en ik vertelde hem dat ik zo genoot van de kleuren en het zonlicht dat door de bloemen scheen. Madame hoorde in huis natuurlijk de bewonderende woorden, liet zich ook zien en begroette Hermine uitbundig 'Mais, vous êtes Hermine!!' 'Nee, zet me niet op de foto, want ik zie er niet uit!' Ik zei dat als je eruit ziet als een fotomodel dat net van de catwalk loopt er iets niet klopt met je tuinliefde. Bij mij heeft het 'gemak' en vooral het vies worden een hoog gehalte, daar past bij mij geen 'mooi zijn' bij.
Et voilà, een hele uiteenzetting hoe ik de zaden moet vergaren, bewaren, moet weken voordat ik ze in een pot stop, vooral door elkaar moet rommelen om een gemêleerd geheel te krijgen. Monsieur zei: 'Als je over planten begint, pak dan maar een stoel, daar houdt ze niet over op'. En dat was ook zo, maar wel heel charmant.
We kregen les over de clivia's die in potten stonden en over de cyclamen die in kleine potjes op een rij in de schaduw werden gekweekt.
Het was een feestje om met Monsieur et Madame te praten. In augustus krijg ik hopelijk van Madame zaden, via Hermine natuurlijk.

La Maison, on y va

Iedere keer als wij Hermine zagen was er de laatste jaren wel iets nieuws en leuks te horen over de realisatie en vorderingen van haar droomhuis en tuin in Frankrijk. We kropen tegelijkertijd achter haar computer om de foto’s te zien en werden steeds nieuwsgieriger. ‘Mogen we niet een keer komen kijken?!’ De laatste keer hebben we spijkers met koppen geslagen en een datum geprikt, het zou moeten plaatsvinden voordat iedereen voor de zomervakantie zou uitzwermen over Europa. Het besluit viel: ‘La Maison, on y va!’

Wie zijn ‘wij’? Wij waren creatieve buurvrouwen. ‘Waren’, want we woonden jaren naast elkaar en in elkaars omgeving, maar vreemd genoeg verhuisde iedereen onverwacht binnen een jaar. Toen nog zeven in getal, maar door de jaren en 'old age creeping up', een verhuizing naar 'te ver weg', zijn we nu nog met z'n vieren. We deden creatieve dingen. Er werd een babyquilt gemaakt, een jubileum tafelkleed quilt (waar de gelukkige ontvangster net zoveel jaar op heeft moeten wachten als het jubileum zelf (geloof ik ;-) ). We picknickten in het gras langs de rivier tijdens een tuinenbezoek, ieder maakte een voorgerecht voor ons seizoensafscheidsdiner bij Hermine in de tuin onder de blauwe regen. We maakten paasstukken, kerststukken, een ‘Herbststock’, vierden samen feest, luisterden naar elkaars verdriet, you name it, we did it, en dit al jaaaaaaaaaaren. We zijn de tel kwijt en de babyquilt kan zo langzamerhand voor een kleinkind worden gebruikt. Tegenwoordig zit onze creativiteit meer in de computer en worden we in beslag genomen door andere zaken, maar wij komen nog altijd bij elkaar en praten over de dingen die ons bezighouden.

Met een grote cadeaumand in de zwarte Volvo van Ronald, GPS aan, kaarten voor- en achterin (oh, wat een wereldreizigers), plannen voor de stops onderweg, het ging allemaal van een leien dakje. Behalve de eerste stagnatie achter de vuilniswagen in het naburige dorp en die ene stop in België. Er was geen elektriciteit en water, het pompstation afgebakend. Onze autotank zat vol, maar een kopje koffie had er bij ons zelf wel in gekund op dat moment. Er zijn altijd verrassingen als je reist. Ik leerde een nieuwe vrucht kennen, gauw meegenomen door een van ons van het aanrecht, een platte perzik. Niet alleen heerlijk, de pit vind ik razend interessant om iets mee te doen, zo grappig van vorm. Onderweg kregen we een feestelijk SMS-je: ‘Waar zijn jullie, de bubbels staan al koud’.

