Midden-Nederland is op vakantie, maar niet iedereen.
Ik niet, en vele wegwerkers en werkers in de bouw ook niet.
Vanuit mijn werkkamer zie ik al een jaar lang een enorm gebouw verschijnen. We zijn benieuwd naar het uiteindelijke resultaat, maar voorlopig lijkt het voor ons nog een beetje op een grote Philips wekkerradio, een cubicle. Onze ogen hebben geknipperd van de weerkaatsing van het zonlicht op het aluminium, gelukkig komt er nu een doffe grijze laag overheen. Vorig jaar hebben we met afgrijzen de bomen zien omkappen, de schapen zien verdwijnen, de modderpoelen gezien en ons afgevraagd hoe elektra en riolering zouden worden aangelegd. Weken lang hebben onze bureaus getrild van het heien en nadat de laatste paal was geslagen was er een feestelijk moment: Very Important People met helmen op en laarzen aan die zogenaamd ‘de eerste paal’ kwamen slaan. The game people play ...
Wij hadden het mooiste uitzicht dat je je maar kon bedenken en daar was dan opeens het pijnlijke moment dat het definitief voorbij zou zijn. Weliswaar grote gebouwen hier en daar, maar wij keken uit onze ramen uit op groen, schapen, oude bomen, de oude stad vormde de skyline in de verte. De wisselende luchten en de ondergaande zon in de winter waren steeds opnieuw een beeld om van te zuchten, zo mooi.
Eind juni vorig jaar stond ik, voordat ik voor het weekend naar huis ging, te kijken naar de schapen. Zij trokken zich altijd terug in de schaduwcirkel van een grote boom in het midden. Het was een oase. De maandag erna was er opeens hels kabaal, de schapen waren verdwenen. Er werden bomen omgezaagd. De grote ‘schapenboom’ bleef gespaard. De boom was meegenomen in het schetsontwerp en zou deel uit blijven maken van het geheel. Zo’n schetsontwerp blijkt trouwens in de praktijk nog vele aanpassingen te ondergaan, want wat ik nu zie is toch iets anders dan dat eerste plaatje dat ik er van zag. Wij verheugden ons op de geschetste daktuin bijvoorbeeld, maar zien nu een ingenieus frame.
Het Science Park barst uit zijn voegen, de wetenschap en research breiden zich gestaag uit. Mensen zullen dit ergens moeten kunnen uitvoeren.
Gefascineerd heb ik de bouw gevolgd, en geïnteresseerd in moderne architectuur als ik ben is het verrassend om te zien wat het wordt. Omdat ik vorig jaar in juni foto’s had gemaakt zei iemand: je moet van nu af aan iedere dag foto’s maken en dat later uitgeven. Tja, niet gedaan, nog niet zo met foto's bezig. Te laat, maar als ik nu terug kijk naar wat er toen was en wat er nu staat, was dat toch een goed idee geweest.
In juli vorig jaar hoorden we opeens schapen tekeer gaan. We renden naar het raam, deden het open. Waren het onze schapen, waar zouden ze heen gaan? Ze kwamen langs in een open wagen met tractor ervoor, op weg naar een van de weinige groene plekken die nog over zijn. We zeiden: 'Ze roepen vast ‘Wat erg, ons oude plekje, wat gebeurt hier, zo’n geweld!’
Gister (en vele dagen ervoor) hoorden we luid geroep. Er moesten gele buizen worden geplaatst met behulp van een kraan. Een man balanceerde en probeerde de buis met zijn hand te pakken te krijgen. Ongetwijfeld werden er instructies geroepen van en naar de kraanbestuurder. Met ontzag hebben we gekeken, het leek heel gevaarlijk. Het is goed afgelopen, we zagen de man later relaxed tegen een muur staan en wij konden weer rustig adem halen.
Het is verbazingwekkend om van een afstand te zien met hoe weinig mensen er wordt gewerkt. Misschien is dat bedrog, maar bij iedere laag die werd opgebouwd konden we nooit meer dan twaalf man tellen. Bijzonder koelbloedige mannen die ijzingwekkende dingen doen. Hoe futurustisch ook, het is en blijft mensenwerk.
Wat zie ik nog meer uit mijn werkkamer? Naast dit gebouw in wording zie ik al een week lang bewegingen, de grond wordt geëgaliseerd. Voor wat? Ik ga toch niet beleven dat het overgebleven uitzicht op de Botanische Tuinen verdwijnt?
Dit is de pracht waar ik tot september 2010 op uitkijk.
The view from my office window used to be on an oasis, with old trees and sheep. Since last year June the view rapidly changed into this colossal building. As research and science are forever on the move forward more space is needed and every inch is necessary. A true competition in architecture is going on in the Science Park. The new building has taken away the wonderful view on the skyline, the sunsets, the inner city. Yesterday a man was doing hair raising things. Although very futuristic, it remains man made.
Fortunately the view at the Botanic Gardens next to this new building remains, but for how long, since this week I see a lot of movement going on, a lot of work being done also right next to this new building and in front of the Gardens. In September next the building of a Transferium and a huge research institute will start.
I very much enjoy modern architecture and have a true fascination for it, but it was heart breaking when the sheep seemed to have disappeared and the first trees went down.
