Goede Vrijdag

Vandaag zie ik de eerst rode tulpen open gaan in de tuin, bij de brievenbus. De sneeuwklokjes en krokusjes zijn uitgebloeid, nu zijn de narcissen aan de beurt: klein en groot - wit, geel, wit met oranje, wit met geel. Sommige hebben zulke grote bloemen dat ze erbij gaan liggen, andere hebben kleine snoetjes, of leven in bosjes bij elkaar. In huis staat een grote bos narcissen met kronkelwilg en klimop, ze ruiken zo heerlijk! Ik kan maar niet besluiten wat ik nu de mooiste narcis vind: de trompetters, of de witte met het oranje hartje.

Als 'zelfportret' op dit blog heb ik een trompet narcis flower fairy gekozen, want ik ga heel veel 'bazuinen' op dit blog!

Veel tuinen zijn afgeleid van het getal 4. Er zijn 4 windstreken, 4 seizoenen, 4 continenten. Het getal 4 volgt het getal 3 op, 3 staat voor volmaaktheid: Les Trois Jardins ..... Het is hier verre van volmaakt.

Mijn tuin bestaat uit een voortuin, een achtertuin, twee zijtuinen. Oorspronkelijk maakte het deel uit van een van de 3 boerderijen die bij het oude kasteel hoorden. Er komen nog altijd oude potscherven naar boven, van het kasteel is niets meer te zien. Er zijn 3 tuinen die aan de onze grenzen, allemaal met een andere straatnaam.

Belangrijke tuinen waarin ik veel heb beleefd waren de tuin en plantage op Sumatra, de tuin van mijn grootouders, de tuin van mijn ouders, en nu deze van mijn man en mij. Allemaal zullen ze met sprongetjes op het blog verschijnen.

Aan de tuin van mijn grootouders heb ik fantastische herinneringen: er kwam geen einde aan, altijd maar weer hekjes die open gingen naar een volgend deel. Na het formele deel van de voortuin begon het in de achtertuin met een sering die voorover boog en de grond raakte. Je passeerde een kippenhok (kreeg eieren mee voor thuis), een kas, en uiteindelijk belandde je in een deel waar alles overwoekerd was, waar de zon altijd scheen, waar warme frambozen en Japanse bessen geplukt konden worden die tegen een muur aan groeiden. Het leek het einde van de wereld, in de ogen van een kind was het een paradijs.
In de tuin van mijn ouders heb ik veel geleerd, en hard gewerkt, ook toen van deze plek afscheid genomen moest worden. ‘Langs het tuinpad van mijn vader zag ik de hoge bomen staan, ik was een kind en wist niet beter dan dat het nooit voorbij zou gaan’.

Mijn huidige tuin is een weerspiegeling van wat er met ons gebeurt. Ik heb niet altijd genoeg tijd voor het onderhoud, maar alles mag en kan, dwangmatig netjes moet het absoluut niet zijn. Juist hierdoor zit er heel veel leven in.

Er zijn altijd weer verrassingen: als ik iets mooi vind komt het het volgende jaar veelvoudig terug, zoals de grote berenklauw. Spectaculair en prachtig, maar de buren zijn er niet blij mee!