Wat een *VERRASSING* toen de (een van de vele van het huis) voordeur open ging en wij dit droomhuis in het echt mochten bekijken: oh, wat leuk! Zo charmant Frans, zo helemaal Hermine & Jacques, zo veel werk verricht in zo’n korte tijd, mooie en verrassende kleuren. Er is zoveel om over te vertellen. Tot aan de zolder was het spannend. Ik kon me daar helemaal een zomertheater in voorstellen. Het was een feest om te douchen in de lavendelblauwe badkamer met zonnebloemgele deur, Franse badspulletjes in een spannend kastje met vlinders aan weerszijden van de spiegel. En dan heb ik het nog niet over het uitzicht van die badkamer: 'a room with a view' - rozen, druif, tuin, heuvels, rust, stilte. In de 'salon' konden we voetbal kijken, maar dat hebben we aan Jacques overgelaten, het was zo heerlijk buiten.
Er is een oud muurtje met kleine varens en muurbloemen, een kabbelende beek met turquoise libellen met zwarte vleugels. Het is nu niet voor te stellen dat het kan ontaarden in een wilde stroom, tegengehouden door het muurtje. Op laarzen van Hermine heb ik er doorheen gelopen om foto’s te maken en de planten te bekijken. De beschreven ‘Wonderboom’ op Hermine’s blog biedt in de namiddag schaduw en koelte. De tuin ziet er uit alsof het altijd al zo geweest is, terwijl er drie jaar geleden nog een wildernis was.
Maria in het kapelletje boven op de heuvel houdt vanuit de verte de dorpsbewoners in de gaten en vraagt om bescherming. De zwaluwen vliegen af en aan, roofvogels cirkelen in de lucht boven het bos, de schapen zijn witte stippen tegen de heuvel in de avond en laten af en toe van zich horen. Rust en stilte, geen vliegtuigen, geen verkeer. De kerkklok met prachtige klank viel eigenlijk al heel gauw niet meer op. En waar zijn de dorpbewoners zelf? Ik sprak er met de oude concierge van de Mairie, die 's morgens vroeg een wandelingetje maakte. De zwarte poes die meeliep introduceerde hij als 'le chien', maar dat was het dan, hij was een van de weinigen die ik zag.

Het was gezellig om samen te ontbijten, het eten klaar te maken in de sfeervolle en ruime cuisine, eindeloos aan tafel te zitten en maar klessebessen totdat Jupiter achter de heuvel was gezakt en de Grote Beer steeds prominenter zichtbaar werd. Wat een onovertroffen gastvrijheid. Wij hebben genoten van het ontbijt met kazen uit de streek, het Marguérite brood waarvan de witte stuifpoeder al heel snel in ons gezicht zat, het verse stokbrood, de barbeque die maar bleef sizzelen met brochettes, met zalmpakketjes, met truites en papillon aux duxelles, de geroosterde sardientjes, steeds andere salades – deden wij nog iets anders dan eten en drinken en praten? Ja, wij hebben gewandeld, en hoe! Volgende post!

Bedankt voor jullie leuke reacties. Voor diegenen die dit nog allemaal in het verschiet hebben: goede reis en veel plezier! Ik geniet nog even na van deze trip. We reisden twee dagen, sliepen er drie nachten en hadden twee volle dagen, maar het leek wel een maand.
Deze zomer dobber ik verder op een bootje, maar zal zeker de komende dagen nog meer vertellen over de trip.

Donkerrode en helderrode parels in het paradijs

Nog een verrassing in Frankrijk, een uitnodiging en bezoek aan de trotse eigenaars van 'Parels in het Paradijs' in 'la France profonde'. (http://parelsinhetparadijs.blogspot.com).
De foto’s op Lilian’s blog zijn om van te genieten, maar als je dan alles in het echt ziet is de herkenning zo leuk. De weg er naar toe, een tuin waar je in kunt dwalen met verrassende hoekjes. De 'parels' zijn er donkerrood en helderrood: als je in de boomgaard onder de oude en immense bomen gaat staan vallen de kersen zo in je mond. De helderrode kersen waren bijna transparant door het zonlicht.



Toen de kleinkinderen er waren in het voorjaar konden we zien dat de aarde zwart was. Nu staan er allerlei soorten groente met daar tussen ruimte voor de aangewaaide slaapmutsjes. Een langgerekte moestuin om van te smullen en om trots op te zijn. De spectaculaire artisjokken, courgettes en meloenen krijgen we vast te zien, Lilian?


