Les Capucines

Gister vertelde een vriendin over de bijzondere rode kleur van de Oostindische kers Cherry Rose die zij had opgekweekt uit zaadjes, gekocht bij Kasteel Groeneveld in Baarn. Met de herinnering aan de uitbundige potten met capucines in Frankrijk, die wij tegen kwamen aan het einde van onze laatste wandeling, vroeg ik mijn vriendin enthousiast om zaadjes aan het einde van de zomer. Het inspireert meteen voor een berichtje!

De twee bloembakken met Oostindische kers aan weerszijden van het blauwe tuinhek waren blikvangers in de straat. Ik kon het niet laten om er foto's van te maken, de eerste op afstand, de tweede van dichtbij. Er schoot iets wits weg bij de open garagedeur, ik riep 'Bonjour'. Monsieur kwam tevoorschijn en ik vertelde hem dat ik zo genoot van de kleuren en het zonlicht dat door de bloemen scheen. Madame hoorde in huis natuurlijk de bewonderende woorden, liet zich ook zien en begroette Hermine uitbundig 'Mais, vous êtes Hermine!!' 'Nee, zet me niet op de foto, want ik zie er niet uit!' Ik zei dat als je eruit ziet als een fotomodel dat net van de catwalk loopt er iets niet klopt met je tuinliefde. Bij mij heeft het 'gemak' en vooral het vies worden een hoog gehalte, daar past bij mij geen 'mooi zijn' bij.
Et voilà, een hele uiteenzetting hoe ik de zaden moet vergaren, bewaren, moet weken voordat ik ze in een pot stop, vooral door elkaar moet rommelen om een gemêleerd geheel te krijgen. Monsieur zei: 'Als je over planten begint, pak dan maar een stoel, daar houdt ze niet over op'. En dat was ook zo, maar wel heel charmant.
We kregen les over de clivia's die in potten stonden en over de cyclamen die in kleine potjes op een rij in de schaduw werden gekweekt.
Het was een feestje om met Monsieur et Madame te praten. In augustus krijg ik hopelijk van Madame zaden, via Hermine natuurlijk.