Badgasten in de vijver

Het is hier net het paradijs vandaag, het is een komen en gaan van van alles en nog wat. Met de verrekijker kijken we naar vogels in de toppen van de bomen. We herkennen de vogel niet die zit te fluiten, helemaal alleen in zo'n grote boom. Eerder deze week heb ik naar andere vogels gekeken die in de vijver kwamen badderen - ook die herkende ik niet, een boek erop naslaan hielp niet. Internet beperkt zich tot weergave van de doorsnee bezoekers van tuinen.

Langs de vijver hoor ik: floep, floep, floep - kikkers! Salamanders met hun merkwaardige manier van zwemmen, het is fascinerend allemaal. Een dag is tekort om het allemaal te kunnen beleven.

Pa en Ma Duck zijn neergestreken. Eerst Pa, om eerst eens even de vijver te verkennen. De volgende dag zat Ma op een eilandje. Het was komisch om ze te bespieden na hun zwempartij, Pa keek naar Ma, deed haar na. Aanvankelijk dacht ik dat het begin van een paringsritueel zou zijn, maar nee, het was toiletteren, dromen en zonnebaden op een poot. Best een viezerdje, Ma Duck - ze spoot zo een straal dunne poep over de rand van de vijver.
Mijn teckels verdragen niets of niemand rondom hun domein - zodra ze buiten komen hoort de hele omgeving luid en duidelijk dat er ongewenste gasten zijn. Maar ze zijn lui 's middags - liggen te ronken in de zon op het warme parket.

Vrijdagochtend deed ik om 6 uur de gordijnen open, daar zat het witte poesje uit de omgeving, gefascineerd door de kikkers. Vandaag heb ik met haar kennis gemaakt, de bruine monsters binnen gelaten. Ze is schrikachtig, alles ritselt ook nog zo van de dorre blaadjes die ik nog moet opruimen. Ook zij (of hij?, het is nog zo'n kleine poes, ik zal de anatomie nog verder moeten bestuderen) ruikt aan de plek waar Ma Duck zich misdragen heeft en loopt om om dichter bij de kikkers te zijn. Heel vredig allemaal, de eenden zwemmen rond, zij gaat zitten dromen op de rand en verandert af en toe in een jagend monster. Ik denk dat ik haar maar Miss Poes noem, MissPoes, of Mispoes, want zij komt vast en zeker terug. In het verleden was er een witte kater van de boerderij. 's Morgens zat hij voor het keukenraam te wachten, als ik de hond die we toen hadden uitliet liep hij een rondje mee, kris kras voor mijn voeten. We noemden hem naar de eigenaar van de boerderij.
Merels hippen rond, vinden pieren onder het dode blad. Pa en Ma Duif zijn gearriveerd. Een doet een eende-act en houdt zich met een vleugel in balans (toch iets te ver in het water gegleden). Ook zij gaan zitten zonnebaden in het gras.
Ik heb nu de bovenkant van mijn boerendeur opengemaakt om te fotograferen en zou willen dat ik een betere camera had, of liever gezegd meer van fotograferen wist. Ik doe maar wat met mijn 5 megapixels mobieltje.

Het is ook zo STIL. Het luchtruim is hier altijd gevuld met vliegtuigen. Er zijn dagen dat de landingsbaan in de buurt opengaat en het is zelfs zo erg geworden dat ik mij heb aangemeld bij BAS, het bewonersaanspreekpunt. Wakker worden om 4 uur omdat je denkt dat je de captain bijna een hand kunt geven is echt niet leuk. Het is ook vreemd, want het was een uitzondering dat er zo veel en zo vaak van deze landingsbaan gebruik werd gemaakt. En dan nu die stilte door de aswolk uit IJsland. De moppen vliegen meteen via email rond: Iceland, send cash, no ash!
's Morgens hoorde ik een luchtballon opstijgen: unieke ervaring denk ik, om zo eenzaam in het luchtruim te zijn. 's Middags komt een klein vliegtuigje over richting Schiphol, om een kwartier later terug te keren: welke VIP zit/zat daarin?!?!

Moeder Aarde laat behoorlijk van zich horen de laatste jaren. We zijn niets tegenover natuurgeweld, we zijn een zandkorrel in het geheel. De aswolk en de vulkaan in IJsland herinneren mij aan de tijd dat mijn vader de berg Kerinci op Sumatra op moest om de activiteit van de vulkaan te inspecteren. De bevolking had enorm respect voor de geest van de berg.

Ik kom terug in dit verhaal, ga nu eerst eens wroeten in de aarde, opruimen, ik weet niet waar ik moet beginnen. Eerst het terras maar? In mijn pyjama heb ik vanochtend de paradijsvogel een pietsie bijgeknipt en goed geschud om rommeltjes kwijt te raken. Een andere buxusbol moet een kip worden, maar de teckels hebben goed geholpen om dat tegen te werken: een heel stuk moest weggeknipt. Het resultaat van vanochtend is niet helemaal je dattum, we zullen zien hoe het gaat groeien.

Deze week de eerste paardebloem, de eerste pinksterbloem, ereprijs, perebloesem open, door de zon een enorme uitbarsting van de natuur - net als van een vulkaan.