Later zag ik in een stadje dat de groenteboer naast zijn groente allerlei zakjes zaad verkoopt (twee wanden vol) en kleine groenteplantjes op een stelling buiten. Dat zou op mij heel aanstekelijk werken, want er is niets heerlijkers dan groente en fruit vers uit je eigen tuin oogsten.


Bloemenfreakje als ik ben kon ik het niet laten om een stekje te vragen van de gele Vlijtige Lies. Eerst en route in een glazen jampotje en vervolgens in een plastic mineraalwaterflesje mee naar Nederland. Nu staat het stekje in een glas. Ik kijk iedere dag of er al wortels aan zitten. Te zijner tijd krijgen jullie het resultaat te zien, maar vast niet in zo’n mooie handbeschilderde pot zoals bij Lilian.


Er is een heerlijke plek om te gaan zitten en nooit meer op te staan, een boek te lezen, te mijmeren, te schilderen, te dommelen, of te eten en drinken met vrienden en familie. Wij hebben er ‘flan’ gegeten en koffie, thee en heel veel water gedronken met uitzicht op de kersverse wandschildering.
De toegang tot de cave vond ik heel erg spannend, maar ik ben er niet in geweest.
Op de eerste verdieping konden we het laatste voltooide project bewonderen, de sfeervolle 'Rozenkamer'.


La vie est belle en France pour Lilian et William!
Bedankt voor jullie gastvrijheid, het was echt genieten in jullie bijzondere tuin en huis.

Teacup Tuesday - 'Tarte Misérable'

Over the weekend I was a couple of days in France. We were invited for tea in a pretty and very well kept charming garden. The hostess had prepared us a 'Tarte Misérable'. Accompanied by wonderful strong coffee and delicate tea, it was more than delicious, far from 'misérable' and such a summer treat to sit out and enjoy it all.
The Villeroy & Boch 'Provence' setting so matched the garden with all its old and huge fruit trees. Of course we discussed the ins and outs on the ingredients, but surely our hostess had her own touch to this.
Anyhow, I have browsed through internet and came across the recipe below. Do have a go on this, as it is truely delicious. In time I will let you know how my own try will turn out ;-))





Have a close look at the living twisted fence. That was no doubt more difficult to make than the 'Tarte Misérable'. It has to be alive, the right moment, the stems all the same length, the right time of the year, and afterwards you have to trim it at the right moment so that the structure remains visible.


It was a surprise invitation - merci beaucoup, Monsieur et Madame au Presbytère.

Tarte misérable
5 eggs, split
75 gram almonds
150 gram sugar
4 tbsp flour
1/2 cup milk
1 tbsp corn starch
125 gram butter
icing sugar

Beat 5 egg whites until fluffy; slowly add 75 gram sugar, keep beating. Grind the almonds and add them as well as the flour to the egg whites, stir carefully. Pour the batter in a greased pie mold and bake the pie one hour at 160 degrees Celsius. Allow the pie to cool down and cut it in two slices. Put 2 egg yolks, the remaining sugar, the corn starch and two tablespoons of milk in a cup, stir well. Bring the remaining milk to the boil, turn the heat low and add the yolk mixture. Heat slowly until it thickens. Turn off the heat, add the butter and stir well. Allow this mixture to cool down slightly, and distribute it over the bottom slice of the pie. Close with the second slice and dust with icing sugar.

Merci, Google, for being able to download this recipe at my whims and for being able to share it with my Teacup Tuesday friends!
Have a wonderful day all!

Een glazen 'twijfelaar'?

Eerst schrok ik, toen werd ik nieuwsgierig. Als je goed kijkt zie je ze door het glas. Sliepen ze, of wat was er aan de hand? Wat vind jij ervan?


Is het een eenpersoons bedje, een twijfelaar, een tweepersoonsbed, dit bedje van glas? Op 30 mei vond ik deze twee kevers in het windlichtje dat ik in de stamviburnum heb gehangen, tussen de tingel tangels. Hoe hebben ze het uitgekozen? Ik heb de kevers met rust gelaten want ik wist niet zo goed wat ik zou doen – er uit gooien, of laten zitten. Vandaag waren ze verdwenen ... In ieder geval was het wel een heel speciaal glazen bedje om samen in te kruipen. Maar ik twijfel ...
.•:*¨¨*:•.
At first I was startled to find these two. When you look good you see them through the glass. Were they asleep? What do you think? Is it a single, a queen’s or a king’s bed, this glass bed? On the 30th May I found these two beatles in the wind light in my viburnum, in between the other wind chimes. How did they choose this? I left them alone, because I did not know what to do – leave them there or throw them out. Today they had disappeared ... In any case a very special glass bed to crawl in together. But I have my question marks on this .....

