Iedere keer als wij Hermine zagen was er de laatste jaren wel iets nieuws en leuks te horen over de realisatie en vorderingen van haar droomhuis en tuin in Frankrijk. We kropen tegelijkertijd achter haar computer om de foto’s te zien en werden steeds nieuwsgieriger. ‘Mogen we niet een keer komen kijken?!’ De laatste keer hebben we spijkers met koppen geslagen en een datum geprikt, het zou moeten plaatsvinden voordat iedereen voor de zomervakantie zou uitzwermen over Europa. Het besluit viel: ‘La Maison, on y va!’
Wie zijn ‘wij’? Wij waren creatieve buurvrouwen. ‘Waren’, want we woonden jaren naast elkaar en in elkaars omgeving, maar vreemd genoeg verhuisde iedereen onverwacht binnen een jaar. Toen nog zeven in getal, maar door de jaren en 'old age creeping up', een verhuizing naar 'te ver weg', zijn we nu nog met z'n vieren. We deden creatieve dingen. Er werd een babyquilt gemaakt, een jubileum tafelkleed quilt (waar de gelukkige ontvangster net zoveel jaar op heeft moeten wachten als het jubileum zelf (geloof ik ;-) ). We picknickten in het gras langs de rivier tijdens een tuinenbezoek, ieder maakte een voorgerecht voor ons seizoensafscheidsdiner bij Hermine in de tuin onder de blauwe regen. We maakten paasstukken, kerststukken, een ‘Herbststock’, vierden samen feest, luisterden naar elkaars verdriet, you name it, we did it, en dit al jaaaaaaaaaaren. We zijn de tel kwijt en de babyquilt kan zo langzamerhand voor een kleinkind worden gebruikt. Tegenwoordig zit onze creativiteit meer in de computer en worden we in beslag genomen door andere zaken, maar wij komen nog altijd bij elkaar en praten over de dingen die ons bezighouden.
Met een grote cadeaumand in de zwarte Volvo van Ronald, GPS aan, kaarten voor- en achterin (oh, wat een wereldreizigers), plannen voor de stops onderweg, het ging allemaal van een leien dakje. Behalve de eerste stagnatie achter de vuilniswagen in het naburige dorp en die ene stop in België. Er was geen elektriciteit en water, het pompstation afgebakend. Onze autotank zat vol, maar een kopje koffie had er bij ons zelf wel in gekund op dat moment. Er zijn altijd verrassingen als je reist. Ik leerde een nieuwe vrucht kennen, gauw meegenomen door een van ons van het aanrecht, een platte perzik. Niet alleen heerlijk, de pit vind ik razend interessant om iets mee te doen, zo grappig van vorm. Onderweg kregen we een feestelijk SMS-je: ‘Waar zijn jullie, de bubbels staan al koud’.
Wat een *VERRASSING* toen de (een van de vele van het huis) voordeur open ging en wij dit droomhuis in het echt mochten bekijken: oh, wat leuk! Zo charmant Frans, zo helemaal Hermine & Jacques, zo veel werk verricht in zo’n korte tijd, mooie en verrassende kleuren. Er is zoveel om over te vertellen. Tot aan de zolder was het spannend. Ik kon me daar helemaal een zomertheater in voorstellen. Het was een feest om te douchen in de lavendelblauwe badkamer met zonnebloemgele deur, Franse badspulletjes in een spannend kastje met vlinders aan weerszijden van de spiegel. En dan heb ik het nog niet over het uitzicht van die badkamer: 'a room with a view' - rozen, druif, tuin, heuvels, rust, stilte. In de 'salon' konden we voetbal kijken, maar dat hebben we aan Jacques overgelaten, het was zo heerlijk buiten.
Er is een oud muurtje met kleine varens en muurbloemen, een kabbelende beek met turquoise libellen met zwarte vleugels. Het is nu niet voor te stellen dat het kan ontaarden in een wilde stroom, tegengehouden door het muurtje. Op laarzen van Hermine heb ik er doorheen gelopen om foto’s te maken en de planten te bekijken. De beschreven ‘Wonderboom’ op Hermine’s blog biedt in de namiddag schaduw en koelte. De tuin ziet er uit alsof het altijd al zo geweest is, terwijl er drie jaar geleden nog een wildernis was.
Maria in het kapelletje boven op de heuvel houdt vanuit de verte de dorpsbewoners in de gaten en vraagt om bescherming. De zwaluwen vliegen af en aan, roofvogels cirkelen in de lucht boven het bos, de schapen zijn witte stippen tegen de heuvel in de avond en laten af en toe van zich horen. Rust en stilte, geen vliegtuigen, geen verkeer. De kerkklok met prachtige klank viel eigenlijk al heel gauw niet meer op. En waar zijn de dorpbewoners zelf? Ik sprak er met de oude concierge van de Mairie, die 's morgens vroeg een wandelingetje maakte. De zwarte poes die meeliep introduceerde hij als 'le chien', maar dat was het dan, hij was een van de weinigen die ik zag.
Het was gezellig om samen te ontbijten, het eten klaar te maken in de sfeervolle en ruime cuisine, eindeloos aan tafel te zitten en maar klessebessen totdat Jupiter achter de heuvel was gezakt en de Grote Beer steeds prominenter zichtbaar werd. Wat een onovertroffen gastvrijheid. Wij hebben genoten van het ontbijt met kazen uit de streek, het Marguérite brood waarvan de witte stuifpoeder al heel snel in ons gezicht zat, het verse stokbrood, de barbeque die maar bleef sizzelen met brochettes, met zalmpakketjes, met truites en papillon aux duxelles, de geroosterde sardientjes, steeds andere salades – deden wij nog iets anders dan eten en drinken en praten? Ja, wij hebben gewandeld, en hoe! Volgende post!
Bedankt voor jullie leuke reacties. Voor diegenen die dit nog allemaal in het verschiet hebben: goede reis en veel plezier! Ik geniet nog even na van deze trip. We reisden twee dagen, sliepen er drie nachten en hadden twee volle dagen, maar het leek wel een maand.
Deze zomer dobber ik verder op een bootje, maar zal zeker de komende dagen nog meer vertellen over de trip.
