Moederdag, de Giro d'Italia en mooie zakdoekjes

 

Ondeugend vraag ik mijn echtgenoot 'Heb je wat gezelligs voor Moederdag gekocht voor mij?!' Hij kijkt mij verrast aan, schudt nee, maar 's middags krijg ik heerlijke thee met een taartje met roze marsepein en een rood hartje. Ik vertel dat ik iets leuks heb gekocht voor mijzelf, een grote aardbeidenplant - van 6,99, voor Moederdag voor 4,99. Het meisje bij de kassa is verrast, heeft de nieuwe aanwinsten in de winkel nog niet gezien. Ze wordt er blij van en vindt het een goed cadeau idee, ongetwijfeld past het in haar budget.

De Giro d’Italia op 10 m afstand van ons huis door de straat – wat gaat dat betekenen? In ieder geval afgesloten straten, geen doorkomen aan. Zal ik uit het raam van mijn werkkamer gaan hangen, of zal ik langs de route gaan staan?
In de ochtend begint het geronk van motoren, een geluidswagen waarvan de galmende klanken steeds maar terug lijken te komen in de tuin. Geluksbandjes, geluksbandjes, hoor ik steeds. Het is een uitnodiging om vooral roze spulletjes te kopen. Genoeg roze op straat in ieder geval. Het is winderig en koud. Gezelligheid op straat, buren. Vragen, omdat we niets begrijpen van wat er zoal langs komt en gebeurt. Gemotoriseerde agenten die hard voorbij scheuren, een aantal wielrenners dat voorbij komt, maar dat even later weer terugkomt en waarvan een vraagt: waar is de bar hier? De bar?!?!? Eettentjes hebben we hier, maar een bar?? Een agent staat op een vluchtheuvel, we vragen ons af hoe zo’n equipe niet tegen zo’n paal knalt. Later zien we hem met een gele driehoek van links naar rechts zwaaien als de echte ploeg langs komt. We worden een beetje melig, want het wachten duurt lang en we krijgen het steeds kouder. We wisselen van kant van de straat, omdat we denken dat we het dan beter zullen zien. Een helikopter in de lucht, nu moeten ze dichtbij zijn. Eerst een enorme caravan van auto’s met fietsen boven op het dak, journalisten op motoren, er komt van alles langs. Blauwe zwaailichten en een massa wielrenners - dan is het voorbij, zijn ze voorbij. Is that all there is? Ik hoor iedereen zuchten: was dat het nou? Ja, dat was het nou, 40 km per uur – zoef, weg, voorbij. Volgauto's, ambulances, een laatste politieauto. We stonden aan de verkeerde kant. De wielrenners kwamen over de linker weghelft. Wij dachten natuurlijk dat ze op de rechter weghelft voorbij zouden komen en er een beter zicht op zouden hebben. Geen wielrenner die heeft gezien hoe mooi onze straat (of ons dorp) is. Op RTV Utrecht zijn 's avonds mooie en leuke opnames van ons dorp te zien, van enthousiaste kinderen die tegelijkertijd ook kijken 'was dit het nou'?

Ik ga terug naar mijn totaal onnuttige klus: mooie zakdoekjes strijken. Omdat ik kasten opruim kom ik van alles tegen, neem afscheid van van alles en nog wat, maar niet van de mooie handgeborduurde zakdoekjes. Bloemmotieven, herinneringen aan de Alpen, aan Madeira, Tenerife, Mechels kant, Chinese borduursels, stuk voor stuk zo fijntjes. Sommige hebben op iedere hoek een extra minuscuul bloemetje. Als je zelf hebt geborduurd weet je hoeveel werk ieder zakdoekje is geweest. Het zijn er veel, een wasmand vol. Van moeders, van tantes die er niet meer zijn. Terwijl ik ze strijk vraag ik me af wie ze geborduurd heeft, met zoveel geduld, met zulke kleine steekjes. Op Madeira zijn het schoolkinderen. Het is een wasmand vol, misschien ga ik ze nog eens wegschenken op een ‘give away’. In ieder geval zitten ze nu weer in een mooie doos, met een handgeborduurd lavendelzakje er bij. Misschien moet ik er toch eens eentje in mijn tas stoppen en gewoon gebruiken? Want in een doos laten liggen is toch ook zonde van al dat werk?

’s Avonds om 10 uur belt de buurman, hij heeft gemerkt dat onze GFT-containers nog niet buiten staan. Ik spring van de bank en ga om half elf nog de tuin in om de twee containers met takken te vullen, ga het pad in de voortuin nog harken. Alles is roze, het lijkt wel sneeuw. Het is wel een beetje raar om zo laat nog met gloeiende wangen in de tuin te werken en in de roze smurrie te graaien. Aan de horizon zie ik dat het al lang licht blijft, ik ben verbaasd! Er is een prachtige sterrenhemel.
Of ik het nu zo leuk vind allemaal .....? Het ziet er uit als het paradijs bij mij, maar het is het niet - het is heel hard werken, je krijgt het paradijs niet voor niets.