Engelbertus van de Lange Dijken

Bertus, of Bertje in de dagelijkse praktijk, was onze vierde teckel.

Hij werd net niet op Valentijnsdag geboren, maar een dag eerder op 13 februari 1999. Een bijzonder lieve, vrolijke, aanhankelijke en intelligente standaard langhaar teckel. Door zijn karakter toch een beetje een valentijntje, een kupidootje.
Zijn vader was Graaf Floris Taks van Tyeslemore, zijn moeder Célie van de Lange Dijken (vele malen kampioen). Zo gaat het in de teckelwereld, je krijgt de naam van je moeder mee, een gedrukt geboortekaartje van alle pups en een stamboom met prachtige namen.
Célie was een zus van onze teckel Drikus, een zus uit een eerder nest van dezelfde ouders. Drikus en Bertus waren ‘oom en neef’.

Door hun enthousiasme en prachtige diepglanzende kastanjebruine vacht trokken zij tijdens wandelingen altijd de aandacht. Er werd steevast gevraagd of het broertjes waren. 'Neeeeee, dit is oom en neef'. Het bewonderen ging nog een hele tijd door, de verschillende kenmerken van allebei werden goed bekeken, want hoe kon je nu zien wie wie was?! Daar hadden oom en neef onder luid protest heel snel genoeg van, want er was maar één groot feest en dat was los mogen lopen langs de rivier en uitbundig rennen. Ooit hoorde ik iemand op een boot roepen ‘Moet je die teckels zien, hoe hard ze lopen’.
Bertus' staart draaide 360˚ in het rond van blijdschap. Horen en zien verging je als de krant werd gebracht, er kwam geen wandelaar of fietser langs de tuin zonder luid te horen te krijgen dat hij/zij absoluut niet op zijn terrein mocht komen. Sirenes van ambulances en politieauto’s werden ver voordat wij het konden horen door Bertus met wolvengehuil aangekondigd. Hoe zij het verschil begrepen tussen ‘wandelschoenen’ en ‘dress for success’ schoenen is mij nog altijd een raadsel. Bij het aantrekken van de wandelschoenen moest ik mij opsluiten of ze verstoppen, want de teckels braken iedere keer opnieuw de tent af als ik ze aandeed.

Behalve bovenstaande namen kreeg Bertus er nog een paar. Hij was dol op water, er was een vaste plek langs de rivier waar hij in een modderpoel ging liggen en vooral altijd even kopje onder ging om te proesten. Zwarte modder en het halve bos hingen in klodders aan zijn dikke vacht. Wegspringend voor de modderspetters zei ik altijd ‘Oh, oh, klein nijlpaard dat je bent’. Maar we noemden hem ook ‘Truus achter de geraniums’. Hij sprong op de leuning van de bank en ging zo liggen dat hij èn de woonkamer van de buren in kon kijken èn de oprit in de gaten kon houden, en ook nogeens kon bekijken wat er in een andere straat gebeurde: 'where is the action', en vooral: 'kan ik er luidruchtig commentaar op geven?'
Kroket op pootjes, Worstebroodje, Kleine Saucijs, Bruin Monster, Kleine Dief, hij heeft van alles te horen gekregen.
Mijn man leerde hem om 'aan de voet te lopen' op een bepaald stuk van de wandeling en daar deed hij zijn Nureyev act, prachtige danspasjes in de hoop een koekje te bemachtigen (wat veelvuldig lukte). Ik zei dan: ga nou eens normaal lopen en lekker rennen, hou eens op met je ballet.

Nieuwe plantjes gauw wegpakken, de grijze bloempot aan flarden scheuren, Franse dennenappels uit een mand pakken en alle delen er een voor een afhalen, als een plant net gepoot was met een zwarte zandsnuit opkijken ‘dit is toch heel leuk, een kuil graven?!’
Het leukste spelletje in de tuin was ‘pak me als je kan’. Zogenaamd ongeïnteresseerd keek hij rond met een tersluikse blik naar zijn oom. Als er oogcontact was geweest rende hij door de tuin en door een onverwachte wending te nemen een verbaasde oom achterlatend. Soms begon het met een zwempartij en ging de race eerst door het huis, een spoor van natte modderpoten achterlatend, maar altijd eindigend in een stoeipartij op het gras.

Het jachtinstinct was goed ontwikkeld: loslopende kippen en hanen werden achterna gezeten. Hij viel daarbij in een sloot met een steile wand, kon er niet op eigen kracht uitkomen en zag helemaal groen van het kroos. Daarna heb ik beide teckels altijd aangelijnd in het gebied, want ik viel bijna zelf in de sloot om de donderstralen eruit te vissen. De fladderende, krijsende kippen en hanen waren hartverscheurend om aan te horen.

Onafscheidelijk, samen in de mand, ze speelden nog steeds alsof het jonge puppies waren.

Op 10 juni liet de dierenarts, met de ‘Atlas of Animal Radiology’ op zijn onderzoekstafel en Bertus nog in een hok achter in de praktijk, op de lichtbak de Röntgenbeelden zien van het onomkeerbare proces dat zich had voltrokken. Hij ging mee naar huis tussen de middag maar het ging niet goed met hem, de injecties hadden geen effect. Terwijl de assistente belde om te zeggen dat de dierenarts bij ons aan huis zou komen ging hij dood in zijn eigen mand. Zo’n onverwacht drama, zo onbegrijpelijk omdat hij nog zo heerlijk met ons langs de rivier had gelopen en altijd vrolijk was.

Een fantastische teckel, uit een liefdevol nest, die een fijne tijd met zijn oom bij ons en in onze tuin heeft gehad. De liefde van dieren is onvoorwaardelijk, en wat hielden wij van hem.


Op weg naar de Eeuwige Jachtvelden.

May the winds of love blow softly
and whisper for you to hear
that we still love you
and wish that you were here
We'll meet again, someday, somewhere

Seringen, prieeltjes en thee drinken

‘Tea drinker’ (Société Céramique (1863-1958) Maastricht)

Vandaag ga ik weer terug in de tijd, naar prieeltjes, naar thee drinken en seringen.
Seringen roepen op de een of andere manier altijd herinneringen op, aan prieeltjes en aan vroeger, terwijl zij met hun prachtige kleuren en geuren toch realiteit zijn in mijn tuin.
Ze doen me denken aan de tuin van mijn grootmoeder Geertruida. Vanuit de openslaande deuren van haar woonkamer met zwarte piano met kandelaars zag je de immense paarse sering in haar tuin. Er was één tak die als een boog de grond raakte en dan weer omhoog groeide. Als kind vond ik dat fascinerend om te zien.

Maar het doet me ook denken aan de moeder van Hermine (blogs ‘La Maison' en 'Wonderboom’), met haar zonnehoed en de aquarellen die zij maakte. Jaren geleden, toen ik nog in een appartement woonde, vond ik als verrassing bij regelmaat bossen seringen uit haar tuin achter mijn deurknop gestoken. De sering stond achter het prieeltje in de tuin van Hermine’s moeder, zo’n heerlijke plek, met daarnaast een boomgaard. Wat een feest was het om de seringen op mijn tafel in een vaas te zetten!

Het theeschoteltje ‘Tea drinker’ brengt mij regelrecht in het prieel. Maar zullen we nu eens op de thee gaan bij mijn grootouders? Wat een serieuze gezichten!


Een prieel in de tuin is nog een wens. Ik weet er al een plekje voor – daar waar de zon ’s avonds het langst in mijn tuin staat. En dat is dan weer de toekomst!

Wil je nog meer theekopjes zien, en wellicht prieeltjes, kijk dan eens bij Martha (http://www.marthasfavorites.com) en Terri (http://artfulaffirmations.blogspot.com) die vandaag hun Teacup Tuesday organiseren. Ook is het leuk om terug te kijken naar de Victorian Tea Party op Moederdag van Cielo (http://houseinroses.blogspot.com).

.•:*¨¨*:•.

Once more I take you back in time, to summerhouses and lilacs.
Somehow lilacs always bring back memories, of summer houses and former days, while lilacs are very much today’s reality in my own garden.
Lilacs remind me of my grandmother Geertruida. From the garden doors of her living room with her chandelier black piano you could see a huge lilac tree. One branch touched the ground, but growing upwards from there. As a child I found this fascinating.

Lilacs also remind me of Hermine’s mother, wearing her sunhat and the water colours she painted. Years ago, when I still lived in an apartment, I would find bunches of lilacs from her garden as a surprise at my front door. The lilac tree was behind her summerhouse, such a wonderful place with an orchard next to her garden. It was wonderful to arrange this bliss of lilacs in a vase!

When I see the teacup saucer ‘Tea drinker’ (Société Céramique (1863-1958) Maastricht) it takes me straight back to the summerhouse. But shall we go and have tea with my grandparents, Jacob and Johanna? They look all so serious, let's cheer them up with our tea party.

If you would like to see more teacups (and who knows summerhouses) it will be nice to stop by at Martha and Terri’s Teacup Tuesday (http://www.marthasfavorites.com and http://artfulaffirmations.blogspot.com. It is also so worthwhile to search back to the Victorian Tea Party (if you have not seen it yet), organized by Cielo (http://houseinroses.blogspot.com) on Mother’s Day.

Wie is nou wie?

In de tuin onder de parasol zit ik kaarten te schrijven. Op deze staat: 'Hartelijke groeten uit Ons Circus (wie is nou wie ;-) ?!)' Ik moest er zo om lachen! Zou het niet leuk zijn om eens een kameel te zijn? Ik vind hun ogen zo mooi. Of staljongen in een streepjes (carrière) pak? Of hoe zou het zijn om een kameel in je achtertuin te hebben??!! Wow!, ik zie hem al achter de taxushaag vandaan komen en pootjebaden in de vijver.

Bij mijn profiel heb ik gezet dat ik de Manager ben van Mijn Eigen Circus. En dat is ook zo, het is hier net af en toe het Circus. Hoe zat het ook al weer, kunnen vrouwen beter dan mannen multitasken, of is het andersom? In ieder geval: ik ben ben de Manager ;-))

Geniet van de zon en van Jullie Eigen Circus! Ik ga terug naar de madeliefjes, boterbloemen, paardebloemen. Helaas heb ik een stuk van de nieuwe clematis geknakt vanochtend .....
Uit de kamer van de CEO van dit Circus hoor ik Chris Barber: "When it's Thursday night in Egypt, it's three o'clock in Spain ...."

Wat een inspirerende kaart!

Later blijkt dat op de postzegels ook een kameel staat - ik heb het niet zo uitgekozen. Kamelendag, vandaag.

.
·:*¨¨*:·.

I have been writing postcards in our garden under a sun umbrella. On this one I have written: 'Dearest greetings from Our Circus (who is who ;-) ?!)' I really had to laugh about this and started imagining: would it not be nice to be a camel for a change? Their eyes are so beautiful! Or a stable boy in a pin stripe (career) suit? Or what would it be like to have a camel in your back garden??!! Wow!, I can just imagine how he peeps around the corner behind my yew hedge and takes a plunge in the pond.

In my profile I have mentioned that I am the Manager of My Own Circus, well, this is very much the case. Now, how is it again - are women or men better in multitasking?, or is it the other way round? Anyhow, I am the Manager ;-))

Enjoy today's sunshine and Your Own Circus! I am going back to the daisies, buttercups, dandelions. Unfortunately I broke a twig of my beautiful new clematis this morning .....
From the office of the CEO of this Circus I hear Chris Barber: "When it's Thursday night in Egypt, it is three o'clock in Spain ....."

What an inspiring postcard this is!

Afterwards the stamps also appear to show a camel, I did not plan it that way! Camel day, today.

Op de fiets

"I Slept, and Dreamed that Life was Beauty;
I woke, and found that life was Duty.
Was thy dream then a shadowy lie?
Toil on, sad heart, courageously,
And thou shalt find thy dream to be
A noonday light and truth to thee".

Ellen Sturgis Hooper 1812-1841, The Dial (July 1840) p. 123

Zondag nam ik jullie nog mee op een wandeling langs de rivier en nam een sprongetje terug in de tijd. Nu ben ik terug in de realiteit en zit weer op de fiets om naar mijn werk te gaan. Ik heb bijna vier weken in 'Les Trois Jardins' genoten van ontbijtjes buiten, koffie drinken in de tuin, in een stoel gezeten en geluisterd naar de tuin, maar ook heel hard er in gewerkt. De klaproos op mijn fiets moet de automobilisten op afstand houden, want oei, oei, oei, zij rijden zo rakelings langs je. Het helpt! Iedereen wordt er vrolijk van en spreekt me er over aan.

Rosita, Rosa



Het is een feest om te fietsen langs de prachtige route met buitenplaatsen, tuinen, water, schepen, bermbloemen, reigers in de sloot, lammetjes,van alles. Het pontje waarmee ik het kanaal oversteek moest wachten op een grote boot die aan de voorkant Rosita heette en aan de achterkant Rosa. Eenmaal thuis was er een verrassing: de eerste rozen bloeiden vandaag!
.·:*¨¨*:·.

Back to reality: work and on my bike. The route is very pretty along mansions, gardens, wild flowers along the road, ships going by. The red poppy on my bike helps to keep too close drivers away and it cheers up people for they comment on it happily. Everything was 'rose' today, the boat was called Rosita at the bow and Rosa at the rear end. Once back in Les Trois Jardins there was a lovely surprise: the first roses in bloom.

Have a happy day!

Thee drinken langs de rivier

Je hebt helemaal gelijk, dit zijn niet bepaald eigentijdse wandelschoenen, nee, maar wel schoentjes ongeveer uit de tijd van de huizen die hier staan.
Ik zou wel een sprongetje terug in die tijd willen nemen, in een jurk met een crinoline er onder thee drinken in een theekoepeltje langs de rivier en naar de langsvarende bootjes kijken. Het is prachtig weer, de zon schijnt, ik ga eens even langs bij de buren.



Als het paadje zo blijft, lukt het wel op mijn satijnen schoentjes. Ze zijn een beetje versleten, ik heb er zoveel op gedanst.



Prachtige azalea's en wat een mooi doorkijkje vanaf mijn wandelpad. Ik zwaai met een kanten zakdoekje naar de kasteelheer.



Wat een verrassing, een droom, een blauwe regen die links en rechts van het jaagpad door de bomen is gegroeid, zoiets prachtigs heb ik nog nooit gezien. Het vormt een boog over het pad, een hangmat bijna. Ik zou er wel in heen en weer willen wiegen in de wind en dan boeh! roepen tegen de 'promeneurs' en 'les jeunes amoureux'. Maar je kunt niet zo maar langs deze bloemen lopen, je kijkt vanzelf naar boven, zo mooi!







Zijn de gasten al gearriveerd in dit tuinhuis? Even door het raampje kijken .....



Monsieur et Madame, merci beaucoup, de thee was heel gezellig en het was een heerlijke wandeling. Ik word in een hemelsblauw rijtuig naar huis gebracht, want de schoentjes zijn toch te teer voor zo'n wandeling .....

PS - de schoenen zijn van Marie Antoinette en zijn te bewonderen in het Schoenenmuseum, Waalwijk, zo de moeite waard om te bezichtigen.

.•:*¨¨*:•.

You are quite right, these are not quite modern walking shoes, but they are shoes from the time that these houses were built along the river and the people had fancy parties. Would it not be nice to jump back in time, wear a dress with a crinoline, drinking tea in a teahouse and watch the boats sailing by? The weather is wonderful, the sun shines, let us visit the neighbours. The path seems alright for my silk shoes. They are a little bit torn because I danced so often. I wave with my lace handkerchief to the landlord and admire the azalea's in his garden. Halfway there is a wisteria that has climbed through two trees, it is wonderful and amazing. It is like a hammock almost and I would love to swing in the wind in it and shout 'booh' to the 'promeneurs' and 'les jeunes amoureux', but these flowers cannot be missed. It is terrific! Have the guests arrived in the tea house?! Monsieur et Madame, merci beaucoup, thank you for the wonderful tea, that was very pleasant and such a nice walk. I am being taken home in a bright blue bolide, because after all my shoes were a bit fragile for such a walk ....

PS - The shoes belonged to Marie Antoinette and can be seen in the Shoe Museum, Waalwijk, The Netherlands. A wonderful museum!